1 சாமுவேல் 31 முடிந்த இடத்திலிருந்தே இந்தப் புத்தகம் தொடங்குகிறது, ஆனால் தேசத்தின் மறுபக்கத்திலிருந்து: சவுல் இறந்தபின்பு, அமலேக்கியரிடமிருந்து மீட்டுக்கொண்டு (1 சாமுவேல் 30) தாவீது சிக்லாகுக்குத் திரும்பி இரண்டு நாட்கள் ஆகியிருந்தன. மூன்றாம் நாளிலே ஒரு மனிதன் துக்கத்தின் அடையாளங்களோடு வருகிறான் — தன்னுடைய ஆடைகளைக் கிழித்துக்கொண்டு, தன்னுடைய தலையின்மேல் புழுதியைப் போட்டுக்கொண்டு — ஆப்பெக்கிலிருந்து ஏலியிடம் தூதன் வந்ததுபோலவே (1 சாமுவேல் 4:12). வாசகர் அந்த எதிரொலியைக் கேட்கவேண்டும் என்பதே நோக்கம்: மீண்டும் தோற்ற போரிலிருந்து ஓடிவரும் ஒருவன், மீண்டும் இஸ்ரவேலின் தலைவர்கள் இறந்துவிட்டார்கள் என்ற செய்தி.

தரையிலே விழுந்து வணங்கினான். ஒரு வார்த்தை சொல்வதற்கு முன்பே அவன் தாவீதை ராஜாவாக நடத்துகிறான்; அவன் எதை விரும்புகிறான் என்பதற்கான முதல் தடயமாகக் கதைசொல்லி அதை அப்படியே விட்டுவிடுகிறார். தாவீது நேரடியான கேள்விகளைக் கேட்கிறான் (vv. 3-4), பதில் கூடிக்கொண்டே போகும் பாரத்தின் வரிசையில் வருகிறது: மக்கள் ஓடிப்போனார்கள், அநேகர் விழுந்தார்கள், சவுலும் அவருடைய மகனான யோனத்தானும் இறந்தார்கள். தாவீதால் தாங்கவே முடியாத அந்த ஒரு பெயர் கடைசியாக, ஏறக்குறைய போகிறபோக்கில் சொல்லப்படுகிறது.

இந்தச் சிக்கலைப் பெயரிட்டுச் சொல்லவேண்டும். 1 சாமுவேல் 31:4-5 இல், வில்வீரர்களால் காயப்பட்ட சவுல் தன்னைக் கொல்லும்படி தன் ஆயுததாரியிடம் கேட்கிறார், அவன் மறுக்கிறான், சவுல் தன் சொந்தப் பட்டயத்தின்மேல் விழுகிறார்; அங்கே எந்த அமலேக்கியனும் இல்லை. இங்கே அந்த வாலிபன், சவுல் தம்முடைய ஈட்டியின்மேல் சாய்ந்துகிடந்தார் (v. 6) என்றும், இன்னும் உயிரோடிருந்த அவரை அவருடைய வேண்டுகோளின்படி தான் கொன்றதாகவும் சொல்லுகிறான். இரண்டு விவரங்களும் ஒத்துப்போகவில்லை. பெரும்பாலான வாசகர்கள் அந்த அமலேக்கியன் பொய் சொல்லுகிறான் என்று கருதுகிறார்கள் — அவனிடம் கிரீடமும் காப்பும் இருக்கின்றன, இறந்த ராஜாவின் உடலிலிருந்து அவற்றை அவன் கழற்றியிருக்கக்கூடும்; சவுலின் மரணத்தால் லாபமடைவான் என்று தான் எதிர்பார்த்த மனிதனிடம் அவற்றைக் கொண்டுவந்திருக்கிறான். சிலர் இரண்டையும் ஒரே நிகழ்ச்சியின் வெவ்வேறு விவரிப்புகளாகக் கருதுகிறார்கள். இந்த ஆய்வு 31-ஆம் அதிகாரத்தில் கதைசொல்லி தாமே தரும் விவரத்தைப் பின்பற்றி, இதை அமலேக்கியனின் கூற்றாகவே அறிவிக்கிறது.

கிரீடத்தையும்... காப்பையும் — ராஜ மகுடமும் கைக்காப்பும்; அந்த வாரம் முழுவதும் அமலேக்கியர்களைக் கொல்வதிலேயே செலவழித்த மனிதனிடம் (1 சாமுவேல் 30:17) ஒரு அமலேக்கியன் அவற்றைக் கொண்டுவருகிறான் — அமலேக்கியரைத் தப்பவிட்டதற்காகவே சவுல் ராஜ்யத்தை இழந்தார் (1 சாமுவேல் 15). இந்த முரண்நகை கதைசொல்லியுடையது, அது கனமானது. சவுலின் ராஜரிகத்தின் அடையாளங்கள், அவற்றைத் தொட்டிருக்கக்கூடாத ஒரு கையின் மூலம் தாவீதை வந்தடைகின்றன; தாவீது அவற்றை அந்த வழியில் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டான்.

சவுலின் மரணத்தைக் கேட்டதும் தாவீதின் முதல் செயல் கிரீடத்தை நோக்கிக் கையை நீட்டுவது அல்ல, தன் ஆடைகளைக் கிழிப்பதே (v. 11); அவனோடு இருந்த எல்லா மனிதர்களும் அப்படியே செய்கிறார்கள். அவர்கள் புலம்பி அழுது மாலைவரை உபவாசத்தோடு இருந்தார்கள் — துக்கத்தின் முழுச் சடங்கு; பல வருடங்களாகத் தாவீதை வேட்டையாடிய மனிதனுக்கும், அவனை நேசித்த நண்பனுக்கும் சமமாக. துக்கத்தின் வரிசை கவனிக்கத்தக்கது: முதலில் சவுல்; யோனத்தான்; யெகோவாவுடைய மக்கள்; இஸ்ரவேல் குடும்பத்தார்கள். ராஜா ராஜாவாகவே துக்கிக்கப்படுகிறார்.

அமலேக்கியன் ஏற்கனவே தவறாகப் பதில் சொன்ன ஒரு கேள்வியை இந்தக் காட்சி தீர்க்கிறது: சவுலின் மரணத்தைக் குறித்துத் தாவீது என்ன உணர்ந்தான்? அந்த உயிரை எடுக்க அவன் இரண்டுமுறை மறுத்திருந்தான் (1 சாமுவேல் 24:6; 26:9-11), இப்போது தாவீது தேவனிடம் விட்டுவிட்டதைத் தேவன் செய்தபோது, அவன் துக்கிக்கிறான். 13-16 வசனங்களின் நியாயத்தீர்ப்புக்கு முன்பே கதைசொல்லி அந்தத் துக்கத்தைக் காட்டுகிறார்; அப்போது அந்த மரணதண்டனை தன் பெயரைக் காக்கும் ராஜாவின் செயலாகத் தெரியாமல், அந்தச் செயலைக் குறித்துப் பெருமையடித்த மனிதனுக்குத் துக்கிக்கிறவன் கொடுக்கும் பதிலாகத் தெரியும்.

குகையிலும் முகாமிலும் தாவீது தன்னைத்தானே இரண்டுமுறை கேட்ட கேள்வி இதுதான் — யெகோவா அபிஷேகம்செய்தவர்மேல் தன்னுடைய கையைப் போட்டு, குற்றமில்லாமல் போகிறவன் யார்? (1 சாமுவேல் 26:9; cf. 24:6) — இப்போது அது வேறொருவன்மேல் திருப்பப்படுகிறது. நீ எந்த இடத்தைச் சேர்ந்தவன் என்ற கேள்விக்கு அமலேக்கியன் நான் அந்நிய தேசத்தானுடைய மகன், நான் அமலேக்கியன் (v. 13) என்று பதில் சொல்லியிருந்தான்: இஸ்ரவேலில் குடியிருக்கும் ஒரு அந்நியன்; சவுலின் தலையின்மேலிருந்த தைலம் இஸ்ரவேலில் என்ன அர்த்தம் கொண்டது என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவேண்டும். தாவீதுக்கு, அபிஷேகம்செய்யப்பட்டவருக்குப் பயப்படுவது தேவனுக்குப் பயப்படுவதே.

அமலேக்கியன் உண்மையில் சவுலைக் கொன்றானா இல்லையா என்பது தாவீதின் தீர்ப்பை மாற்றவில்லை; ஏன் என்பதை 16-ஆம் வசனம் சொல்லுகிறது: உன்னுடைய வாயே உனக்கு விரோதமான சாட்சி சொன்னது. அவனுடைய சொந்த அறிக்கையின்மேலேயே அவன் நியாயந்தீர்க்கப்படுகிறான். தாவீதின் ஆட்சியின் தொடக்கத்தில் இது எதை நிலைநாட்டுகிறது என்பதை வாசகர்கள் காணவேண்டும் — அரியணையில் இருப்பவரைக் கொலை செய்வதன் மூலம் அரியணையை அடைய முடியாது; வெகுமதிக்காக ஒரு ராஜாவின் தலையைத் தாவீதிடம் கொண்டுவரும் எவனுக்கும் இதே பதில்தான் கிடைக்கும் (4:9-12). ரேகாப், பானா விஷயத்தில் ஏறக்குறைய இதே வார்த்தைகளில் இது மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது.

உன்னுடைய இரத்தப்பழி உன்னுடைய தலையின்மேல் இருக்கட்டும் — ஒரு மரணத்தின் குற்றத்தை அதைச் சம்பாதித்தவன்மேலேயே சுமத்தும் பழங்கால வாய்பாடு (யோசுவா 2:19; 1 இராஜாக்கள் 2:37). தாவீது தன் வாலிபர்களில் ஒருவனைக் கொண்டு அமலேக்கியனை வெட்டச் செய்கிறான் (v. 15). இந்த ஆய்வு அதை மென்மையாக்குவதில்லை: துக்க உடையில், கிரீடத்தைச் சுமந்துகொண்டு, வெகுமதியை எதிர்பார்த்து வந்த ஒரு மனிதன், ஒரு மணி நேரத்துக்குள் தாவீதின் வார்த்தையால் கொல்லப்படுகிறான். ஆனால் கொடுக்கப்பட்ட காரணத்தையும் இது கவனிக்கிறது — அவன் கெட்ட செய்தியைக் கொண்டுவந்தான் என்பதற்காக அல்ல, அவன் அமலேக்கியன் என்பதற்காக அல்ல, அவனுடைய சொந்தக் கூற்றின்படி யெகோவா அபிஷேகம் செய்தவரை நான் கொன்றுபோட்டேன் என்பதற்காகவே.

தாவீது இப்படிப்பட்டவன் என்று அமலேக்கியன் நினைத்த மனிதனைப் பிரியப்படுத்தவே அவன் சொன்ன கதை புனையப்பட்டது; தாவீது உண்மையில் எப்படிப்பட்டவனாக இருந்தானோ அதனாலேயே அந்தக் கதை அவனைக் கொன்றது. தயவைப் பெறுவதற்காக மனிதர்கள் சொல்லும் கதைகளைக் குறித்த ஒரு எச்சரிக்கை இதில் இருக்கிறது, தாவீதைக் குறித்த ஒரு பாடமும் இருக்கிறது: சவுல் அகற்றப்பட்டதைத் தனக்குச் செய்யப்பட்ட சேவையாக அவன் கருதமாட்டான். 4-ஆம் அதிகாரம் இதே நியாயத்தீர்ப்பைக் காட்டும்; 1 சாமுவேல் 24:12 — யெகோவா எனக்கும் உமக்கும் நடுநின்று நியாயம் விசாரித்து... என்னுடைய கை உமக்கு விரோதமாக இருக்காது — இரண்டுக்கும் பின்னால் நிற்கிறது.

புலம்பல் பாடல் ஒரு குறிப்போடு அறிமுகமாகிறது. வில்வித்தையை யூதாவின் மகன்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும்படிக் கட்டளையிட்டான் — KJV சாய்வெழுத்தில் தரும் வித்தை என்ற பகுதி சேர்க்கப்பட்டது; எபிரெயத்தில் வெறுமனே வில் என்றே இருக்கிறது, அநேகர் அதை அந்தப் பாடலின் தலைப்பாகக் கருதுகிறார்கள், 22-ஆம் வசனத்திலுள்ள யோனத்தானின் வில்லிலிருந்து அந்தப் பெயர் வந்தது என்று. எப்படியிருந்தாலும், யூதா — அவனை அபிஷேகம் செய்யப்போகும் கோத்திரம் (2:4) — சவுலையும் யோனத்தானையும் கனப்படுத்தும் ஒரு பாடலைக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்று தாவீது விரும்புகிறான். புதிய ராஜா பழைய ராஜாவுக்காகத் துக்கிக்கத் தன் சொந்த மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறான்.

யாசேரின் புத்தகத்தில் — இப்போது கிடைக்காத ஒரு தொகுப்பு; கிபியோனில் சூரியன் நின்றதைக் குறித்து யோசுவா 10:13 இலும் இது மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. அதன் பெயர் பொதுவாக நேர்மையானவன் அல்லது நீதிமான் என்று புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; இந்த இரண்டு மேற்கோள்களுக்கு அப்பால் அதில் என்ன இருந்தது என்பது தெரியாது, அந்தப் பெயரைத் தாங்கிய பிற்கால நூல்கள் அது அல்ல. தாவீதின் புலம்பல் இந்தப் புத்தகத்துக்கு வெளியேயும் அறியப்பட்டிருந்தது என்பதையும், வாசகர்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்வார்கள் என்று தான் எதிர்பார்த்த எழுத்து மூலங்களைச் சாமுவேலின் ஆசிரியர் பயன்படுத்தினார் என்பதையும் இந்த மேற்கோள் நமக்குச் சொல்லுகிறது.

ஆங்கில (KJV) உரையில் இஸ்ரவேலின் அழகு — இந்த வார்த்தை மகிமை, அலங்காரம், அல்லது (சிலர் வாசிப்பதுபோல) வெளிமான் என்று பொருள்படலாம்; அது 23-ஆம் வசனத்தின் கழுகுகளைவிட வேகமும் என்பதோடு பொருந்தும்; KJV-இன் அழகு பொதுவான மொழிபெயர்ப்பு. அது உன் உயர்ந்த இடங்களில், அதாவது கில்போவாவின் மலைமுகடுகளில், கொல்லப்பட்டது. பின்பு பாடல் முழுவதையும் சட்டமிடும் பல்லவி மூன்றுமுறை கேட்கிறது (vv. 19, 25, 27): பலசாலிகள் எப்படி விழுந்தார்கள்! இது துக்கத்தின் கதறல், பிரசங்கம் அல்ல. துன்மார்க்கர் எப்படி நியாயந்தீர்க்கப்பட்டார்கள் என்று தாவீது சொல்லவில்லை; பலசாலிகள் விழுந்தார்கள் என்கிறான், மனப்பூர்வமாகவே சொல்லுகிறான்.

இந்தப் புலம்பல் பாடப்படுவதற்கான ஒரு பொதுக் கவிதை; அதில் சவுலின் பாவங்களைக் குறித்து ஒன்றுமில்லை, தாவீதின் சொந்தப் பாடுகளைக் குறித்து ஒன்றுமில்லை, பெத்லெகேமில் நடந்த அபிஷேகத்தைக் (1 சாமுவேல் 16:13) குறித்து ஒன்றுமில்லை. அந்த மௌனமே அதன் கிருபை. இறந்தவர்களைக் குறித்து எப்படிப் பேசவேண்டும் என்பதற்கான முன்மாதிரியாக வாசகர்கள் நீண்டகாலமாக இந்தப் பாடலைக் கருதியிருக்கிறார்கள்: உண்மையாக — இங்கே அதன் பொருள் தாராளமாக — நல்லதை நினைவுகூர்ந்து, மீதியைத் தேவனிடம் விட்டுவிடுவது. 3:33-34 இல் தாவீது அப்னேருக்காகவும் இப்படியே செய்வதைக் காணலாம்.

தாவீது மனிதர்களை அல்ல, மலையைச் சபிக்கிறான்: ராஜாவின் கேடகம் அவமதிக்கப்பட்ட கில்போவாவின்மேல் பனியும் மழையும் பெய்யாமலும் போகட்டும். காணிக்கைக்கு ஏற்ற பலன் தரும் வயல்கள் என்ற சொற்றொடர் எபிரெயத்தில் தெளிவற்றது — முதற்பலனாகக் காணிக்கை செலுத்தப்படும் விளைச்சல் தரும் வயல்கள், அல்லது சிலர் ஒரு சிறிய மாற்றத்தோடு வாசிப்பதுபோல ஆழத்தின் ஊற்றுப்பெருக்கு; இந்த ஆய்வு அதை அப்படியே விட்டுவிடுகிறது. சித்திரம் போதுமான அளவு தெளிவானது: ராஜாவின் இரத்தத்தைக் குடித்த நிலம் எதையும் விளைவிக்கக்கூடாது.

சவுல் தைலத்தால் அபிஷேகம் செய்யப்படாதவர்போல — பாடலில் அபிஷேகத்தைக் குறித்த ஒரே குறிப்பு இதுதான், அது தாவீதைக் குறித்து அல்ல, சவுலைக் குறித்துச் சொல்லப்படுகிறது. அதைத் தாங்கியவர் ஒருபோதும் யெகோவாவால் அபிஷேகம்செய்யப்பட்டவராக இருந்ததில்லை என்பதுபோலக் கேடகம் புழுதியில் கிடக்கிறது. கவிதையின் மையத்திலுள்ள துக்கம் அதுதான்: 1 சாமுவேல் 10:1 இன் தைலம் உண்மையானது, அது இங்கே முடிவுக்கு வந்தது. பெத்லெகேமில் இரகசியமாக அதே தைலத்தால் அபிஷேகம்செய்யப்பட்ட தாவீது, அந்தத் தைலத்தால் தடுக்க முடியாமல் போனதைக் குறித்துப் பாடுகிறான்.

மரணத்திலும் பிரிந்துபோனதில்லை. தன் தகப்பனை விட்டுவிட யோனத்தானுக்கு எல்லாக் காரணங்களும் இருந்தன — தாவீது ராஜாவாவான் என்று அவனுக்குத் தெரியும் (1 சாமுவேல் 23:17), தாவீதுக்காக சவுல் அவனை ஏறக்குறைய கொன்றுபோட இருந்தார் (1 சாமுவேல் 20:33) — ஆனாலும் அவன் தங்கியிருந்து, கில்போவாவில் அவர் அருகிலேயே இறந்தான். தாவீது அதைக் கனப்படுத்துகிறான். ஒருவருக்கு ஒருவர் அன்பு காட்டி மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள் என்பது இருவரைக் குறித்தும் சொல்லப்படுகிறது; ஈட்டிக்கு முன்பே, வாலிபனாகத் தாவீது சவுலின் அரண்மனையை அறிந்திருந்தான் (1 சாமுவேல் 16:21-23); வாழ்நாள் முழுவதற்குமான நினைவுகள் அவனிடம் இருந்தன, அவற்றில் நல்லவற்றையே அவன் எடுத்துக்கொள்கிறான்.

கழுகுகளைவிட வேகமும், சிங்கங்களைவிட பலமும் — வீரர்களின் புகழ்ச்சி; மிக்மாஸில் யோனத்தானைக் குறித்தும் (1 சாமுவேல் 14:13), யாபேசில் சவுலைக் குறித்தும் (1 சாமுவேல் 11:11) இது உண்மையாக இருந்தது. பின்பு 24-ஆம் வசனம் இஸ்ரவேலின் மகள்களை நோக்கித் திரும்புகிறது; அவர்களுடைய சிவந்த ஆடையும் பொன் ஆபரணங்களும் சவுலின் போர்களால் வந்தவை. தாவீது சவுலின் ஆட்சியை உண்மையான வெற்றிகளும் உண்மையான கொள்ளைப்பொருளும் கொண்ட ஒரு உண்மையான ஆட்சியாகக் கணக்கிடுகிறான் என்பதை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது; இந்தப் புத்தகம் சவுலின் தோல்விகளைக் குறித்து நேர்மையாக இருந்திருக்கிறது, தாவீது அவருடைய பலத்தைக் குறித்து நேர்மையாக இருக்கிறான்.

முடிவில் பாடல் ஒரே மனிதனுக்கும் ஒரே குரலுக்கும் சுருங்குகிறது: என்னுடைய சகோதரனான யோனத்தானே, உனக்காக நான் துயரப்படுகிறேன். 1 சாமுவேல் 18:3 இன் உடன்படிக்கை, கொடுக்கப்பட்ட சால்வையும் பட்டயமும், வயலில் கொடுத்த எச்சரிக்கை, சீப்பின் காட்டில் பலப்படுத்தப்பட்ட கை (1 சாமுவேல் 23:16) — இவையெல்லாம் நீ எனக்கு மிகவும் இன்பமாக இருந்தாய் என்பதற்குப் பின்னால் இருக்கின்றன. யோனத்தான் தாவீதைத் தன் உயிரைப்போல நேசித்தான் (1 சாமுவேல் 18:1), அதற்காக ஒரு அரியணையை விட்டுக்கொடுத்தான். தாவீது அந்த அன்பை ஆச்சரியமாக இருந்தது; பெண்களின் அன்பை விட அதிகமாக இருந்தது என்கிறான்.

உரை சொல்லுவதே அதன் பொருள்: யெகோவாவுக்கு முன்பாக முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு உடன்படிக்கை நட்பு (1 சாமுவேல் 20:42); தன் மனைவிகளிடமிருந்து தான் அறிந்த எதையும்விட அது ஆச்சரியமானது என்று தாவீது கண்டான். உரை சொல்லுவதுபோலவே இந்த ஆய்வும் அதைச் சொல்லுகிறது, பிற்கால விவாதங்களை ஒரு புலம்பல் பாடலுக்குள் கொண்டுவருவதில்லை. அந்தச் சொற்றொடர் வாசகரிடம் கேட்பது இதுதான்: வேதம் நட்பை எவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறதோ அவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்வது — சகோதரனைவிட அதிக சொந்தமாக நேசிக்கப்படுபவனும் உண்டு (நீதிமொழிகள் 18:24). யோனத்தானின் வீட்டாருக்குத் தாவீது செய்த ஆணை (1 சாமுவேல் 20:14-17) இன்னும் நிறைவேற்றப்படவில்லை; 9-ஆம் அதிகாரம் அதை நிறைவேற்றும்.