ஒரு கிராம நிறுத்தத்தில் பேருந்துக்காகக் காத்திருந்த எவருக்கும், கூட்டம் கேலிசெய்யத் தொடங்கும் அந்தத் தருணம் தெரியும். இருபது நிமிடம் தாமதம், நாற்பது, ஒரு மணி நேரம் — யாரோ ஒருவர் உரக்கச் சொல்கிறார், அது ஒருபோதும் வரப்போவதில்லை, நேற்றும் வரவில்லை என்று. அந்தச் சிரிப்பில் பாதி விரக்தி. முதல் கிறிஸ்தவர்கள் அதைவிடப் பெரிய ஒன்றுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்: இயேசுவின் திரும்பி வருகை. ஒரு தலைமுறை கடந்துவிட்டது, நிறுவனர்கள் மரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள், எதுவும் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை என்று குரல்கள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தன. பேதுருவின் கடைசி அதிகாரம் அந்தக் கேலிக்கு அவருடைய பதில்; அது ஒரு கால அட்டவணை அல்ல. தாமதத்துக்கான ஒரு காரணம்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது ஐந்தாம் பகுதி, சபை — ஆறாம் பகுதியாகிய புதிய படைப்பை எதிர்நோக்குகிறது. முதல் தலைமுறை முடிவுக்கு வருகிறது; 2 பேதுரு ஒரு விடைபெறுதலாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது; அதன் இறுதி அதிகாரம், பிற்கால வாசகர் ஒவ்வொருவரும் சுதந்தரிக்கும் கேள்வியை எதிர்கொள்கிறது: முடிவு ஏன் இன்னும் வரவில்லை? பதில் படைப்புக்கும் ஜலப்பிரளயத்துக்கும் பின்னோக்கி, புதிய வானங்களுக்கும் புதிய பூமிக்கும் முன்னோக்கி எட்டுகிறது — முழு வேதாகமத்தின் வளைவும் பரியாசக்காரர்களுக்கான ஒரே பதிலில் சுருக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வாக்களிக்கப்பட்ட திரும்பி வருகை தோல்வியடைந்துவிட்டது என்ற பரியாசக்காரர்களின் கூற்றுக்கு, தாமதத்தைத் தேவனுடைய நீடிய பொறுமையாக மறுவிளக்கம் செய்து பதிலளிப்பது; அந்த நாள் வரும்வரை வாசகர்களை நிலைப்படுத்துவது — பவுலின் நிருபங்களைப் புரட்டுகிறவர்களுக்கு எதிராகவும்.
- 3:1–7 — இது தம் இரண்டாம் நிருபம் என்றும், நினைவைத் தூண்டவே எழுதப்பட்டது என்றும் பேதுரு சொல்கிறார். எல்லாம் எப்போதும் இருந்ததுபோலவே தொடர்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டு பரியாசக்காரர்கள் வருவார்கள் என்று எச்சரிக்கிறார். ஆனால் தேவனுடைய வார்த்தையே உலகத்தை உண்டாக்கியது என்பதையும், உலகம் ஏற்கனவே ஒருமுறை தண்ணீரால் நியாயந்தீர்க்கப்பட்டது என்பதையும் அவர்கள் மறக்கிறார்கள்; அதே வார்த்தை இப்போது அதை அக்கினியால் வரும் நியாயத்தீர்ப்புக்காக வைத்துக் காக்கிறது.
- 3:8–10 — பதிலின் மையம்: கர்த்தருக்கு ஒரு நாள் ஆயிரம் வருஷம் போலவும், ஆயிரம் வருஷம் ஒரு நாள் போலவும் இருக்கிறது. தாமதம் போலத் தோன்றுவது நீடிய பொறுமை — ஒருவரும் கெட்டுப்போகாமல், எல்லாரும் மனந்திரும்ப வேண்டும் என்று தேவன் விரும்புகிறார். ஆனாலும் அந்த நாள் அறிவிப்பின்றி, திருடனைப்போல வரும்; வானங்களும் பூமியும் வெளியரங்கமாக்கப்படும்.
- 3:11–13 — அப்படியானால் அவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும்? பரிசுத்தமும் தேவபக்தியும் உள்ளவர்களாக, அந்த நாளுக்குக் காத்திருந்து அதைத் துரிதப்படுத்துகிறவர்களாகவும், 'நீதி வாசமாயிருக்கும்' புதிய வானங்களையும் புதிய பூமியையும் நோக்கிப் பார்க்கிறவர்களாகவும். எதிர்காலம் கணக்கிடப்படுவதற்காக அல்ல, நிகழ்காலத்தை வடிவமைப்பதற்காகவே.
- 3:14–18 — 'நமக்குப் பிரியமான சகோதரனாகிய பவுல்' எழுதியதுபோலவே, கர்த்தருடைய நீடிய பொறுமையை இரட்சிப்பு என்று எண்ணுங்கள் என்கிறார் பேதுரு. பவுலின் நிருபங்களில் அறிந்துகொள்ளக் கடினமான சில காரியங்கள் உண்டு; உறுதியில்லாதவர்கள் 'மற்ற வேதவாக்கியங்களைப் புரட்டுவதுபோல' அவற்றையும் புரட்டுகிறார்கள். இழுப்புண்டு போகாதபடி காத்துக்கொள்ளும் எச்சரிக்கையுடனும், கிருபையில் வளரும்படியான அழைப்புடனும் நிருபம் முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: 2 பேதுரு 3:9 · அதனால் என்ன: ஒவ்வொரு தலைமுறையும் பரியாசக்காரனின் அலட்சியத் தோள்குலுக்கலைச் சந்திக்கிறது: எதுவும் மாறுவதில்லை, எதுவும் வரப்போவதில்லை. இந்த அதிகாரம் அந்தத் தோள்குலுக்கலையும் நாட்காட்டியையும் இரண்டையும் மறுக்கிறது. தாமதம் இரக்கம் — மக்கள் மனந்திரும்புவதற்கான இடம் — என்றும், வாக்களிக்கப்பட்ட எதிர்காலத்துக்குச் சரியான பதில் முன்கணிப்பு அல்ல, மாற்றப்பட்ட வாழ்க்கையே என்றும் அது சொல்கிறது. தேதிகளைக் குறிக்காமலேயே பிடித்துக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு நம்பிக்கை அது.