ಒಂದು ದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ, ಅಥವಾ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ಹತ್ತಿರ, ಜನರು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಿ. ನೀವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಕೇಳುಗರು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರಪಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಮಾತನಾಡುವವನು ಹೊಸದನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ; ತಾನು ಹೋದ ನಂತರವೂ ಆ ಮಾತುಗಳು ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. 2 ಪೇತ್ರನು ನಿಖರವಾಗಿ ಅದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಕರ್ತನಾದ ಯೇಸು ತನಗೆ ತೋರಿಸಿದಂತೆ ತನ್ನ 'ಗುಡಾರ' ಬೇಗನೆ ಮಡಚಿಡಲ್ಪಡುವುದು ಎಂದು ಲೇಖಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ತನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವಾಗಲೇ ತನ್ನ ಓದುಗರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ, ದೇವರ ಧ್ವನಿ ಯೇಸುವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದನ್ನು ಅವನು ಕೇಳಿದ, ಒಂದು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವನು ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾನೆ.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಐದನೇ ಅಂಕ — ಮೊದಲ ತಲೆಮಾರು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ದಾಟಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪೌಲನ ಕೊನೆಯ ಪತ್ರದಂತೆ ಇದೂ ಒಂದು ವಿದಾಯ, ಅಂತಿಮ ಮರಣಶಾಸನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು: ಮರಣದ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನು ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾ, ಬರಲಿರುವುದರ ಕುರಿತು ಅವರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಯೇಸುವಿನ ರೂಪಾಂತರದತ್ತ ಹಿಂದಕ್ಕೂ ಆತನ ಪುನರಾಗಮನದತ್ತ ಮುಂದಕ್ಕೂ ನೋಡಿ, ಸಭೆಯನ್ನು ಆ ಎರಡರ ನಡುವೆ, ಪ್ರವಾದನಾ ವಾಕ್ಯದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಒಂದು ಅಂತಿಮ ಮರಣಶಾಸನವಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಿಗೆ ನೆನಪಿಸಲು: ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದೇವರು ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅವರ ಕರೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಜಾಣತನದ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗಳ ಮೇಲಲ್ಲ, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಮೇಲೂ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಮೇಲೂ ನಿಂತಿದೆ.
- 1:1–4 — ಸಿಮೆಯೋನ ಪೇತ್ರನು ಅಪೊಸ್ತಲರದರಷ್ಟೇ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತನನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ದೇವರ ಶಕ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಜೀವಕ್ಕೂ ಭಕ್ತಿಗೂ ಬೇಕಾದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದೆ, ಮತ್ತು ಆತನ ಮಹಾ ವಾಗ್ದಾನಗಳು ಅವರು ದೈವಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರಾಗಿ ಲೋಕದ ಭ್ರಷ್ಟತೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
- 1:5–11 — ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ನಂಬಿಕೆಗೆ ಸದ್ಗುಣವನ್ನೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಸ್ವನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನೂ ಸಹನೆಯನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಸಹೋದರ ಮಮತೆಯನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಬೇಕು. ಈ ಗುಣಗಳು ಅವರನ್ನು ಫಲವತ್ತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳ ಕೊರತೆ ತಾವು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮರೆತಂತೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ಅವರ ಕರೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನ ನಿತ್ಯರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಸ್ವಾಗತವನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ.
- 1:12–15 — ಕರ್ತನಾದ ಯೇಸು ತನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದಂತೆ ತಾನು ಬೇಗನೆ 'ಈ ಗುಡಾರವನ್ನು' ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿರುವವರೆಗೆ ಪೇತ್ರನು ಅವರಿಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವನು. ತನ್ನ ನಿರ್ಗಮನದ ನಂತರವೂ ಅವರು ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶಕ್ತರಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.
- 1:16–18 — ಅವರು ಜಾಣತನದಿಂದ ಕಲ್ಪಿಸಲಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲಿಲ್ಲ: ಪರಿಶುದ್ಧ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಮಹಾಮಹಿಮೆಯಿಂದ 'ಈತನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಗನು' ಎಂದು ಹೇಳುವ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಬಂದಾಗ, ಅಪೊಸ್ತಲರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮಹತ್ತಿನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರು.
- 1:19–21 — ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಖಚಿತಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರವಾದನಾ ವಾಕ್ಯವಿದೆ — ದಿನ ಬೆಳಗಿ ಉದಯನಕ್ಷತ್ರ ಅವರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುವವರೆಗೆ ಕತ್ತಲಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ದೀಪ. ಶಾಸ್ತ್ರದ ಯಾವ ಪ್ರವಾದನೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಸ್ವಂತ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದಿಂದಾಗಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರು ದೇವರಿಂದ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದರು.
- ಪೇತ್ರನೇ ಬರೆದನು (ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ): ಪತ್ರ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಪೇತ್ರನ ಹೆಸರನ್ನೂ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಅವನ ಮರಣ ಸಮೀಪವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅದರ ಅರಿವು ಯೋಹಾನನು 21:18–19ರಲ್ಲಿನ ಯೇಸುವಿನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ದೀರ್ಘ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಸಭೆ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು. 1 ಪೇತ್ರನು ಪತ್ರದೊಂದಿಗಿನ ಶೈಲಿಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಬೇರೊಬ್ಬ ಲಿಪಿಕಾರನನ್ನೋ ಹೆಚ್ಚು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ ಪತ್ರವನ್ನೋ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಬಹುದು. ಮೈಕಲ್ ಗ್ರೀನ್‌ರಂಥ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿದ್ದಾರೆ.
- ಪೇತ್ರನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಂತರದ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ (ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ): ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆ 1 ಪೇತ್ರನು ಪತ್ರದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ, 2ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಯೂದನ ಪತ್ರವನ್ನು ಮರುರೂಪಿಸಿದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, 3:4 'ಪಿತೃಗಳು' ಮರಣಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು 3:16 ಪೌಲನ ಪತ್ರಗಳ ಒಂದು ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ — ಇವು ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಶ. 80–130ರ ಕಡೆಗೆ ಬೊಟ್ಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. 'ಅಂತಿಮ ಮರಣಶಾಸನ' ಒಂದು ತಿಳಿದಿರುವ ರೂಪವಾಗಿತ್ತು; ಅದರಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರು ಪೂಜ್ಯನಾದ ಒಬ್ಬ ಗುರುವಿನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
- ಒಂದು ಮಧ್ಯದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ: ಪೇತ್ರನ ಬಳಗದ ಯಾರೋ ಅವನ ಮರಣದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಅವನ ಬೋಧನೆಯನ್ನೂ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ ಆಧರಿಸಿ ಇದನ್ನು ಬರೆದರು; ಹೀಗೆ ಪತ್ರ ಪೇತ್ರನ ಸ್ವಂತ ರಚನೆಯಾಗಿರದೆ ಅವನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದೆ.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: 2 ಪೇತ್ರನು 1:16 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಪೇತ್ರನ ಸದ್ಗುಣಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ವಭಾವದ ಒಂದು ಏಣಿ — ಸ್ವನಿಯಂತ್ರಣ, ಸಹನೆ, ದಯೆ — ನಂಬಿಕೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಸಾಕ್ಷಿಯ ನೆನಪಿಗೆ ಅವನು ಮಾಡುವ ಮನವಿ, ಕ್ರೈಸ್ತ ನಂಬಿಕೆ ಜಾಣತನದ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗಳ ಮೇಲಲ್ಲ, ನಡೆದ ಸಂಗತಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರಿಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಲೇಖನಿ ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಪತ್ರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗನ ಮುಂದಿಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದದ್ದು: ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಇತರರು ಕಾಣಬಲ್ಲ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ?