போதுமென்ற மனமும் பணஆசையும்

ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒருவர் இருக்கிறார்: அவருடைய ஊழியம் அவருடைய காரோடும், வீட்டோடும், பொன் சேகரிப்போடும் சேர்ந்தே வளர்வதுபோலத் தோன்றும் பிரசங்கியார். ஏன் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், ஏதோ தவறு என்று மக்கள் உணர்கிறார்கள். பவுல் அதற்குப் பெயர் வைக்கிறார். சில போதகர்கள் தேவபக்தியைப் பணக்காரராகும் வழியாகக் கருதுகிறார்கள் என்று அவர் எழுதுகிறார். அதைத் தொடரும் அதிகாரம் பணத்தைப் பற்றி வேதாகமத்திலுள்ள மிகக் கூர்மையான பகுதிகளில் ஒன்று — உணவும் உடையும் போதும் என்ற மனம், இன்னும் அதிகம் வேண்டும் என்ற கண்ணி, செல்வத்தை நம்புவதன் ஆபத்து. ஆனாலும் அது இன்றைய வாசகர்களுக்குக் கடினமான ஒரு வார்த்தையுடன் தொடங்குகிறது — அடிமைகளையும் எஜமான்களையும் பற்றியது; அதை வெளிப்படையாக வாசிக்க வேண்டும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — அடிமைத்தனம் உட்பட ரோமச் சமூக ஒழுங்குக்குள் வாழும் சபை; அதே நேரத்தில் அந்த ஒழுங்கை மெதுவாக அசைக்கப்போகும் ஒரு செய்தியைச் சுமக்கிறது. 1ஆம் அதிகாரத்தின் கள்ளப்போதகர்களிடம் திரும்பி, அவர்களுடைய தவறைப் பேராசையுடன் இணைத்து, பின்பு கிறிஸ்துவின் பிரசன்னமாகுதலுக்கும் சாவாமையுள்ள ஒரே தேவனுக்கும் கண்களை உயர்த்தி, அதிகாரம் நிருபத்தை முடிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அடிமைகளுக்கு அறிவுரை கூறுவது, மார்க்கத்தை லாபத்துக்காகப் பயன்படுத்தும் போதகர்களை அம்பலப்படுத்துவது, நீதியைப் பின்தொடர்ந்து தம் விசுவாசத்தை அறிக்கையிடும்படி தீமோத்தேயுவை அழைப்பது, ஐசுவரியவான்களைச் செல்வத்தை நம்புவதிலிருந்து தாராள மனத்துக்குத் திருப்புவது — இவற்றால் நிருபத்தை முடிப்பது.

• 6:1–2 — தேவனுடைய நாமமும் போதனையும் தூஷிக்கப்படாதபடி, அடிமைகள் தங்கள் எஜமான்களை முழு மரியாதைக்குப் பாத்திரராக எண்ண வேண்டும். விசுவாசிகளான எஜமான்களை உடையவர்கள், அவர்கள் சகோதரர் என்பதற்காகக் குறைந்த மரியாதை காட்டாமல், இன்னும் நன்றாகச் சேவை செய்ய வேண்டும். உரை ரோம அடிமைத்தனத்துக்குள்ளேயே செயல்படுகிறது; அதன் முடிவுக்கு அழைப்பு விடுக்கவில்லை.
• 6:3–10 — வேறுவிதமாகப் போதிக்கிறவன் இறுமாப்புள்ளவன், வாக்குவாதங்களை விரும்புகிறவன், தேவபக்தியை ஆதாயத்தின் வழி என்று எண்ணுகிறவன். ஆனால் போதுமென்கிற மனதுடன் கூடிய தேவபக்தியே மிகுந்த ஆதாயம்: உலகத்தில் நாம் ஒன்றும் கொண்டுவரவில்லை, ஒன்றும் கொண்டுபோகவும் முடியாது. ஐசுவரியவான்களாக விரும்புகிறவர்கள் சோதனையில் விழுகிறார்கள், ஏனெனில் பணஆசை எல்லாவிதத் தீமைக்கும் வேராயிருக்கிறது.
• 6:11–16 — தேவனுடைய மனுஷனாகிய தீமோத்தேயு இவைகளை விட்டோடி, நீதியையும் விசுவாசத்தையும் அன்பையும் சாந்தத்தையும் பின்தொடர வேண்டும். பொந்தியு பிலாத்துவுக்கு முன்பாகக் கிறிஸ்து இயேசு நல்ல அறிக்கையைச் செய்ததுபோல, தாம் செய்த நல்ல அறிக்கையை நினைவுகூர்ந்து, கிறிஸ்து பிரசன்னமாகும்வரை விசுவாசத்தின் நல்ல போராட்டத்தைப் போராட வேண்டும். சாவாமையுள்ள ஒரே ராஜாதி ராஜாவைப் பவுல் துதிக்கிறார்.
• 6:17–21 — ஐசுவரியவான்கள் மேட்டிமையாயிராமலும், நிலையற்ற செல்வத்தை நம்பாமலும், நற்கிரியைகளில் ஐசுவரியவான்களாக, தாராளமாகக் கொடுக்கிறவர்களாக, பகிர்ந்துகொள்ள ஆயத்தமானவர்களாக இருக்க வேண்டும். தீமோத்தேயு தம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதைக் காத்துக்கொண்டு, பொய்யாய் 'ஞானம்' என்று அழைக்கப்படுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

முக்கிய வசனம்: 1 தீமோத்தேயு 6:6–7  ·  அதனால் என்ன: பணத்தைப் பற்றிய பகுதி செல்வத்துக்கு எதிரானது அல்ல, பேராசைக்கு எதிரானது: பிரச்சினை பணஆசையும் செல்வத்தின்மேல் வைக்கும் நம்பிக்கையும்; தீர்வு போதுமென்ற மனமும் தாராள மனமும். அடிமைகளைப் பற்றிய பகுதியை மென்மையாக்கக்கூடாது. பிற்கால அடிமை உரிமையாளர்கள் இப்படிப்பட்ட வசனங்களை அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தினார்கள்; அடிமை ஒழிப்பாளர்கள், அதே நிருபம் அடிமை வியாபாரிகளைக் கண்டிப்பதையும் (1:10) சம மாண்பின் சுவிசேஷத்தையும் சுட்டிக்காட்டினார்கள். நேர்மையான வாசிப்பு இரண்டையும் பிடித்துக்கொள்கிறது.