தாவீது யெகோவாவை நோக்கி... விசாரித்தான். தன் சொந்த ஆலோசனையின்படி சிக்லாகுக்குப் போன (1 சாமுவேல் 27:1), சாம்பலின் நடுவே ஏபோத்திடம் திரும்பி வந்த (1 சாமுவேல் 30:7-8) மனிதன், இப்போது கேட்காமல் அரியணையை நோக்கி ஒரு அடிகூட எடுத்துவைக்கமாட்டான் — அவன் இரண்டுமுறை கேட்கிறான், நான் யூதாவின் பட்டணங்களில் ஒன்றிலே போய் இருக்கலாமா என்றும், எந்த இடத்திற்குப் போகலாம் என்றும். பதில் எப்ரோன்: ஆபிரகாமின் கல்லறை இருக்கும் பட்டணம் (ஆதியாகமம் 23:19), காலேபின் பங்கு (யோசுவா 14:13-14), அடைக்கலப் பட்டணமும் ஆசாரியர்களின் பட்டணமும் (யோசுவா 21:11-13), யூதாவின் மலைநாட்டின் முதன்மையான பட்டணம்; அதன் மூப்பர்கள் அவனுடைய வெகுமதிகளைப் பெற்றிருந்தார்கள் (1 சாமுவேல் 30:26-31).

அதிகாரத்தின் அடுத்த பகுதியோடு உள்ள இந்த வேறுபாடு வேண்டுமென்றே வைக்கப்பட்டது. தாவீதின் ராஜரிகம் தேவனுடைய பதிலோடு தொடங்குகிறது; இஸ்போசேத்தின் ராஜரிகம் அப்னேரோடு தொடங்குகிறது (v. 8). ஒரு அரியணை தேவனிடம் தேடப்படுகிறது, மற்றொன்று ஒரு படைத்தலைவனால் ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது. கதைசொல்லி தம் கருத்தைச் சேர்ப்பதில்லை, ஆனால் இரண்டு தொடக்கங்களையும் அருகருகே வைத்திருக்கிறார்; எது நிலைக்கும் என்பதைப் புத்தகத்தின் மீதிப் பகுதி காட்டும். வாசகர்களுக்கான பாடம் தாவீதின் வினைச்சொற்களின் வரிசையில் இருக்கிறது: விசாரி, பின்பு போ.

அங்கே தாவீதை யூதா வம்சத்தார்களின்மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம்செய்தார்கள் — அவனுடைய இரண்டாவது அபிஷேகம், இந்தமுறை பகிரங்கமாக, அவனுடைய சொந்தக் கோத்திரத்தால். முதலாவது பெத்லெகேமில் இரகசியமாக, சாமுவேலால், அவனுடைய சகோதரர்களின் நடுவில் நடந்தது (1 சாமுவேல் 16:13); மூன்றாவது எப்ரோனில் இஸ்ரவேல் அனைத்தாலும் நடக்கும் (5:3). முதல் அபிஷேகத்தின் பலத்தில் தாவீது ராஜ்யம் முழுவதையும் கைப்பற்றவில்லை என்பதை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. அவன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் இடத்தில் ராஜாவாக இருக்கிறான், மீதிக்காகக் காத்திருக்கிறான் — ஏழு வருடங்களும் ஆறு மாதங்களும் (v. 11). தேவனுடைய வாக்குத்தத்தமும் அதன் நிறைவேறுதலும் ஒரே நாளில் நடப்பதில்லை.

புதிய ராஜா கேட்கும் முதல் செய்தி பழைய ராஜாவுக்குச் செய்யப்பட்ட ஒரு தயவைக் குறித்தது: கீலேயாத்தேசத்து யாபேசின் மனிதர்கள் சவுலை அடக்கம்செய்தார்கள் (1 சாமுவேல் 31:11-13). தாவீதின் பதில் (vv. 5-7) அவர்களை ஆசீர்வதிப்பது — யெகோவா உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக — நானும் இந்த நன்மைக்கு ஏற்றபடி உங்களை நடத்துவேன் என்று வாக்குக் கொடுப்பது. யாபேஸ் யோர்தானுக்கு அப்பால், இஸ்போசேத்துக்காக அப்னேர் உரிமைகோரப்போகும் பகுதியில் இருக்கிறது (v. 9), ஆகவே அந்தச் செய்தி ஒரு நட்புக்கரமும்கூட; ஆனால் அந்த ஆசீர்வாதம் உண்மையானது, யூதாவில் எப்படிப்பட்ட ராஜா எழும்பியிருக்கிறான் என்பதை அது இஸ்ரவேலுக்குச் சொல்லுகிறது: சவுலுக்குக் காட்டப்பட்ட விசுவாசத்தைக் கனப்படுத்துகிறவன்.

உங்களுடைய கைகளை பெலப்படுத்திக்கொண்டு தைரியமாக இருங்கள் — குடிமக்களிடம் ராஜா பேசுவதுபோலத் தாவீது யாபேசிடம் பேசுகிறான், அதைத் தொடரும் இரண்டு வாக்கியப் பகுதிகள் ஏன் என்று சொல்லுகின்றன: உங்களுடைய ஆண்டவனான சவுல் இறந்த பின்பு, யூதா வம்சத்தார்கள் என்னைத் தங்கள்மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்தார்கள். அவன் அவர்களுடைய விசுவாசத்தைக் கோருவதில்லை; உண்மைகளைச் சொல்லி, முடிவை அவர்களே எடுக்கும்படி விட்டுவிடுகிறான். 6-ஆம் வசனத்தின் யெகோவா உங்களைக் கிருபையும் உண்மையுமாக நடத்துவாராக என்பது பழைய ஏற்பாட்டின் உடன்படிக்கை மொழியில் திரும்பத் திரும்ப வரும் இரண்டு வார்த்தைகளை இணைக்கிறது — மாறாத கிருபை, உண்மைத்தன்மை — யாபேஸ் சவுலுக்கு எப்படி இருந்ததோ அப்படியே தேவன் யாபேசுக்கு இருக்கும்படி வேண்டுகிறது.

உரை எந்தப் பதிலையும் பதிவுசெய்யவில்லை. அப்னேர் முதலில் செயல்பட்டதை அடுத்த வசனம் காட்டுகிறது: யாபேசும் கீலேயாத் முழுவதும் இஸ்போசேத்தோடு சேருகின்றன (vv. 8-9). மனித அளவில் தாவீதின் நட்புக்கரம் தோல்வியடைகிறது, அவன் அதைப் படையின் பலத்தால் வற்புறுத்துவதில்லை. சவுலின் எலும்புகளைத் தாவீது சேகரிக்கும்போது யாபேசின் மனிதர்கள் நினைவுகூரப்பட்டதைக் கதைசொல்லி பின்னர் காட்டுவார் (21:12-14). கொடுக்கப்பட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத தயவும் தேவனால் பதிவுசெய்யப்படுகிறது; அதிகாரம் ஒற்றுமையில் முடிவதாகப் பாசாங்கு செய்யாமல் இந்த ஆய்வு அதை அப்படியே விட்டுவிடுகிறது.

... அப்னேர் — முதல் வார்த்தையே திருப்புமுனை. சவுலின் சிறிய தகப்பனின் மகனும் படைத்தலைவனுமான (1 சாமுவேல் 14:50), ஆகிலாவில் பள்ளத்தாக்கின் மறுபக்கத்திலிருந்து தாவீது கேலிசெய்த மனிதன் (1 சாமுவேல் 26:14-16), கில்போவாவிலிருந்து தப்பி, சவுலின் உயிரோடிருந்த மகனை யோர்தானுக்கு அப்பால் மகனாயீமுக்கு, பெலிஸ்தர்களின் கைக்கு எட்டாத இடத்துக்கு, அழைத்துக்கொண்டுபோகிறான். இறந்த மகன்களில் இஸ்போசேத் இல்லை (1 சாமுவேல் 31:2). 1 நாளாகமம் 8:33 இலும் 9:39 இலும் அவனுடைய பெயர் எஸ்பால் என்று வருகிறது; பாகால் என்ற பகுதியைக் கொண்டிருந்த ஒரு பெயருக்குப் பதிலாகப் பிற்காலத்தில் இஸ்போசேத் — வெட்கத்தின் மனிதன் — என்ற பெயர் வைக்கப்பட்டது என்று அநேகர் கருதுகிறார்கள், மேவிபோசேத்/மெரிபால் விஷயத்தில் உள்ளதுபோல (4:4; 1 நாளாகமம் 8:34). இதைப் பரவலாக ஏற்கப்பட்ட ஒரு கருத்தாக இந்த ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.

வினைச்சொல் அழைத்துக்கொண்டுபோய். இஸ்போசேத் தானாகப் போவதில்லை; அவன் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான், அவன் தன்னை அபிஷேகம் செய்துகொண்டதாகவோ, தேவனிடம் விசாரித்ததாகவோ, ஒரு படையை நடத்தியதாகவோ கதைசொல்லி ஒருபோதும் காட்டுவதில்லை. அப்னேர் அவனைப் பிரமாதமாக ஒலிக்கும் பகுதிகளின் பட்டியலின்மேல் ராஜாவாக்கினான் (v. 9) — கீலேயாத்... யெஸ்ரயேல்... எப்பிராயீம்... பென்யமீன்... இஸ்ரவேல் அனைத்து — ஆனால் 10-ஆம் வசனத்தில், தாவீதின் ஏழரை வருடங்களுக்கு எதிரே, அது இரண்டுவருடங்கள் என்று சுருங்குகிறது. 9-ஆம் வசனத்தின் அஷூரியர்கள் பலவிதமாக வாசிக்கப்படுகிறார்கள் (ஆசேரியர், கெசூரியர்); KJV தரும் பெயரையே இந்த ஆய்வு விட்டுவைக்கிறது.

ஒரு சிக்கலைப் பெயரிட்டுச் சொல்லவேண்டும். இஸ்போசேத் இரண்டுவருடங்கள் ஆட்சி செய்தான்; தாவீது எப்ரோனில் ஏழு வருடங்களும் ஆறு மாதங்களும் ராஜாவாக இருந்தான் (v. 11), 5-ஆம் அதிகாரத்தில் இஸ்போசேத்தின் மரணத்துக்குப் பின்புதான் இஸ்ரவேல் அனைத்தும் தாவீதிடம் வருகிறது. வாசகர்கள் இந்த எண்களைப் பல வழிகளில் இணக்கப்படுத்துகிறார்கள் — இஸ்போசேத் ராஜாவாக்கப்படுவதற்கு முன்பு பெலிஸ்தர்களிடமிருந்து தேசத்தை மீட்க அப்னேருக்குக் காலம் பிடித்தது என்றோ, இரண்டுவருடங்கள் வெளிப்படையான போர்க்காலத்தை மட்டுமே கணக்கிடுகிறது என்றோ, இந்த எண்கள் வெவ்வேறு மூலங்களிலிருந்து வருகின்றன என்றோ. உரை தானே விளக்கவில்லை, இந்த ஆய்வும் எதையும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.

யூதா கோத்திரத்தார்கள் மட்டும் தாவீதைப் பின்பற்றினார்கள். இந்த வினைச்சொல் ஒருவருக்குப் பின்னால் நடப்பதற்கான சாதாரண வினைச்சொல்; யூதா தாவீதுக்குப் பின்னால் நடந்தது, இஸ்ரவேலை அப்னேர் நடத்தினான். இந்த வாக்கியம் புத்தகம் முழுவதும் ஓடும் கோட்டை அமைதியாக வரைகிறது: சவுலின் வீட்டாருக்கும் தாவீதின் வீட்டாருக்கும் (3:1), வடக்கும் தெற்கும், தாவீதின்கீழ் மூடப்பட்டு சாலொமோனுக்குப் பின்பு மீண்டும் திறக்கும் ஒரு பிளவு (1 இராஜாக்கள் 12:16). இப்போதைக்கு ஒரே மக்களின்மேல் இரண்டு ராஜாக்கள்; அதற்கு என்ன விலை என்பதை அடுத்த வசனங்கள் காட்டுகின்றன.

இரண்டு படைகளும் கிபியோனின் குளத்தின் (v. 13) இருபக்கத்திலும் எதிரெதிரே உட்காருகின்றன — பாறையில் வெட்டப்பட்ட ஒரு பெரிய நீர்த்தொட்டி, இன்றும் காணக்கூடியது — ஆங்கில (KJV) உரையில், வாலிபர்கள் எழுந்து தங்களுக்கு முன்பாக விளையாடட்டும் என்று அப்னேர் முன்மொழிகிறான். அந்த வார்த்தை விளையாட்டுக்கோ காட்சிக்கோ பயன்படுவது; இங்கே அது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வீரர்களின் போட்டி, பன்னிரெண்டுக்குப் பன்னிரெண்டு, முழுப் போர் இல்லாமல் ஒரு காரியத்தைத் தீர்க்கப் பழங்காலப் படைகள் சிலவேளைகளில் பயன்படுத்திய வகை (cf. 1 சாமுவேல் 17:8-9). தாவீதின் சகோதரியின் மகனும் படைத்தலைவனுமான யோவாப் (1 நாளாகமம் 2:16) உடனே ஒப்புக்கொள்கிறான். இருவரில் யாரும் தேவனிடம் எதையும் கேட்கவில்லை.

அந்த விளையாட்டு இருபத்து நான்கு பேரையும் கொல்லுகிறது: ஒருவர் தலையை ஒருவர் பிடித்து, ஒருவருடைய விலாவிலே ஒருவர் பட்டயத்தினாலே குத்தி, ஒன்றாக விழுந்தார்கள் (v. 16). அந்த இடத்துக்கு எல்காத் அசூரிம் என்று பெயர் வருகிறது — KJV ஓரக்குறிப்பு அதற்கு பலவான்களின் வயல் என்று பொருள் தருகிறது; மற்றவர்கள் விலாக்களின் வயல் என்றோ கூர்க்கற்களின் வயல் என்றோ வாசிக்கிறார்கள்; உரை தருவதுபோலவே இந்த ஆய்வும் அந்தப் பெயரைத் தருகிறது. விளையாட்டு எதையும் தீர்மானிக்கவில்லை, மிகவும் கடுமையான யுத்தம் தொடர்கிறது (v. 17). உள்நாட்டுப் போர் எவ்வளவு இலேசாகத் தொடங்குகிறது — விளையாட்டாக, இரண்டு படைத்தலைவர்களால், ஒரு இனிமையான பிற்பகலில் — 26-ஆம் வசனத்தின் கேள்வியை யாராவது கேட்பதற்கு முன்பு எவ்வளவு இரத்தம் சிந்தப்படுகிறது என்பதை வாசகர்கள் கவனிக்கவேண்டும்.

தாவீதின் சகோதரியான செருயாவின் மூன்று மகன்கள் (1 நாளாகமம் 2:16) முதன்முறையாக ஒன்றாகப் பெயரிடப்படுகிறார்கள், கதைசொல்லி இளையவனைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறார்: ஆசகேல் காட்டுமான்களில் ஒன்றைப்போல வேகமாக ஓடுகிறவனாக இருந்தான் — ஒரு வெளிமான். திறந்த நிலத்தில் அப்னேரைப் பிடிக்கும் அளவுக்கு அவன் வேகமானவன், அதுவே அவனுடைய அழிவு. விவேகமில்லாத வேகம் நேராக ஈட்டியின்மேல் மோதுகிறது; உரை அதைச் சொல்லவில்லை, ஆனால் வாசகரே அதைச் சொல்லும்படி உண்மைகளை அடுக்கிவைக்கிறது.

அந்தத் துரத்தல் (vv. 19-23) வழக்கத்துக்கு மாறான கவனத்தோடு சொல்லப்படுகிறது. அப்னேர் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தப் பையனை அடையாளம் கண்டு, விலகிப்போய் ஏதாவது ஒரு சிறிய வாலிபனுடைய ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொள்ளும்படி இரண்டுமுறை சொல்லுகிறான் — நான் உன்னை ஏன் தரையில் விழ வெட்டவேண்டும்? பின்பு உன்னுடைய சகோதரனான யோவாபின் முகத்திலே எப்படி விழிப்பேன் (v. 22). அப்னேர் இந்த மரணத்தை விரும்பவில்லை; யோவாப் எப்படிப்பட்டவன் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆசகேல் விலகிப்போகமாட்டேன் என்றான், அப்னேர் ஈட்டியின் பின்புற மழுங்கிய முனையால் — பின்னோக்கி அவ்வளவு பலமாகக் குத்தியதால் அது அவனை ஊடுருவிப்போனது — அவனைக் கொல்லுகிறான். அந்த உடலை வந்தடைந்த ஒவ்வொருவரும் அங்கேயே நின்றார்கள்.

அடுத்த இரண்டு அதிகாரங்களுக்கு இந்த வசனமே விதை. அப்னேர் திறந்த போரில், இரண்டு எச்சரிக்கைகளுக்குப் பின்பு, கொலையைவிட அவனைத் தடுக்கும் முயற்சியாகத் தோன்றும் ஒரு அடியால் ஆசகேலைக் கொன்றான். தன்னுடைய தம்பி ஆசகேலுடைய இரத்தப்பழியை வாங்க யோவாப் எப்ரோனின் வாசலில் அப்னேரைக் கொல்லுவான் (3:27), தாவீது அதைக் கொலை என்பான் (3:28-29, 39). அவர்களுக்கு இடையே நியாயந்தீர்க்கத் தேவையான உண்மைகளைக் கதைசொல்லி வாசகருக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்; நியாயப்பிரமாணம் தானே காட்டும் வேறுபாடு — பகையினால் குத்திக் கொன்றவனும், அப்படி அல்லாதவனும் (எண்ணாகமம் 35:20-24) — இந்த விவரிப்புக்குப் பின்னால் இருக்கிறது.

ஐந்தாம் விலா எலும்புக்குக் கீழ் என்பது வயிற்றில் குத்துவதற்கு KJV பயன்படுத்தும் சொற்றொடர்; அது அப்னேர் (3:27), இஸ்போசேத் (4:6), அமாசா (20:10) விஷயத்தில் மீண்டும் வருகிறது, இந்த உள்நாட்டுப் போரின் காயங்களைப் புத்தகம் எண்ணிக்கொண்டிருப்பதுபோல. ... வந்தவர்கள் எல்லோரும் அங்கேயே நின்றார்கள் — தங்களில் மிக வேகமானவனுடைய உடலின் அருகே மனிதர்கள் நின்றுவிடுகிறார்கள். போரின் நடுவே தூய மனிதத் துக்கத்தின் ஒரு கணம் இருக்கிறது, கதைசொல்லி அதற்கு ஒரு முழு வாக்கியப் பகுதியைக் கொடுக்கிறார்.

சூரியன் மறையும்போது, பென்யமீனியர் ஒன்றுகூடிய மலையுச்சியிலிருந்து (vv. 24-25), அன்றைய கொலைகளைத் தொடங்கிய மனிதனே அவற்றை முடிக்கும்படி கேட்கிறான்: பட்டயம் எப்போதும் அழித்துக்கொண்டிருக்கவேண்டுமோ, முடிவிலே கசப்புண்டாகும் என்று தெரியாதோ. அந்த விளையாட்டை முன்மொழிந்தவன் அப்னேர்; ஆசகேலைக் கொன்றவன் அப்னேர்; இது எங்கே கொண்டுபோகும் என்று காண்பவனும் அப்னேரே. அவனுடைய கடைசிச் சொற்றொடர் காரியத்தைத் துல்லியமாகப் பெயரிடுகிறது — தங்களுடைய சகோதரர்களை. இது இஸ்ரவேல் இஸ்ரவேலைக் கொல்லுவது, இரண்டு மலைகளிலும் இருந்த ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அது தெரியும்.

ஆங்கில (KJV) உரையின்படி, யோவாபின் பதில் (v. 27) கசப்பானதும் நேர்மையானதும்: அப்னேர் பேசியிருக்காவிட்டால், துரத்தல் காலைவரை தொடர்ந்திருக்கும். அவன் எக்காளம் ஊதுகிறான், மக்கள் இஸ்ரவேலைப் பின்தொடராமலும்... நின்றுவிட்டார்கள் (v. 28). எண்ணிக்கை (vv. 30-31): தாவீதின் வீரர்களில் பத்தொன்பதுபேரும் ஆசகேலும், பென்யமீனியர்களிலும் அப்னேரின் மனிதர்களிலும் முந்நூற்று அறுபதுபேருக்கு எதிராக. யோவாப் அந்த வேண்டுகோளுக்குக் கீழ்ப்படிகிறான், அந்த மரணத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறான் என்பதை வாசகர்கள் காண்பார்கள்; அப்னேர் முன்னறிந்த முடிவிலே வரும் கசப்பு முதலில் அப்னேர்மேலேயே விழுகிறது (3:27).

இரண்டு இரவுப் பயணங்கள் அதிகாரத்தை முடிக்கின்றன. அப்னேர் அன்று இரவு முழுவதும்... பாலைவனம் வழியாகப் போய், யோர்தானைக் கடந்து மகனாயீமுக்குப் போகிறான் (v. 29); யோவாப் தன் தம்பியைப் பெத்லெகேமுக்குச் சுமந்துபோய், அவனுடைய தகப்பனுடைய கல்லறையில் வைக்கிறான் — செருயாவின் கணவனுடைய பெயர் வேதத்தில் எங்கும் சொல்லப்படவில்லை — இரவு முழுவதும் நடந்து பொழுது விடியும்போது எப்ரோனுக்கு வந்துசேருகிறான். பெத்லெகேம் தாவீதின் ஊர், ஆசகேலின் ஊரும்கூட; வெளிமானைப்போல ஓடிய அந்தப் பையன், அந்த மேய்ப்பன் அபிஷேகம்செய்யப்பட்ட இடத்திலிருந்து சில மைல் தூரத்தில் அடக்கம்செய்யப்படுகிறான்.

பின்னால் ஒரு கல்லறையோடு, விடியற்காலையில் எப்ரோனில் நிற்கும் யோவாபோடு அதிகாரம் முடிகிறது. அவன் தாவீதிடம் என்ன சொன்னான் என்று கதைசொல்லி நமக்குச் சொல்லவில்லை; அப்னேருக்கு அவன் என்ன செய்தான் என்பதை அடுத்த அதிகாரத்தில் சொல்லுகிறார். உள்நாட்டுப் போரின் முதல் சண்டை எதையும் தீர்க்கவில்லை, அடுத்த அதிகாரங்களை முன்னோக்கி நகர்த்தும் ஒன்றைத் தவிர: இரண்டு படைத்தலைவர்களுக்கு இடையிலான இரத்தக் கடன். இந்தச் சண்டை முழுவதிலும் தாவீது இல்லை — அவனிடம் ஆலோசிக்கவும் இல்லை, அவன் அங்கே இருக்கவும் இல்லை — இந்தக் கட்டத்தில் யூதாவுக்கும் இஸ்ரவேலுக்கும் இடையிலான போர் இரண்டு படைத்தலைவர்களின் போர் என்பதை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது.