ಅರಸನು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಚೆರೂಯಳ ಮಗನಾದ ಯೋವಾಬನು ತಿಳಿದು (ವ. 1) — 13:39ರ ಹೃದಯವನ್ನು, ದಾವೀದನನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುವ ಮನುಷ್ಯನು ಓದುತ್ತಾನೆ. ತೆಕೋವ ಬೇತ್ಲೆಹೇಮಿನ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕಿರುವ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ, ಆಮೋಸನ ಊರು (ಆಮೋಸನು 1:1); ಅಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬ ಬುದ್ಧಿವಂತೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ, 20:16ರಲ್ಲಿನ ಆಬೇಲಿನ ಬುದ್ಧಿವಂತೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯಂತೆ, ಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಆಕೆಯ ಮಾತಿಗೆ ತೂಕವಿರುತ್ತದೆ. ಯೋವಾಬನು ಆಕೆಯನ್ನು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿರುವವಳಂತೆ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಕೆಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟನು (ವ. 3). ಅವನು ನಾತಾನನ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ: ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ವ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲಾರದ ಅರಸನು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪುಮಾಡಬಹುದು (12:1-7). ವಿಧಾನವು ಪ್ರವಾದಿಯದು; ಉದ್ದೇಶವು ಯೋವಾಬನದು ಎಂದು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ.

ಯೋವಾಬನೇ ಏಕೆ? ಪಠ್ಯವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಓದುಗರು ರಾಜನೀತಿಯನ್ನು ಊಹಿಸಿದ್ದಾರೆ — ಗಡಿಪಾರಿನಲ್ಲಿರುವ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯು ಒಂದು ಅಪಾಯ, ಅರಸನ ದುಃಖವು ಒಂದು ದೌರ್ಬಲ್ಯ — ಅಥವಾ ಹೃದಯವು ಒಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಾನು ಕಾಣಬಲ್ಲ ಒಡೆಯನಿಗೆ ತೋರಿಸುವ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು. ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಎರಡನ್ನೂ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕವು ಮುಂದೆ ತೋರಿಸುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ: ಅಬ್ಷಾಲೋಮನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತರುವವನೇ ಅವನ ಎದೆಗೆ ಮೂರು ಈಟಿಗಳನ್ನು ತಿವಿಯುವನು (18:14), ಮತ್ತು ಅನಂತರ ಅವನಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅರಸನನ್ನು ಗದರಿಸುವನು (19:5-7). ಯೋವಾಬನು ತಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೆ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೋ ಎಂದು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಮೌನವೇ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ದೌರ್ಬಲ್ಯ, ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಮೂರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಅದರ ಬೆಲೆ.

ಕಥೆ (ವವ. 5-7): ಒಬ್ಬ ವಿಧವೆ, ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು, ಒಂದು ದಿನ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಜಗಳವಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೊಂದನು. ಓದುಗರು ಇದರಲ್ಲಿ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕಾಯಿನ ಹೇಬೆಲರನ್ನು ಕೇಳುವರು (ಆದಿಕಾಂಡ 4:8). ಈಗ ಬಳಗದವರೆಲ್ಲರು ಉಳಿದವನನ್ನು ರಕ್ತಕ್ಕೆ ಮುಯ್ಯಿತೀರಿಸುವವನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ — ಇದು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಸ್ವಂತ ಏರ್ಪಾಡು (ಅರಣ್ಯಕಾಂಡ 35:19; ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 19:12) — ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯವನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ ಅದು ನನಗುಳಿದಿರುವ ಒಂದು ಕೆಂಡವನ್ನೂ ಆರಿಸಿಬಿಟ್ಟು, ಆಕೆಯ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೆಸರನ್ನೂ, ಸಂತಾನವನ್ನೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ವಿಧವೆಯು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ನಿಜವಾದ ಇಕ್ಕಟ್ಟು, ಅರಸನು ಶಾಸನದ ಅಕ್ಷರಕ್ಕಿಂತ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಆರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲು ರಚಿಸಲಾದದ್ದು, ಮತ್ತು ದಾವೀದನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ (ವ. 8, ವ. 10).

ಈ ಸಾಮ್ಯವು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೊಂದುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಅದು ಹೊಂದುತ್ತದೆ: ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಒಬ್ಬ ಸಹೋದರ, ಉಳಿದ ಒಬ್ಬನು, ಅವನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಬೇಡಿಕೆ, ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ವಂಶ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ: ಆ ಮಕ್ಕಳು ಜಗಳವಾಡಿದರು, ಬಿಡಿಸುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಹೊಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಹೊಡೆದಾಟ; ಆದರೆ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಎರಡು ವರ್ಷ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಮರಣವನ್ನು ಯೋಜಿಸಿ ಒಂದು ಔತಣದಲ್ಲಿ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು (13:28). ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಯೋವಾಬನ ಕಥೆಯು ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು 12ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದೊಳಕ್ಕೆ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟ ದಾವೀದನು ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ದಾಟಿಸಿ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಓದುಗರು ಎರಡೂ ಸಾಮ್ಯಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯೆಹೋವನು ಕಳುಹಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು.

ಆಕೆಯು ಅವನನ್ನು ಆಣೆಯಿಡುವ ತನಕ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ: ಯೆಹೋವನಾಣೆ, ನಿನ್ನ ಮಗನ ಕೂದಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನೂ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಗೊಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸೌಲನ ಆತುರದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಿಂದ ಯೋನಾತಾನನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಜನರು ಬಳಸಿದ ಸೂತ್ರವೇ ಇದು (1 ಸಮುವೇಲನು 14:45), ಮತ್ತು ಸೊಲೊಮೋನನು ಅದನ್ನು ಅದೋನೀಯನಿಗೆ ಬಳಸುವನು (1 ಅರಸುಗಳು 1:52). ಯಾರ ಮಗನ ವಿಷಯವೆಂದು ತಿಳಿಯುವ ಮೊದಲೇ, ಅರಸನು ಈಗ ಸಹೋದರನನ್ನು ಕೊಂದವನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಯೆಹೋವನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ಆಣೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; 12:5ರಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ, ಒಂದು ಕಥೆಯ ಮೇಲೆ ದಾವೀದನು ಕೊಡುವ ತೀರ್ಪು ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಅವನ ತೀರ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. 9ನೆಯ ವಚನ, ಅಪರಾಧವು ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೂ ... ಇರಲಿ, ಅಬೀಗೈಲಳ ಮಾತು (1 ಸಮುವೇಲನು 25:24) — ಅರಸನನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬಿಡಲು ಆ ಸ್ತ್ರೀಯು ಬೇಡಿಕೆಯ ದೋಷವನ್ನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಅನಂತರ ತಿರುವು (ವವ. 12-13): ಅರಸನು ಈ ತೀರ್ಪು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅಪರಾಧಿ ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದ ಹಾಗಾಯಿತು. ಅವನು ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮಗನನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ದೇವಪ್ರಜೆಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ ಹಾಗಾಯಿತು. ಆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮಗನು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು. ದೇವಪ್ರಜೆಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ — ಓದುಗರು ಅದನ್ನು ಜನರು ತಮ್ಮ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದೋ, ತನ್ನದೇ ತೀರ್ಪಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಅರಸನಿಂದಾಗುವ ಹಾನಿ ಎಂದೋ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ — ಮತ್ತು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ತೆರೆದೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ನಡೆ ನಾತಾನನ ಆ ಮನುಷ್ಯನು ನೀನೇ ಎಂಬುದರ ಮೃದುವಾದ ಸ್ವರ: ಅರಸನು ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತಳ ಮಗನನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಗನನ್ನು ಗೆಷೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಇದು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮಹಾ ವಚನ, ಮತ್ತು ಕಠಿಣವಾದದ್ದು. ನಾವು ಸಾಯುವವರು. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿದ ನೀರು ಪುನಃ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದಂತೆ ಇರುವ ನೀರಿನಂತೆ ನಾವು — ಮಗುವಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದಾವೀದನು ಹೇಳಿದಂತೆ (12:23), ಅಮ್ನೋನನನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತರಲಾಗದು; ಜೀವದಿಂದಿರುವ ಮಗನನ್ನು ಗಡಿಪಾರಿನಲ್ಲೇ ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಏನೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲ. ಅನಂತರ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ: ದೇವರು ಯಾರಿಗೂ ಮುಖದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವನು ತನ್ನಿಂದ ಹೊರಗಾಗದಂತೆ ಆತನು ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಧ್ಯದ ವಾಕ್ಯಾಂಶದ ಇಬ್ರಿಯ ಪಠ್ಯವು ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ; ಅಕ್ಷರಶಃ ಅದು ದೇವರು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಓದುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅನೇಕರು ಇಡೀ ಭಾಗವನ್ನು ಹೀಗೆ ಭಾಷಾಂತರಿಸುತ್ತಾರೆ: ದೇವರು ಒಂದು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವನು ತನ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಡದಂತೆ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. KJV ಆ ನುಡಿಗಟ್ಟನ್ನು ಪಕ್ಷಪಾತ ತೋರಿಸದಿರುವುದು ಎಂದು ಓದುತ್ತದೆ. ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಎರಡನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯಾಂಶವು ಒಂದೇ.

ಆಕೆಯು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ? ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ದೇವರು ತಾನೇ ತನ್ನಿಂದ ಹೊರದೂಡಲ್ಪಟ್ಟವರನ್ನು ಹೊರದೂಡಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿಯೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅರಸನು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ಅನುಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು. ಸಭೆಯು ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಕೇಳಿದೆ — ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತರಲು ಸದುಪಾಯಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವ ದೇವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು — ಮತ್ತು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಅದನ್ನು ಸಭೆಯ ಓದಾಗಿ, ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡದ ಒಬ್ಬ ಕೊಲೆಗಾರನಿಗೆ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಯೋವಾಬನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಕೆಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು, ಮತ್ತು ಆ ಕ್ಷಮೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು 15-18ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವರಿಗಾಗಿ ದೇವರ ಉಪಾಯಗಳು ಒಂದು ಸಾಮ್ಯವೂ ಒಂದು ಮುದ್ದೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವು ಒಂದು ಶಿಲುಬೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಈ ವಚನವು ದೇವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ; ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು.

ನ್ಯಾಯ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಒಡೆಯನಾದ ಅರಸನು ದೇವದೂತನಂತಿದ್ದಾನೆ — ಆ ಕಾಲದ ಆಸ್ಥಾನದ ಹೊಗಳಿಕೆ, ಆಕೀಷನು (1 ಸಮುವೇಲನು 29:9) ಮತ್ತು ಅನಂತರ ಮೆಫೀಬೋಶೆತನು (19:27) ದಾವೀದನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ 20ನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಪುನಃ ಹೇಳಿದ್ದು: ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವನು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯು ಅದನ್ನು ಎರಡು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಸಾರಿ ಅದು ಬಹುತೇಕ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅರಸನು ಆಗತಾನೇ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ: ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯೋವಾಬನ ಕೈವಾಡ ಇದೆಯೇ? (ವ. 19). ಆಕೆಯು ಕೂಡಲೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ — ನಿನ್ನ ದಾಸಿಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿ ಕೊಟ್ಟವನು ... ಯೋವಾಬನೇ — ಮತ್ತು ಆ ಕುತಂತ್ರವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಅರಸನು ಹೇಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಮಣಿಯುತ್ತಾನೆ.

ನೀನು ಕೇಳಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಹೋಗಿ ಯೌವನಸ್ಥನಾದ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಾ (ವ. 21). ಯೋವಾಬನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ (ವ. 22). ಪಠ್ಯವು ತೆರೆದಿಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಕೇಳುತ್ತದೆ: ಅದು ಸರಿಯಾಗಿತ್ತೋ? ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ ಕೊಲೆಗಾರನು, ತೀರ್ಪಿಗೊಳಗಾಗದವನು ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡದವನು; ಅರಸನನ್ನು ವಾದದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಲಾಗಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ತೀರ್ಪು ನ್ಯಾಯವಿಲ್ಲದ ಕರುಣೆ. ದಾವೀದನು ತಪ್ಪಿದನೆಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಈ ಅಧ್ಯಯನವೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲವಾದನಂತರ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ತನಗೋಸ್ಕರ ಒಂದು ರಥವನ್ನು ... ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಕ್ಷಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದ ಕ್ಷಮೆಯು ಏನನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗನೇ ತೂಗಿನೋಡುವಂತೆ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿ, ಅವನು ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಬಾರದು. ಯೋವಾಬನು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನನ್ನು ಗೆಷೂರಿನಿಂದ ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಕರೆತರುತ್ತಾನೆ (ವ. 23), ಮತ್ತು ಅರಸನು ಅರ್ಧದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾನೆ: ಮಗನನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ, ತೀರ್ಪುಮಾಡಲಾಗಿಲ್ಲ, ಕ್ಷಮಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಅರಸನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವುದು ಎಂದರೆ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು (ಹೋಲಿಸಿ ಎಸ್ತೇರಳು 1:14), ಮತ್ತು ಯೋಸೇಫನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರಿಗೆ ಇದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದನು — ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಹೊರತು ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಬಾರದು (ಆದಿಕಾಂಡ 43:3). ದಾವೀದನು ಪೂರ್ಣ ಎರಡು ವರ್ಷ ಅದನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ (ವ. 28). ಓದುಗರು ಇದನ್ನು ಎರಡೂ ಆಯ್ಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕವು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಭಾವಿಸುತ್ತದೆ.

ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದ ಕ್ಷಮೆಯು ಕ್ಷಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಲ್ಲಿ ಅಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ. 32ನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿನ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ಮಾತುಗಳು ಅದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: ನಾನು ಗೆಷೂರಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದೇಕೆ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲವೋ ... ನಾನು ಅಪರಾಧಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಲಿ. ಅದು ಅರಿಕೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಒಂದು ಸವಾಲು, ತನಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನ ಧ್ವನಿ. ಆ ಅರ್ಧಕ್ರಮದಿಂದ ದಾವೀದನು ಏನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು — ತಂದೆಯ ಕೋಪವೋ, ಅರಸನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೋ — ಎಂದು ಈ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದು, ಮತ್ತು ಪಠ್ಯವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ತೋರಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಗೆಷೂರಿನಲ್ಲಿನ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು ಮಾಡದಿದ್ದುದನ್ನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಮೌನವು ಮಾಡಿತು: ಅವು ಮಗನನ್ನು ಶತ್ರುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವು.

ಕಥೆಗಾರನು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ (ವವ. 25-27), ಮತ್ತು ಅದೆಲ್ಲವೂ ಹೊರಮೈ ಮಾತ್ರ: ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನಂತೆ ಹೆಸರುಗೊಂಡ ಪುರುಷನು ಇಸ್ರಾಯೇಲರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿ ಅಂಗಾಲಿನಿಂದ ನಡುನೆತ್ತಿಯ ವರೆಗೂ ಒಂದು ದೋಷವಾದರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಕೂದಲು ಬಹು ಭಾರವಾದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದ ಪ್ರಕಾರ ಅದು ರಾಜರ ತೂಕದ ಪ್ರಕಾರ ಇನ್ನೂರು ಶೆಕೆಲ್ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು — ಅದು ತೂಕದ ಒಂದು ರಾಜಮಾನದಂಡ, ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಂದಾಜುಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಎರಡು ಕಿಲೋಗ್ರಾಮಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು, ಆದರೂ ಪ್ರಾಚೀನ ತೂಕಗಳು ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಆ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಸಡಿಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಓದುಗರು ಜನರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೆಗಲೂ ತಲೆಯೂ ಕಾಣುವಷ್ಟು ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದ ಸೌಲನನ್ನು (1 ಸಮುವೇಲನು 9:2), ಮತ್ತು ಯೆಹೋವನು ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಹೊರಗಿನ ತೋರಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆತನ ಮಾತನ್ನು (1 ಸಮುವೇಲನು 16:7) ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಆ ಕೂದಲು ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಭೆಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ಪಡೆಯುವುದು: ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದ ಪ್ರಕಾರ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಓಕ್ ಮರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಲೆಯಿಂದ ನೇತಾಡುವಾಗ (18:9), ಜೋಸೀಫಸನಿಂದ ಮೊದಲುಗೊಂಡು ಓದುಗರು ಅದು ಕೂದಲೇ ಎಂದು ಊಹಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಇಬ್ರಿಯ ಪಠ್ಯವು ತಲೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಅಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುವುದು. 27ನೆಯ ವಚನವು ಅವನಿಗೆ ಮೂರು ಮಂದಿ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳೂ, ಒಬ್ಬಳು ಮಗಳು ಇದ್ದಳು. ಮಗಳ ಹೆಸರು ತಾಮಾರಳು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ — 13ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ತಂಗಿಯ ಹೆಸರು — ಮತ್ತು ಇದು 18:18ರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಸಹಜವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನುಳಿಸಲು ಮಗನಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಒಂದು ಕಂಬವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಸತ್ತರು ಎಂದು ಅನೇಕರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಪಠ್ಯವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕವು ಬಿಟ್ಟಂತೆಯೇ ಈ ಅಧ್ಯಯನವೂ ಆ ಎರಡು ವಚನಗಳನ್ನು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಯೋವಾಬನನ್ನು ಎರಡು ಸಾರಿ ಕರೇಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಎರಡು ಸಾರಿಯೂ ಅವನು ಬರಲಿಲ್ಲ (ವ. 29) — ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದವನು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಡಲು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಅವನ ಜವೆಗೋದಿಯ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಂಸೋನನ ನರಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ ಓದುಗರು (ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರು 15:4-5) ಈ ತಂತ್ರವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವರು; ಹೊಸದಾಗಿರುವುದು ಗುರಿ, ಅರಸನ ಸ್ವಂತ ಸೇನಾಪತಿ. ಅದು ಫಲಿಸುತ್ತದೆ: ಆಗ ಯೋವಾಬನು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ (ವ. 31). ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ — ಯೋವಾಬನು ಒಂದು ಸಾಮ್ಯದಿಂದ ದಾವೀದನನ್ನು ಚಲಿಸಿದನು, ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಯೋವಾಬನನ್ನು ಚಲಿಸುತ್ತಾನೆ — ಮತ್ತು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಸನ್ನೆಗೋಲನ್ನು ಎಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಕಲಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. 15:1-6ರಲ್ಲಿ ಅವನು ಅದೇ ಸನ್ನೆಗೋಲನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಇಸ್ರಾಯೇಲರ ಮೇಲೆ ಎಳೆಯುವನು.

ನಾನು ಹೇಗೂ ಅರಸನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಾನು ಅಪರಾಧಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಲಿ (ವ. 32). ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಅಧೀನತೆಯ ರೂಪವೂ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಸಾರವೂ ಇದೆ: ತನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಮರಣವನ್ನು ಯೋಜಿಸಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು, ಅದನ್ನು ಅಪರಾಧವೆಂದು ಕರೆಯುವಂತೆ ಅರಸನಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಅಮ್ನೋನನಿಗಾಗಲಿ ತಾಮಾರಳಿಗಾಗಲಿ ದುಃಖವನ್ನು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ದಾಖಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ತಾಮಾರಳೆಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟ ಮಗಳು (ವ. 27) ಅದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರವಾದ ಸಂಗತಿ. 33ನೆಯ ವಚನವನ್ನು ಓದುವ ಮೊದಲು ಓದುಗರು 32ನೆಯ ವಚನವನ್ನು ತೂಗಿನೋಡಬೇಕು, ಆಗ ಆ ಮುದ್ದು ಪಠ್ಯವು ತೋರಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣಿಸುವುದು.

ಅವನು ಅರಸನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಸಾಷ್ಟಾಂಗನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದನು. ಅರಸನು ಅವನನ್ನು ಮುದ್ದಿಟ್ಟನು. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರ ಒಂದು ಮಾತೂ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ. ಅಮ್ನೋನನ ಮರಣದ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಅನಂತರ — ಗೆಷೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು, ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು — ತಂದೆ ಮತ್ತು ಮಗನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಮಗನು ಬಾಗುತ್ತಾನೆ, ತಂದೆಯು ಮುದ್ದಿಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಓದುಗರು ಈ ಮುದ್ದನ್ನು ಲೂಕನು 15:20ರಲ್ಲಿ ಓಡಿಬಂದು ಅವನ ಕೊರಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನಿಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಮುದ್ದಿಟ್ಟ ತಂದೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ಹೋಲಿಕೆ ನಿಜವಾದದ್ದು; ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ಸಾಮ್ಯದಲ್ಲಿನ ಮಗನು ಪಾಪ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು, ಮತ್ತು ಈ ಮಗನು ನಾನು ಅಪರಾಧಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಬಂದನು.

ಪಠ್ಯವು ಕೊಡುವಂತೆಯೇ ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಆ ವಚನವನ್ನು ಓದುತ್ತದೆ: ಒಂದು ಕಡೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿಲ್ಲದ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ನ್ಯಾಯವಿಲ್ಲದ, ಒಂದು ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂಧಾನ. ಆ ಮುದ್ದು ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ — ತಂದೆಯ ಹೃದಯವು ನ್ಯಾಯಾಲಯವಲ್ಲ — ಆದರೆ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಂದಿನ ವಚನವು 15:1 ಎಂಬುದನ್ನೂ, 15:5ರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಗೆ ಬರುವ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನೂ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಕೂಡಲೆ ಕೈಚಾಚಿ ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುದ್ದಿಡುವನು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅದು ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಕಲಿತಂತೆಯೇ ಮುದ್ದನ್ನೂ ಕಲಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದ ಕೃಪೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು; ಈ ಅಂತ್ಯದಿಂದ ಸಭೆಯು ಕಲಿತ ಪಾಠವು ಅದೇ, ಮತ್ತು 15-18ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತವೆ.