రాజు తన మనస్సు అబ్షాలోము పైనే పెట్టుకుని ఉన్నాడని సెరూయా కుమారుడు యోవాబు గ్రహించాడు (v. 1) — 13:39 లోని హృదయం, దావీదును అందరికంటే బాగా చదివే మనిషి చేత చదవబడింది. తెకోవ బేత్లెహేముకు దక్షిణాన ఉన్న ఒక గ్రామం, ఆమోసు ఊరు (ఆమోసు 1:1); అక్కడి తెలివిగల స్త్రీ, 20:16 లోని ఆబేలు తెలివిగల స్త్రీలాగా, అందరికీ తెలిసిన వ్యక్తి, ఆమె మాటకు బరువు ఉంటుంది. యోవాబు ఆమెను చాలాకాలంగా దుఃఖిస్తున్నదానిలా సిద్ధం చేసి, నేను చెప్పిన విధంగా రాజును వేడుకో (v. 3) అని ఆమె పలకాల్సిన మాటలు నేర్పిస్తాడు. అతడు నాతాను పద్ధతిని నేర్చుకున్నాడు: తన సొంత విషయాన్ని చూడలేని రాజు ఒక కథలో దానికి తీర్పు తీర్చవచ్చు (12:1-7). ఆ పద్ధతి ప్రవక్తది; ఉద్దేశం యోవాబుది అని ఈ అధ్యయనం గమనిస్తుంది.

యోవాబే ఎందుకు? పాఠం చెప్పదు. పాఠకులు రాజనీతిని ఊహించారు — ప్రవాసంలో ఉన్న వారసుడు ఒక ప్రమాదం, రాజు దుఃఖం ఒక బలహీనత — లేదా హృదయం విరిగిపోతుండడం తాను చూడగలిగిన యజమాని పట్ల విశ్వాసం. ఈ అధ్యయనం రెండింటినీ తెరిచే ఉంచి, పుస్తకం చూపించబోయేదాన్ని గమనిస్తుంది: అబ్షాలోమును ఇంటికి తీసుకువచ్చే మనిషే అతని గుండెలోకి మూడు బాణాలు గుచ్చుతాడు (18:14), తరువాత అతని కోసం దుఃఖిస్తున్నందుకు రాజును గద్దిస్తాడు (19:5-7). యోవాబు తనకు అర్థమైన విధంగా సింహాసనానికి సేవ చేస్తాడు, అబ్షాలోము పశ్చాత్తాపపడ్డాడా అని ఈ అధ్యాయంలో ఏదీ అడగదు. ఆ మౌనమే ఈ అధ్యాయపు బలహీనత, తరువాతి మూడు అధ్యాయాలు దాని మూల్యం.

కథ (vv. 5-7): ఒక విధవరాలు, ఇద్దరు కొడుకులు, వారు పొలంలో వాదులాడుకుని కొట్టుకున్నారు. వారిని విడదీసేవారు ఎవ్వరూ లేకపోవడంతో వారిలో ఒకడు రెండవవాణ్ణి కొట్టి చంపాడు. పాఠకులు దానిలో పొలంలో కయీను హేబెలులను వింటారు (ఆదికాండము 4:8). ఇప్పుడు రక్త సంబంధులందరూ బతికి ఉన్నవాణ్ణి ప్రతీకారం తీర్చుకునేవాడికి అప్పగించమంటున్నారు — ధర్మశాస్త్రపు సొంత ఏర్పాటు (సంఖ్యాకాండము 35:19; ద్వితీయోపదేశకాండము 19:12) — న్యాయం జరిగితే, ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠం ప్రకారం, నాకు మిగిలిన నిప్పుకణాన్ని ఆర్పివేస్తారు, తన భర్తకు పేరూ వారసత్వమూ లేకుండా చేస్తారు అని ఆ విధవరాలు వేడుకుంటుంది. ఇది నిజమైన సంకటం, రాజు ధర్మశాస్త్రపు అక్షరం కంటే కనికరాన్ని ఎంచుకునేలా అల్లబడింది, దావీదు అలాగే ఎంచుకుంటాడు (v. 8, v. 10).

ఆ ఉపమానం అబ్షాలోముకు ఎక్కడ సరిపోతుందో, ఎక్కడ సరిపోదో ఈ అధ్యయనం గమనిస్తుంది. ఆకారంలో సరిపోతుంది: ఒక సోదరుడు చంపబడ్డాడు, ఒకడు బతికి ఉన్నాడు, అతని ప్రాణం కోసం డిమాండ్, ఒక వంశం ప్రమాదంలో. హృదయంలో సరిపోదు: ఆ కొడుకులు వాదులాడుకుని కొట్టుకున్నారు, విడదీసేవారు ఎవ్వరూ లేరు, పొలంలో ఒక కొట్లాట; అబ్షాలోము అయితే రెండేళ్ళు తన సోదరుని మరణానికి పథకం వేసి ఒక విందులో ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు (13:28). యోవాబు కథ క్షమాపణ సంపాదించడానికి నేరాన్ని మెత్తబరుస్తుంది, 12వ అధ్యాయంలో సత్యం దగ్గరికి నడిపించబడిన దావీదు ఇక్కడ దాని పక్క నుండి దాటించబడతాడు. పాఠకులు ఆ రెండు ఉపమానాలనూ కలిపి చూసి, వాటిలో ఒక్కటే యెహోవా పంపినదని గమనించాలి.

ఆమె అతణ్ణి ఒట్టు పెట్టుకోమని ఒత్తిడి చేస్తుంది, ఒట్టు పొందుతుంది: యెహోవా మీద ఒట్టు, నీ కొడుకు తలవెంట్రుకల్లో ఒక్కటి కూడా నేలపై పడదు. సౌలు తొందరపాటు ప్రమాణం నుండి యోనాతానును కాపాడడానికి ప్రజలు వాడిన సూత్రం ఇదే (1 సమూయేలు 14:45), సొలొమోను అదోనీయాకు దీనిని వాడతాడు (1 రాజులు 1:52). ఎవరి కొడుకు గురించిన మాటో తెలియకముందే, రాజు ఇప్పుడు యెహోవా పేరిట సోదరుణ్ణి చంపినవాడికి రక్షణ ఒట్టు పెట్టుకున్నాడు; 12:5 లోలాగే, ఒక కథపై దావీదు ఇచ్చిన తీర్పు తన మీదే తీర్పు అవుతుంది. 9వ వచనం, అది నామీదా, నా కుటుంబం మీదా ఉండుగాక, అబీగయీలు మాట (1 సమూయేలు 25:24) — రాజు స్వేచ్ఛగా ఉండేలా ఆ స్త్రీ విన్నపపు దోషాన్ని తన మీద వేసుకుంటుంది.

తరువాత మలుపు (vv. 12-13): రాజు తాను చెప్పిన మాట ప్రకారం తన సొంతమనిషినే తిరిగి రానివ్వకుండా దోషం చేసిన వాడవుతున్నాడు. దేవుని ప్రజలైన వారికి వ్యతిరేకంగా నువ్వు ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నావు? ఆ వెళ్ళగొట్టబడినవాడు అబ్షాలోము. దేవుని ప్రజలైన వారికి వ్యతిరేకంగా అంటే ఏమిటో స్పష్టం చేయబడలేదు — ప్రజలు తమ వారసుణ్ణి కోల్పోవడం అనీ, తన సొంత తీర్పుకే విరుద్ధంగా ఉన్న రాజు వల్ల కలిగే హాని అనీ పాఠకులు అర్థం చేసుకున్నారు — ఈ అధ్యయనం దానిని తెరిచే ఉంచుతుంది. ఈ ఎత్తుగడ నాతాను చెప్పిన ఆ మనిషివి నువ్వే అనే మాట యొక్క మృదువైన స్వరం: రాజు ఒక పరాయి స్త్రీ కొడుకును కాపాడాడు, తన సొంత కొడుకును గెషూరులో వదిలేశాడు.

అధ్యాయంలోని గొప్ప వచనం, కష్టమైన వచనం కూడా. మనమంతా చనిపోతాం, మనం నేలపై ఒలికిపోయి తిరిగి ఎత్తలేని నీళ్లలాగా ఉన్నాం — బిడ్డ గురించి దావీదు చెప్పినట్టు (12:23) అమ్నోనును తిరిగి తీసుకురాలేము; బతికి ఉన్న కొడుకును ప్రవాసంలో వదిలేయడం వల్ల ఏమీ లాభం లేదు. తరువాత, ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలో: దేవుడు ఎవరి పక్షమూ వహించడు; అయినా వెళ్ళగొట్టబడినవాడు తనకు దూరం కాకుండా ఉండేలా ఆయన ఉపాయం ఆలోచిస్తాడు. మధ్య వాక్యభాగం యొక్క హీబ్రూ కష్టమైనది; అక్షరాలా అది దేవుడు ప్రాణం తీయడు అని ఉంటుంది, చాలామంది మొత్తం వాక్యాన్ని ఇలా అనువదిస్తారు: దేవుడు ప్రాణం తీయడు, వెళ్ళగొట్టబడినవాడు తనకు దూరం కాకుండా ఉండేలా మార్గం ఆలోచిస్తాడు. KJV ఆ జాతీయాన్ని పక్షపాతం చూపకపోవడంగా చదువుతుంది. ఈ అధ్యయనం రెండింటినీ ఇస్తుంది; చివరి వాక్యభాగం ఒక్కటే.

ఆమె ఏమి చెబుతోంది? అత్యంత సరళమైన స్థాయిలో, దేవుడే తన నుండి వెళ్ళగొట్టబడినవారిని వెళ్ళగొట్టబడినవారిగా వదిలేయడు, అబ్షాలోము విషయంలో రాజు ఆయనను అనుకరించాలి. సంఘం దానిలో ఇంకా ఎంతో ఎక్కువ విన్నది — వెళ్ళగొట్టబడినవారిని ఇంటికి తీసుకురావడానికి మార్గం చూపే దేవుని సంపూర్ణ సువార్త — ఈ అధ్యయనం దానిని సంఘపు వ్యాఖ్యానంగా, ఒక హెచ్చరికతో అందిస్తుంది. పశ్చాత్తాపపడని హంతకుడికి క్షమాపణ సంపాదించడానికి ఆ మాటలను యోవాబు ఆమె నోట పెట్టాడు, ఆ క్షమాపణ ఎంత మూల్యం చెల్లించిందో 15-18 అధ్యాయాలు చూపిస్తాయి. తన నుండి వెళ్ళగొట్టబడినవారి కోసం దేవుడు చూపిన మార్గం ఒక ఉపమానమూ ఒక ముద్దూ కాదు; అది ఒక సిలువ. ఈ వచనం దేవుని విషయంలో సత్యం; ఇక్కడ అది అంతకంటే తక్కువైన దాని కోసం వాడబడింది.

నువ్వు దేవదూత లాగా మంచి చెడులను వివేచించగలవు — ఆనాటి రాజసభ ముఖస్తుతి, ఆకీషు దావీదు గురించి అన్నది (1 సమూయేలు 29:9), తరువాత మెఫీబోషెతు అన్నది (19:27), ఇక్కడ 20వ వచనంలో మరింత విస్తారంగా మళ్ళీ చెప్పబడింది: ఈ లోకంలో సమస్తాన్నీ గ్రహించడానికి. ఆ స్త్రీ దానిని రెండుసార్లు చెబుతుంది, రెండవసారి అది దాదాపు ఒక చిరునవ్వు, ఎందుకంటే రాజు ఇప్పుడే ఆమెను కనిపెట్టాడు: ఇదంతా యోవాబు నీకు చెప్పి పంపాడా? (v. 19). ఆమె వెంటనే ఒప్పుకుంటుంది — యోవాబు ఈ మాటలన్నిటినీ నీ దాసినైన నాకు నేర్పించాడు — ఆ కుయుక్తిని కనిపెట్టిన రాజు అయినా దానికి లొంగిపోతాడు.

విను, నువ్వు చెప్పినది నేను అంగీకరించాను... యువకుడైన అబ్షాలోమును రప్పించండి (v. 21). యోవాబు సాష్టాంగపడి అతనికి కృతజ్ఞతలు చెబుతాడు (v. 22). పాఠం తెరిచి వదిలిన ప్రశ్నను ఈ అధ్యయనం అడుగుతుంది: అది సరైనదేనా? ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం అబ్షాలోము హంతకుడు, తీర్పు పొందలేదు, పశ్చాత్తాపపడలేదు; రాజు వాదనతో ఒప్పించబడ్డాడు, నమ్మకం కలిగించబడలేదు, తీర్పు న్యాయం లేని కనికరం. దావీదు తప్పు చేశాడని లేఖనం చెప్పదు, ఈ అధ్యయనం కూడా చెప్పదు; తరువాతి అధ్యాయం ఇది జరిగిన తరువాత అబ్షాలోము ఒక రథాన్ని... సిద్దం చేసుకున్నాడు అని మొదలవుతుందని గమనించి, క్షమించబడినవాడి నుండి ఏమీ కోరని క్షమాపణ ఏమి పుట్టించగలదో పాఠకుణ్ణే తూచుకోమంటుంది.

అతడు నాకు ఎదుట పడక తన ఇంటికి వెళ్ళిపోవాలి. యోవాబు అబ్షాలోమును గెషూరు నుండి యెరూషలేముకు తీసుకువస్తాడు (v. 23), రాజు సగం దారిలో ఆగిపోతాడు: కొడుకు తిరిగి రప్పించబడ్డాడు కానీ స్వీకరించబడలేదు, తీర్పూ పొందలేదు, క్షమాపణా పొందలేదు. రాజు ముఖం చూడడం అంటే రాజసభలో స్థానం కలిగి ఉండడం (పోల్చండి ఎస్తేరు 1:14), యోసేపు తన సోదరులతో అదే భాష వాడాడు — మీ తమ్ముడు మీతో ఉంటేనే గాని మీరు నా ముఖం చూడకూడదు (ఆదికాండము 43:3). దావీదు దానిని పూర్తిగా రెండేళ్ళు (v. 28) నిలిపి ఉంచుతాడు. పాఠకులు దీనిని రెండు ఎంపికల్లోనూ అత్యంత చెడ్డది అన్నారు, పుస్తకం వారి మాటను రుజువు చేస్తుందని ఈ అధ్యయనం భావిస్తుంది.

పూర్తి కాని క్షమాపణ క్షమించబడినవాడిలో ఫిర్యాదుగా మారుతుంది. 32వ వచనంలో అబ్షాలోము మాటలు దానిని చూపిస్తాయి: గెషూరు నుండి నేను రావడంవల్ల ఉపయోగం ఏమిటి? నేను అక్కడే ఉండడం మంచిది... నాలో ఏమైనా నేరం కనిపిస్తే రాజు నాకు మరణశిక్ష విధించవచ్చు. అది ఒప్పుకోలు కాదు; అది సవాలు, తనకు అన్యాయం జరిగిందని భావించే మనిషి స్వరం. ఆ సగం చర్య ద్వారా దావీదు ఉద్దేశం ఏమిటో — ఒక తండ్రి కోపమా, ఒక రాజు జాగ్రత్తా — ఈ అధ్యయనానికి తెలియదు, పాఠం చెప్పదు. అది చూపించేదేమిటంటే, గెషూరులోని మూడేళ్ళు చేయనిది యెరూషలేములోని మౌనపు రెండేళ్ళు చేశాయి: అవి కొడుకును శత్రువుగా మార్చాయి.

కథకుడు అబ్షాలోమును వర్ణించడానికి ఆగుతాడు (vv. 25-27), అదంతా పైపై రూపమే: ఇశ్రాయేలీయులందరిలో అబ్షాలోము అంతటి అందమైనవాడు ఎవ్వరూ లేరు. అరికాలు మొదలు నడినెత్తి వరకూ అతనిలో ఎలాంటి లోపమూ లేదు; ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠం ప్రకారం, అతని తలవెంట్రుకలు అతనికి బరువుగా ఉన్నాయి కాబట్టి ఏటా కత్తిరించబడేవి, వాటి బరువు రాజు తూనిక ప్రకారం రెండు వందల షెకెల్ — తూనికకు రాజ ప్రమాణం, సాధారణ అంచనాల ప్రకారం రెండు కిలోగ్రాములకు కొంచెం ఎక్కువ, అయితే ప్రాచీన తూనికలు అనిశ్చితమైనవి, ఈ అధ్యయనం ఆ సంఖ్యను వదులుగానే పట్టుకుంటుంది. పాఠకులు భుజాలపై నుండి ఇతరుల కంటే ఎత్తయినవాడు అయిన సౌలును (1 సమూయేలు 9:2), మనుషులు పైరూపాన్ని చూస్తారు అనే యెహోవా మాటనూ (1 సమూయేలు 16:7) జ్ఞాపకం చేసుకున్నారు.

పాఠంలో కంటే సంఘపు జ్ఞాపకంలో తలవెంట్రుకలకు ఎక్కువ ప్రాముఖ్యం ఉంటుంది: అబ్షాలోము సింధూర వృక్షంలో తన తల చిక్కుకుని వేలాడినప్పుడు (18:9), యోసీఫస్ నుండి మొదలుకొని పాఠకులు అది తలవెంట్రుకలే అని ఊహించారు, హీబ్రూ తల అని చెబుతుందని ఈ అధ్యయనం అక్కడ గమనిస్తుంది. 27వ వచనం అతనికి ముగ్గురు కొడుకులు, ఒక కూతురు... తామారు ఇస్తుంది — 13వ అధ్యాయపు సోదరి పేరు — అది 18:18 పక్కన అసౌకర్యంగా కూర్చుంటుంది, అక్కడ తనకు కొడుకులు లేరు గనక అతడు ఒక స్తంభం నిలబెడతాడు. ఆ కొడుకులు చిన్నతనంలోనే చనిపోయారని చాలామంది భావిస్తారు; పాఠం చెప్పదు, పుస్తకం వదిలినట్టే ఈ అధ్యయనం ఆ రెండు వచనాలనూ పక్కపక్కనే వదిలేస్తుంది.

అబ్షాలోము యోవాబుకు రెండుసార్లు కబురు పంపుతాడు, రెండుసార్లూ యోవాబు రాలేదు (v. 29) — అతణ్ణి ఇంటికి తెచ్చిన మనిషి పని పూర్తి చేయడానికి వాడబడడు. కాబట్టి అబ్షాలోము అతని యవల పంటను తగలబెడతాడు. సమ్సోను నక్కలు తెలిసిన పాఠకులు (న్యాయాధిపతులు 15:4-5) ఆ ఎత్తుగడను గుర్తిస్తారు; కొత్త విషయం గురి, రాజు సొంత సైన్యాధిపతి. అది పని చేస్తుంది: యోవాబు అబ్షాలోము ఇంటికి వచ్చి (v. 31). ఈ అధ్యయనం అధ్యాయపు నమూనాను గమనిస్తుంది — యోవాబు దావీదును ఒక ఉపమానంతో కదిలించాడు, అబ్షాలోము యోవాబును నిప్పుతో కదిలిస్తాడు — ఎవరి మీద ఏ మీట నొక్కాలో అబ్షాలోము నేర్చుకున్నాడు. 15:1-6 లో సమస్త ఇశ్రాయేలు మీదా అదే మీట నొక్కుతాడు.

నేను రాజును కలుసుకోవాలి. నాలో ఏమైనా నేరం కనిపిస్తే రాజు నాకు మరణశిక్ష విధించవచ్చు (v. 32). ఆ మాటలకు లోబడడం యొక్క రూపం, ధిక్కారం యొక్క సారం: తన సోదరుని మరణానికి పథకం వేసి ఆజ్ఞ ఇచ్చిన మనిషి, దానిని నేరం అని పిలవమని రాజుకు సవాలు విసురుతాడు. అమ్నోను కోసం గానీ తామారు కోసం గానీ ఏ దుఃఖమూ అధ్యాయంలో నమోదు కాలేదు; తామారు అనే కూతురు (v. 27) దానికి అత్యంత దగ్గరైనది. 33వ వచనం చదవకముందే పాఠకులు 32వ వచనాన్ని తూచాలి, అప్పుడు పాఠం చూపించినట్టే ఆ ముద్దు కనిపిస్తుంది.

అతడు రాజు దగ్గరికి వచ్చి రాజు ముందు సాష్టాంగపడి నమస్కారం చేశాడు. రాజు అబ్షాలోమును దగ్గరికి తీసుకుని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. ఇద్దరిలో ఎవరి మాటా ఒక్కటి కూడా నమోదు కాలేదు. అమ్నోను మరణం తరువాత ఐదేళ్ళకు — మూడు గెషూరులో, రెండు యెరూషలేములో — తండ్రీ కొడుకూ కలుసుకుంటారు, కొడుకు సాష్టాంగపడతాడు, తండ్రి ముద్దు పెట్టుకుంటాడు, అధ్యాయం ముగుస్తుంది. లూకా 15:20 లో పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి కౌగలించుకుని ముద్దు పెట్టుకున్న తండ్రి పక్కన పాఠకులు ఈ ముద్దును పెట్టారు, ఆ పోలిక నిజమైనదే; తేడా ఏమిటంటే ఉపమానంలోని కొడుకు పాపం చేశాను అంటూ ఇంటికి వచ్చాడు, ఈ కొడుకు నాలో ఏమైనా నేరం కనిపిస్తే అంటూ వచ్చాడు.

ఈ అధ్యయనం ఆ వచనాన్ని పాఠం ఇచ్చినట్టే చదువుతుంది: ఒక వైపు పశ్చాత్తాపం గానీ మరో వైపు న్యాయం గానీ లేని సమాధానం, ఒక ముద్దుతో ముద్రించబడింది. ఆ ముద్దు తప్పు అని అది చెప్పదు — తండ్రి హృదయం న్యాయస్థానం కాదు — అయితే పుస్తకంలో తరువాతి వచనం 15:1 అనీ, 15:5 లో ద్వారం దగ్గరికి వచ్చే ప్రతి ఇశ్రాయేలీయునికీ అబ్షాలోము తన చెయ్యి చాపి వారిని పట్టుకుని ముద్దు పెట్టుకొనేవాడు అనీ గమనిస్తుంది. నిప్పును నేర్చుకున్నట్టే అతడు ముద్దును నేర్చుకున్నాడు. ఏమీ కోరని కృపను బలహీనతగా స్వీకరించవచ్చు; ఈ ముగింపు నుండి సంఘం నేర్చుకున్న పాఠం అదే, 15-18 అధ్యాయాలు దానిని రుజువు చేస్తాయి.