ஏலியின் தோல்வியடைந்த மகன்களின் கீழ் வளர்க்கப்பட்ட மனிதனுக்கு இப்போது தோல்வியடையும் சொந்த மகன்கள் இருக்கிறார்கள் — கதைசொல்லி அந்த இணைத்தன்மையை அவனுக்காக மறைப்பதில்லை. நியாயப்பிரமாணம் ஒரு நியாயாதிபதிக்குத் தடைசெய்வதையே யோவேலும் அபியாவும் செய்கிறார்கள்: அவர்கள் சாய்கிறார்கள், லஞ்சம் வாங்குகிறார்கள், நியாயத்தைப் புரட்டுகிறார்கள் (உபாகமம் 16:19). பெயெர்செபா தேசத்தின் தொலைதூரத் தென் எல்லையில் இருக்கிறது; ராமாவிலிருந்த தூரம் ஊழலுக்கு உதவியதா என்று வேதவாக்கியம் சொல்வதில்லை.

ஏலியைக் குற்றஞ்சாட்டியதுபோல, தேவனுக்கு மேலாகத் தன் மகன்களைக் கனப்படுத்தினான் என்று வேதாகமம் எங்கும் சாமுவேலைக் குற்றஞ்சாட்டுவதில்லை; தெய்வபக்தி பரம்பரையாக வருவதில்லை என்றும், தகுதியற்றவர்களுக்குக் கையளிக்கப்பட்ட ஒரு பதவி குறைபாடாக மாறுகிறது என்றும் அது வெறுமனே பதிவுசெய்கிறது. வசனம் 5-ல் மூப்பர்களின் முறையீடு, அது செல்லும் அளவுக்கு நியாயமானதே. பிரச்சினை அவர்கள் தேடிப்பிடிக்கும் தீர்வில்தான்.

இரண்டு உண்மையான அவதானிப்புகளும் ஒரு வெளிப்படுத்துகிற சொற்றொடரும். சாமுவேல் முதிர்வயதானவன்; அவன் மகன்கள் ஊழல் நிறைந்தவர்கள்; ஆகையால் — எல்லா ஜாதிகளுக்குள்ளும் இருக்கிறபடி. இஸ்ரவேல் ஒரு நாள் ஒரு ராஜாவைக் கேட்கும் என்று உபாகமம் 17:14-20 முன்னரே எதிர்பார்த்து, அவனுக்கு நிபந்தனைகளை வைத்திருந்தது; ராஜாட்சியே தடைசெய்யப்படவில்லை. எனவே பல வாசகர்கள் பாவத்தை வேண்டுகோளில் அல்ல, அதன் நோக்கத்தில் காண்கிறார்கள்: இஸ்ரவேல் எந்த மக்களைப்போல் இருக்கக்கூடாது என்று அழைக்கப்பட்டதோ அவர்களைப்போல் இருக்க விரும்புவது.

யெகோவாவால் ஆளப்படும் ஒரு மக்கள் எப்படியிருப்பார்கள் என்று ஜாதிகள் காணும்படியாகவே தேவன் இஸ்ரவேலை வேறுபட்டதாக ஆக்கியிருந்தார் (யாத்திராகமம் 19:5-6). ஒரேமாதிரியாக இருக்கக் கேட்பது, அந்த அழைப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்படக் கேட்பதே. மூப்பர்கள் பரலோகத்தில் நம்பவேண்டிய ஒரு நியாயாதிபதியை அல்ல, சிங்காசனத்தில் காணக்கூடிய ஒருவரையே விரும்புகிறார்கள்.

சாமுவேலுக்குத் தவறானதாகத் தோன்றுகிறது (வ. 6), அவன் ஜெபிக்கிறான்; யெகோவாவின் பதில் முதலில் தம் ஊழியனைத் தேற்றி, பின்பு காயத்தைப் பெயரிட்டுச் சொல்கிறது: என்னைத்தான் தள்ளினார்கள். தீர்க்கதரிசி அந்த வேண்டுகோளைத் தனிப்பட்ட நீக்கமாக உணர்ந்தான்; அது உண்மையில் யாருடைய நீக்கம் என்று தேவன் அவனுக்குச் சொல்கிறார். தேவனுடைய ஊழியர்கள், அடிப்படையில் அவரோடான ஒரு வாக்குவாதமாக இருப்பதால் அடிக்கடி காயப்படுகிறார்கள்.

நான் அவர்களை ஆளாதபடி — இஸ்ரவேலுக்கு ஏற்கெனவே ஒரு ராஜா இருந்தார். கிதியோன் ஒரு கிரீடத்தை மறுத்தபோது அதையே சொல்லியிருந்தான்: யெகோவாவே உங்களை ஆளுவாராக (நியாயாதிபதிகள் 8:23). காணக்கூடிய ஒரு அரசனுக்கான கோரிக்கை இங்கே காணக்கூடாதவருக்கு எதிரான ஒரு வாக்காகக் கருதப்படுகிறது — ஆனாலும், வியப்பூட்டும் விதமாக, யெகோவா கேள் என்கிறார். அவர்கள் கேட்பதை அவர் கொடுப்பார், அதன் வழியாகவும் தம் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவார்.

தேவன் வேண்டுகோளை அனுமதித்து, அதே மூச்சில் ஒரு எச்சரிக்கையைக் கட்டளையிடுகிறார்: சொல்லைக்கேள்... ஆனாலும்... வலியுறுத்தி தெரியப்படுத்து. அனுமதி என்பது ஒப்புதல் அல்ல. இஸ்ரவேல் கண்களைத் திறந்துகொண்டே தன் ராஜாவைப் பெறும்; இந்த எச்சரிக்கையின் பதிவு பிற்காலத்தின் ஒவ்வொரு முறையீட்டுக்கும் எதிராக நிற்கும்.

ராஜாவின் விதம் — ராஜாக்கள் நடந்துகொள்ளும் முறை, எல்லா ஜாதிகளுக்குள்ளும் இருக்கிறபடி ஒரு அரசன் உரிமைகோரும் வழக்கமான உரிமைகள். வசனங்கள் 11-17-ல் தொடர்வது குறிப்பிட்ட எந்த ஒரு ராஜாவைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனமும் அல்ல; சுற்றியுள்ள மக்கள் நடைமுறைப்படுத்தியபடி ராஜாட்சியின் ஒரு சித்திரம். சாலொமோனின் வரிகளும் ரெகொபெயாமின் பாரமான நுகமும் அது எவ்வளவு துல்லியமானது என்று காட்டும்.

இந்தப் பேச்சு ஒரே ஒரு வினைச்சொல்லின்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. வசனங்கள் 11-17-ல் ஆறு முறை KJV he will take ('அவன் எடுத்துக்கொள்வான்') என்று வாசிக்கிறது — மகன்கள், மகள்கள், வயல்கள், தானியத்தில் பத்தில் ஒன்று, வேலைக்காரர்களும் வாலிபர்களும் கழுதைகளும், ஆடுகளில் பத்தில் ஒன்று. எல்லா ஜாதிகளையும்போல ஒரு ராஜா, அடிப்படையில், எடுத்துக்கொள்கிறவனே. சீக்கிரத்தில் நான் யாருடைய எருதை எடுத்துக்கொண்டேன்? (12:3) என்று கேட்கப்போகும் சாமுவேல், நேர்மாறான வகை ஆட்சியாளனாக இருந்திருக்கிறான்.

ரதங்கள்... குதிரை வீரர்கள் — ஒரு நிலையான படையின் மற்றும் ஒரு அரசவையின் அமைப்பு; ஒரு ராஜா பெருக்கக்கூடாது என்று உபாகமம் 17:16 எச்சரித்தது இதையே. தங்கள் தகப்பன்மார்களின் வயல்களை உழுதிருக்கவேண்டிய மகன்கள் ராஜாவின் வயல்களை உழுவார்கள் (வ. 12). ராஜாட்சி முதலில் விழுங்குவது அடுத்த தலைமுறையையே.

எச்சரிக்கை ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் முறையீட்டோடு முடிகிறது — எகிப்திலும் நியாயாதிபதிகளின் நாட்களிலும் எப்போதும் விடுதலையைக் கொண்டுவந்த அதே முறையீடு. இந்த முறை, சாமுவேல் சொல்கிறான், யெகோவா... செவிகொடுக்கமாட்டார்; இந்த ஒடுக்குமுறை இஸ்ரவேல் கண்களைத் திறந்துகொண்டே தெரிந்துகொண்டதாக இருக்கும். எதிரிகளிடமிருந்து மீட்கும் கிருபை, தேவன் உங்களை எச்சரித்த ஒரு கோரிக்கையின் விளைவுகளுக்கு எதிராக வாக்களிக்கப்படவில்லை.

நீங்கள் தெரிந்துகொண்ட உங்கள் ராஜா — பிரதிப்பெயரே முக்கியம். 10:24-ல் சாமுவேல் யெகோவா தெரிந்து கொண்டவன் என்பான்; இரண்டும் உண்மையே, அந்தப் பதற்றம் வேண்டுமென்றே வைக்கப்பட்டது. இஸ்ரவேல் ஒரு ராஜாவைத் தெரிந்துகொண்டது; எந்த ராஜா என்று தேவன் தெரிந்துகொண்டார். அது தவறாகப் போகும்போது மக்கள் அந்தத் தேர்வைத் தங்களுடையதாக ஏற்கவேண்டியிருக்கும்.

முழு விலையையும் கேட்டபின், மக்கள் கோரிக்கையை வார்த்தைக்கு வார்த்தை திரும்பச் சொல்லி ஒரு காரணத்தைச் சேர்க்கிறார்கள்: எங்கள் யுத்தங்களை நடத்தவேண்டும். சாமுவேல் ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கையில் யெகோவா அப்போதுதான் மிஸ்பாவில் இடிமுழக்கத்தோடு அவர்களுடைய யுத்தத்தை நடத்தியிருந்தார் (7:10). தமக்கு விருப்பமானபோது இடிமுழக்கம் செய்யும் ஒரு தேவனைவிட, காணக்கூடிய ஒரு படைத்தலைவனையே அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். இந்தக் கோரிக்கையைத் தூண்டியது ஒரு குறிப்பிட்ட அச்சுறுத்தல் — நாகாஸ் — என்று அதிகாரம் 12 அவர்களுக்கு நினைவூட்டும் (12:12).

அவர்கள் சொல்லாததைக் கவனியுங்கள்: நீதியாக நியாயம் விசாரிப்பதைப் பற்றி ஒன்றுமில்லை, யெகோவாவைப் பற்றி ஒன்றுமில்லை. உபாகமத்தின் ராஜா நியாயப்பிரமாணத்தைப் பிரதியெடுத்துத் தேவனுக்குப் பயப்படவேண்டியவன் (17:18-19); இவன் ஒரு போர்வீரனாக இருக்கவேண்டும். நீங்கள் கேட்பதைத் தேவனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டு, அந்தக் கேட்டலே உங்களைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்லிவிட்டது என்று காணலாம்.

இந்த அதிகாரத்தில் மூன்று முறை யெகோவா அவர்கள் சொல்லைக் கேள் என்கிறார் (வவ. 7, 9, 22). கொடுப்பது தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது; எச்சரிக்கை கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது; மக்கள் அதை மறுத்துவிட்டார்கள். சாமுவேல் மேலும் வாதிடுவதில்லை. அவர்களை வீட்டிற்கு அனுப்புகிறான்; அடுத்த அதிகாரம் — தேர்தல்களைப் பற்றி ஒரு வார்த்தையும் இல்லாமல் — காணாமல்போன கழுதைகளைத் தேடும் ஒரு வாலிபனோடு தொடங்குகிறது.

இந்த முடிவில் ஒரு ஆழ்ந்த பொறுமை இருக்கிறது. தேவனுக்கு இஸ்ரவேலின் ராஜாட்சி தேவையில்லை, ஆனால் அவர் நெடுங்காலமாக ஒன்றைத் திட்டமிட்டிருந்தார் (ஆதியாகமம் 49:10; உபாகமம் 17); இந்த மனமில்லாத தொடக்கத்திலிருந்து ஒரு தாவீதையும், சபை அறிக்கையிடுவதுபோல, தாவீதின் ஒரு குமாரனையும் அவர் கொண்டுவருவார். தவறான மனநிலையில் செய்யப்பட்ட ஒரு வேண்டுகோளை அவர் எடுத்து, தம்முடைய சொந்த நோக்கங்களை நோக்கித் திருப்புகிறார் — நம்முடைய பெரும்பாலான ஜெபங்களை அவர் கையாண்ட விதமும் இதுவே.