இந்த அதிகாரம் காலத்தில் சற்றுப் பின்னோக்கிச் செல்கிறது: பெலிஸ்தர்கள் வடக்கே சூனேமுக்கும் (28:4) யெஸ்ரயேலுக்கும் (வச. 11) அணிவகுத்துச் செல்வதற்கு முன் கடற்கரைச் சமவெளியிலுள்ள ஆப்பெக்கில் கூடுகிறார்கள். இரண்டு ராஜாக்களின் இரவுகளும் அருகருகே நிற்கும்படி கதைசொல்லி எந்தோரின் கதையை முதலில் சொல்லிவிட்டு, இப்போது தாவீதிடம் திரும்புகிறார். ஆகீசோடே பின் சென்றார்கள் — பின்படை, நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு படைப்பிரிவின் இடம்; ஒரு இராணுவத்தைப் பின்னாலிருந்து தாக்கக்கூடிய இடமும் அதுவே. பிரபுக்கள் இரண்டாவது சாத்தியத்தை உடனே காண்கிறார்கள்.

பெலிஸ்தரின் பிரபுக்கள் ஐந்து பட்டணங்களின் ஆட்சியாளர்கள் (6:16-18); காத்தின் ஆகீஸ் அந்த ஐவரில் ஒருவன், வாக்கெடுப்பில் தோற்கிறான். ஆங்கில (KJV) உரையில் வசனம் 3 அவர்களை அதிபதிகள் என்று அழைக்கிறது — அதே மனிதர்கள். யோனத்தான் சாகப்போகும் ஒரு யுத்தத்தை நோக்கி, அவனைக் கொல்லப்போகும் இராணுவத்திலேயே, தேவனிடம் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொன்னதாகப் பதிவில்லாமல் தாவீது அணிவகுத்துச் செல்கிறான். அவன் என்ன செய்ய நினைத்தான் என்று இந்த ஆய்வுக்குத் தெரியாது; அவன் ஒருபோதும் முடிவெடுக்க வேண்டியிராதபடி அதிகாரம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இங்கே தேவனுடைய ஏற்பாடு என்பது ஐந்து பெலிஸ்திய பிரபுக்கள் அவனை நம்ப மறுப்பதுதான்.

இந்த எபிரெயர்கள் எதற்கு? — வெளியாட்கள் இஸ்ரவேலர்களை அழைத்த பெயர் (4:6; 14:11), இகழ்ச்சியின் தொனியுடன். ஆகீசின் வாதம் அன்பானது, கதைசொல்லியின் காதுகளுக்கு முரண்நகையானதும்கூட: ஒரு குற்றமும் நான் இவனில் கண்டுபிடிக்கவில்லை — பிலாத்து இயேசுவைக் குறித்துப் பயன்படுத்தப்போகும் வார்த்தைகள் (லூக்கா 23:4), இரண்டு காட்சிகளும் மற்றபடி வேறுபட்டவை என்றாலும். உண்மையில் ஆகீஸ் பதினாறு மாதங்களாக ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறான் (27:10-12); அவனுடைய நம்பிக்கையே அந்த ஏமாற்றின் அளவுகோல். இத்தனை நாட்களும் இத்தனை வருடங்களும் என்பது நீண்ட காலத்தைக் குறிக்கும் ஒரு மரபுத்தொடர்.

ஆகீசுக்குத் தெரியாதது வாசகருக்குத் தெரியும், அதனால் அவர் காட்சியின் இறுக்கத்தை உணருகிறார்: அந்த அறையில் தாவீதுக்கு இருக்கும் ஒரே நண்பன் பெலிஸ்திய ராஜாதான், மிக மோசமானதைச் சந்தேகிக்கும் பெலிஸ்திய பிரபுக்களே தாவீதுக்கு நன்மை செய்யப்போகிறவர்கள். தேவனுடைய ஏற்பாடு யாருடைய சந்தேகத்தைப் பயன்படுத்துகிறது என்பதில் கவலைப்படுவதில்லை. தாவீதை நம்பாதவர்கள் யுத்தத்திற்கு முன்பே அவனை வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார்கள்; அவனை நம்பிய மனிதனோ அவனுடைய சொந்த மக்களுக்கு எதிராகக் கில்போவாவுக்கு அவனை அணிவகுக்கச் செய்திருப்பான்.

பிரபுக்களின் நியாயம் சரியானது: யுத்தத்தில் இவன் நமக்கு எதிரியாய் மாறாதபடி — எதிரி என்பதற்குப் பின்னுள்ள எபிரெயச் சொல்லிலிருந்தே சாத்தான் என்ற பெயர் வருகிறது, இங்கே அதன் பொருள் வெறுமனே ஒரு எதிராளி என்றாலும் — இவன் எதினாலே தன் ஆண்டவனோடே ஒப்புரவாவான்? இந்த மனிதர்களுடைய தலைகளினால் அல்லவா? சவுலின் தயவுக்குத் தாவீது திரும்பும் வழி பெலிஸ்தியரின் தலைகளே என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள்; 1 நாளாகமம் 12:19 அதே கணக்கைப் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறது: அவன் நம்முடைய தலைகளுக்கு மோசமாகத் தன்னுடைய ஆண்டவனாகிய சவுலிற்கு ஆதரவாகப் போவான். உண்மையுள்ள எந்த இஸ்ரவேலனும் சரியாகச் செய்ய முடியாத ஒரு தேர்விலிருந்து அவர்களுடைய பயம் தாவீதைக் காப்பாற்றுகிறது.

அமைதியான இந்தத் தலைகீழ் மாற்றத்தைக் கவனியுங்கள். 23-ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு பெலிஸ்திய படையெடுப்பால் சவுலின் துரத்தல் திசைதிருப்பப்பட்டது; இப்போது ஒரு பெலிஸ்திய ஆலோசனைக்குழு இஸ்ரவேலோடு யுத்தம்செய்வதிலிருந்து தாவீதைத் திசைதிருப்புகிறது. அதே எதிரிகள், அறியாமலேயே, அதே தேவனுக்குச் சேவை செய்கிறார்கள். ஒரு மனிதன் தானே உண்டாக்கிக்கொண்ட கண்ணியிலிருந்து யெகோவா அவனை — அற்புதம் இல்லாமல், சாதாரண மனிதர்களின் சாதாரண சந்தேகத்தின் மூலம் — விடுவித்ததற்கு வேதத்திலுள்ள மிகத் தெளிவான உதாரணங்களில் ஒன்றாகக் கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் பொதுவாக இந்த அதிகாரத்தைக் கருதியிருக்கிறார்கள்.

பெண்களின் பாடல் (18:7) மூன்றாவது முறையாகப் பாடப்படுகிறது: முதலில் இஸ்ரவேலின் பெண்களால், சவுல் கேட்கும்படியாக, அவனுடைய பொறாமைக்குக் காரணமாக (18:7-8), பின்பு காத்தில் ஆகீசின் ஊழியக்காரர்களால் (21:11), இப்போது ஆப்பெக்கில் பிரபுக்களால். சவுல் கொன்றது 1,000, தாவீது கொன்றது 10,000 — இஸ்ரவேலின் அரண்மனையிலிருந்து அவனைத் துரத்திய புகழ்ச்சியே இப்போது பெலிஸ்திய இராணுவத்திலிருந்து அவனைத் துரத்துகிறது. தம்முடைய அபிஷேகம் பெற்றவனை முன்னே நகர்த்த தேவன் இந்தப் பாடலை மூன்று முறை பயன்படுத்தியிருக்கிறார், ஒவ்வொரு முறையும் பாடியவன் தான் வேறு ஏதோ செய்வதாக நினைத்தான்.

புகழப்பட்டவர்களுக்கு இதில் ஒரு பாடம் உண்டு. நல்ல வேளையில் உங்களைக் குறித்துச் சொல்லப்பட்டது கெட்ட வேளைகளுக்குள்ளும் உங்களைப் பின்தொடரும், எதிரிகள் மேற்கோள் காட்டுவதும் அதுவாக இருக்கலாம்; தாவீதால் அந்தப் பாடலைப் பாடாததாக்க முடியவில்லை. ஆனாலும் இங்கே அது அவனைக் காக்கிறது. பிரபுக்கள் அவனை இஸ்ரவேலின் வீரனாக நினைவுகூருகிறார்கள் — அவன் உண்மையில் அதுவே, ஆகீசிடம் பதினாறு மாதங்கள் சொன்ன பொய்கள் அவர்கள் அதை மறக்கும்படி செய்வதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டவை. தாவீதைக் குறித்த உண்மை, அவனுடைய எதிரிகளால் பேசப்பட்டு, அந்த உண்மைக்கு அவன் துரோகம் செய்யாதபடி அவனைத் தடுக்கிறது.

ஆகீஸ் யெகோவாவுடைய ஜீவனைக்கொண்டு ஆணையிடுகிறான் — ஒரு பெலிஸ்திய ராஜா தேவனுக்கு இஸ்ரவேல் வழங்கும் பெயரைப் பயன்படுத்துகிறான், ஒருவேளை தன் ஊழியக்காரனுக்கு மரியாதை செலுத்தி, ஒருவேளை கதைசொல்லியின் முரண்நகையாக; உரை சொல்லவில்லை — எந்த ஊழியக்காரனும் விரும்பும் ஒரு நற்சான்றை தாவீதுக்குக் கொடுக்கிறான்: நீ உத்தமன்... என்னுடைய பார்வைக்கு நல்லது... நான் உன்னில் ஒரு தீங்கும் காணவில்லை. அதன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தாவீது சொன்ன ஒரு பொய்யின்மேல் நிற்கிறது (27:10). இதை ரசிக்கும்படி இந்த ஆய்வு வாசகரைக் கேட்கவில்லை; ஆகீசிடம் தாவீதுக்கு இருந்த மதிப்பு வஞ்சகத்தால் சம்பாதிக்கப்பட்டது என்பதையும், அப்படியிருந்தும் தேவன் அதிலிருந்து அவனை விடுவித்தார் என்பதையும் காணும்படியே கேட்கிறது.

ஆனாலும் பிரபுக்களின் பார்வைக்கு நீ பிரியமானவன் அல்ல. ராஜாவின் நல்லெண்ணத்தை ஒரு ஆலோசனைக்குழு மீறுகிறது, தாவீது மிகக் கவனமாக அமைத்த ஏற்பாடு அவன் எதுவும் செய்யாமலேயே ஒரே காலைப்பொழுதில் சிதைந்துபோகிறது. சமாதானத்தோடு திரும்பிப் போய்விடு (வச. 7) — பிரியும்போது யோனத்தான் சொன்ன வார்த்தைகள் (20:42) — இங்கே ஒரு பெலிஸ்தனால் பேசப்படுகின்றன, அவை தாவீதை நாடுகடத்தலுக்கு அல்ல, வீட்டுக்கு அனுப்புகின்றன. தாங்கள் அறிந்ததைவிட உண்மையான காரியங்களைப் பேசும் மனிதர்களால் இந்த அதிகாரம் நிறைந்திருக்கிறது.

நான் செய்தது என்ன?... ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுடைய எதிரிகளோடு யுத்தம்செய்யாதபடி...? தாவீது தான் அனுப்பப்படுவதை எதிர்த்துப் பேசுகிறான் — இந்த வாக்கியமே அதிகாரத்தில் மிகக் கவனமாக இருபொருள்பட அமைக்கப்பட்டது. ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுடைய எதிரிகள் என்பது ஆகீசின் எதிரிகளான இஸ்ரவேலைக் குறிக்கலாம்; அல்லது ராஜாவாகிய என் ஆண்டவன் சவுல் என்றால், அது பெலிஸ்தர்களையே குறிக்கலாம். ஆகீஸ் முதல் பொருளைக் கேட்கிறான். தாவீது எதைக் கருதினான், அல்லது இரண்டையுமே கருதினானா என்று தனக்குத் தெரியும் என்று இந்த ஆய்வு உரிமைகோரவில்லை; முன்பு தாவீதின் இருதயத்தை நமக்குச் சொன்ன கதைசொல்லி (27:1) இங்கே மௌனமாயிருக்கிறார்.

சங்கடமானதும், சொல்லப்பட வேண்டியதுமான காரியம் இதுதான்: இந்த மறுப்பு நல்லவிதமாகப் பார்த்தாலும் தவறாக வழிநடத்துவது, மோசமாகப் பார்த்தால் இஸ்ரவேலுக்கு எதிராக அணிவகுக்க அனுமதி கேட்கும் வேண்டுகோள். உரை இதைத் தீர்க்கவில்லை, நேர்மையான வாசிப்பும் இதைத் தீர்க்கப்படாமலேயே விடுகிறது: பொய் சொல்லி ஒரு பெலிஸ்திய ராஜாவின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற மனிதன் இப்போது இறுதிவரை அந்த வேடத்தை நடிக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த அதிகாரத்தில் தேவனுடைய விடுதலை தாவீதின் வெளிப்படைத்தன்மைக்கான வெகுமதி அல்ல. அது ஒரு மூலையில் சிக்கிய மனிதனுக்குக் கிடைத்த கிருபை — கிருபை என்பது அப்படிப்பட்டதே, வேறு வகை இல்லை.

தேவனுடைய தூதனைப்போல — ஒரு பெலிஸ்தன் கொடுக்கக்கூடிய மிக உயர்ந்த புகழ்ச்சி, காத்தின் வாசலில் உமிழ்நீர் வடித்த பைத்தியக்காரனைக் குறித்துச் சொல்லப்பட்டதற்கு முற்றிலும் மாறானது (21:13-15). கதைசொல்லி இந்த இரண்டு காட்சிகளையும் நாடோடி வாழ்வின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் வைக்கிறார்: பைத்தியக்காரனாகக் காத்திலிருந்து துரத்தப்பட்டான், தூதனாக ஆப்பெக்கிலிருந்து வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டான், இரண்டிலுமே அவன் உண்மையில் யார் என்று அறியப்படவில்லை. தெக்கோவாவின் ஞானமுள்ள பெண் தாவீதைக் குறித்தே பயன்படுத்தப்போகும் வார்த்தைகளை (2 சாமுவேல் 14:17, 20) ஆகீஸ் தாவீதின்மேல் பயன்படுத்துகிறான்: நன்மையையும் தீமையையும் பகுத்தறிகிறவன்.

வசனம் 10-இன் உன்னுடைய ஆண்டவனுடைய வேலைக்காரர்கள் என்பது ஆகீசின் நாவு — அல்லது கதைசொல்லியின் எழுதுகோல் — செய்த ஒரு சிறிய தவறு, அது உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறது: இந்த அறுநூறு பேர் சவுலின் மனிதர்கள், இஸ்ரவேலின் மனிதர்கள், காத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல. அதிகாலையில்... புறப்பட்டுப்போ. விடுதலை முழுமையானது, மரியாதையானது, முற்றிலுமானது. தாவீது இனி ஒருபோதும் ஒரு பெலிஸ்தனுக்காக யுத்தம்செய்யமாட்டான்; அடுத்த அதிகாரம் அவனை அமலேக்கோடு — சவுல் அழிக்கத் தவறிய எதிரியோடு — யுத்தம்செய்கிறவனாகக் காட்டுகிறது, சரியாகச் சவுல் அழிக்கப்படும் அதே நாட்களில்.

இரண்டு இராணுவங்கள் இரண்டு வழிகளில் போகின்றன. தாவீது அதிகாலையில் தன்னுடைய மனிதர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு... பெலிஸ்தர்களின் தேசத்திற்குத் திரும்பிப்போகப் புறப்பட்டான் — தெற்கே, சிக்லாகை நோக்கி, அங்கே அமலேக்கியர்கள் ஏற்கனவே வந்துபோயிருக்கிறார்கள் (30:1). பெலிஸ்தரோ யெஸ்ரயேலுக்குப் போனார்கள் — வடக்கே, கில்போவாவை நோக்கி, அங்கே சவுலும் யோனத்தானும் சாவார்கள் (31:1). யுத்தத்திற்கு முதுகைக் காட்டித் திரும்பும்போது தாவீது என்ன நினைத்தான் என்று கதைசொல்லி எதுவும் சொல்லவில்லை; அதைப் புவியியலே சுமக்கும்படி விடுகிறார். பழைய ராஜா விழும் போர்க்களத்திலிருந்து அபிஷேகம் பெற்ற ராஜா விலக்கி வைக்கப்படுகிறான், அவனுடைய கைகள் அதில் கறைபடாமல் இருக்கின்றன.

ரோமர் 8:28 எழுதப்படுவதற்கு முன்பே அதன் மாதிரியை வாசகர்கள் இந்த அதிகாரத்தில் கண்டிருக்கிறார்கள்: பெலிஸ்திய பிரபுக்களின் பகைமை, ஆகீசின் ஏமாளித்தனம், எப்போதோ பாடப்பட்ட ஒரு பாடல் ஆகியவற்றின் மூலம் தேவன் நன்மையை நடப்பிக்கிறார். பெரும்பாலான கிறிஸ்தவர்கள் கொள்ளும் வாசிப்பு இதுவே, இந்த ஆய்வும் இதையே கொள்கிறது, ஆனால் உரை தானாக எந்தத் தெய்வீகச் செயலையும் பெயரிடவில்லை என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது — யெகோவா ஆகீசின் ஆணையில் மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறார். வேதத்தில் தேவனுடைய ஏற்பாடு பெரும்பாலும் சரியாக இப்படித்தான் செயல்படுகிறது — பெயரிடப்படாமல், பின்னர் அடையாளம் காணப்பட்டு.