ஆப்பெக்கிலிருந்து மூன்று நாள் பயணம் தாவீதைப் புகைநடுவே வீட்டுக்குக் கொண்டுவருகிறது. சிக்லாக் அக்கினியால் சுட்டெரித்து வெறுமையாக்கப்பட்டிருக்கிறது — தாவீது தாக்கிவந்த அமலேக்கியர்கள் (27:8), காவல்படை வெளியே இருந்தபோது திருப்பித் தாக்கியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் செய்யாததையும் கதைசொல்லி குறிப்பிடுகிறார்: ஒருவரையும் கொன்றுபோடாமல் (வச. 2); பெண்களும் பிள்ளைகளும் கொண்டுபோகப்பட்டார்கள், பெரும்பாலும் விற்பதற்காக. இஸ்ரவேலுக்கு எதிரான யுத்தத்திலிருந்து தப்புவிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்கு இப்போது போரிட யுத்தமும் இல்லை, மீதமிருப்பதும் ஒன்றுமில்லை; அவர்கள் அழுகிறதற்குத் தங்களில் பெலனில்லாமல் போகும் வரை அழுகிறார்கள்.

மீட்புக்கு முன் துக்கம் நிற்கும்படி இந்த ஆய்வு அனுமதிக்க வேண்டும். இவர்கள் கடினமான மனிதர்கள், ராஜ்யம் தள்ளிவிட்ட அறுநூறு பேர் (22:2), அவர்கள் சாம்பலில் அழுகிறார்கள். தாவீதும் அவர்களுள் இருக்கிறான் — தாவீதின் இரண்டு மனைவிகளும்... சிறைபிடித்துக்கொண்டுபோகப்பட்டார்கள் (வச. 5), ஜீவனுள்ளோருடைய கட்டைக் குறித்துப் பேசிய அபிகாயிலும் அவர்களுள் ஒருத்தி. எதுவும் திரும்பக் கிடைக்கும் என்பதற்கான அடையாளம் இன்னும் இல்லை; வசனம் 4 வெறும் இழப்பு. வேதம் தன் மக்களைத் துக்கத்தின் வழியாக அவசரப்படுத்துவதில்லை, தங்கள் சொந்தச் சாம்பலில் இருக்கும் வாசகர்கள் அதை நேர்மையானதாகக் கண்ட இடங்களில் இதுவும் ஒன்று.

தாவீது மிகவும் நெருக்கப்பட்டான்... அவனைக் கல்லெறியவேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். அவனைப் பின்பற்றி ஒரு பெலிஸ்திய பட்டணத்திற்குச் சென்ற மனிதர்கள் இப்போது அது எரிந்ததற்கு அவனையே குற்றம் சாட்டுகிறார்கள், அவர்கள் முற்றிலும் தவறானவர்களும் அல்ல: அவனுடைய திட்டம் (27:1) அவர்களுடைய குடும்பங்களைச் சிக்லாகில் வைத்தது, அவனுடைய தாக்குதல்களே இந்தத் தாக்குதலைத் தூண்டின. மோசமாக வழிநடத்திய தலைவர்களை, பின்பற்றியவர்கள் அரிதாகவே மன்னிக்கிறார்கள், கற்கள் அருகிலேயே இருக்கின்றன. அப்போது அதிகாரத்தின் திருப்புமுனை: தாவீது தன்னுடைய தேவனாகிய யெகோவாவுக்குள்ளே தன்னைத் திடப்படுத்திக்கொண்டான். எந்தச் சங்கீதமும் மேற்கோள் காட்டப்படவில்லை, ஏபோத் இன்னும் விசாரிக்கப்படவில்லை; மனிதனுக்கும் அவனுடைய தேவனுக்கும் இடையே உள்ளுக்குள் நடந்த ஏதோ ஒன்று, இருவரிடமும் எதையும் கேட்பதற்கு முன்பே.

இந்தச் சொற்றொடர் நல்ல காரணத்தோடுதான் பொக்கிஷமாகப் போற்றப்பட்டிருக்கிறது. தாவீது பெலிஸ்தர்களின் தேசத்திற்குள் சென்றதுமுதல் (27:1) அவன் யெகோவாவிடம் திரும்புவதைக் கதைசொல்லி காட்டுவது இதுவே முதல் முறை, அது அடிமட்டத்தில் வருகிறது. தன்னுடைய தேவனாகிய யெகோவா — 'தன்னுடைய' என்பதே முக்கியம்: பொதுவாக இஸ்ரவேலின் தேவன் அல்ல, அவனுடைய சொந்த தேவன், குகையிலும் முகாமிலும் அவனைக் காத்தவர். யோனத்தான் ஒருமுறை தேவனுக்குள் அவன் கையை பலப்படுத்தி உதவினான் (23:16); யோனத்தான் இப்போது கில்போவாவில் இருக்கிறான், தன் நண்பன் தனக்குச் செய்ததைத் தாவீது இப்போது தனக்குத் தானே செய்ய வேண்டும். அவன் செய்கிறான், அதிகாரத்திலுள்ள எல்லாம் அதிலிருந்தே பிறக்கிறது.

திடப்படுத்தலிலிருந்து விசாரிப்புக்கு: ஏபோத்தை என்னிடத்தில் கொண்டுவா (வச. 7). கேகிலா முதல் மௌனமாயிருந்த இந்த வெளிப்பாட்டு வழி (23:9-12) மீண்டும் விசாரிக்கப்படுகிறது, யெகோவா உடனே, முழுமையாகப் பதிலளிக்கிறார் — அதைப் பின்தொடர்ந்து போ; அதை நீ பிடித்து, எல்லாவற்றையும் திருப்பிக்கொள்வாய். இதே நாட்களில், தேசத்தின் மறுபுறத்தில், சவுல் விசாரித்துக்கொண்டிருக்கிறான், அவனுக்குப் பதில் கிடைக்கவில்லை (28:6). புத்தகம் இந்த இரண்டு விசாரிப்புகளையும் வேண்டுமென்றே அருகருகே வைக்கிறது: இரண்டு ராஜாக்களும் நெருக்கடியின் உச்சத்தில், இருவரும் கேட்கிறார்கள்; ஒருவனுக்குப் பதில் கிடைக்கிறது, மற்றவன் எந்தோருக்கு அனுப்பப்படுகிறான். வேறுபாடு முறையில் அல்ல, அவர்களுக்குப் பின்னால் உள்ள நீண்ட வரலாறுகளில் இருக்கிறது.

அபியத்தார், அகிமெலேக்கின் மகன் (வச. 7), தன் தகப்பனின் பெயரோடு குறிப்பிடப்படுகிறான், ஏபோத் இங்கே எப்படி வந்தது என்று நமக்கு நினைப்பூட்டுவதுபோல (22:20). நோபின் படுகொலை, தாவீதின் வாழ்க்கையின் மிக மோசமான நேரத்தில் தேவனிடமிருந்து கேட்பதற்கான அவனுடைய வழியாக மாறியிருக்கிறது. இதற்காகத் தேவன் அந்தப் படுகொலையை விரும்பினார் என்று இந்த ஆய்வு சொல்லவில்லை; அவர் அதைத் திருப்பினார் என்றே சொல்கிறது. எல்லாவற்றையும் திருப்பிக்கொள்வாய் என்பது எரிந்த ஒரு பட்டணத்தில் நிற்கும் மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய வாக்குத்தத்தம், வசனம் 19 அதன் நிறைவேறுதலை ஒவ்வொன்றாக எண்ணும்.

பேசோர் ஆறு — மேற்கு நெகேபிலுள்ள ஒரு காட்டாறு — அறுநூறு பேரில் இருநூறு பேரை நிறுத்துகிறது: அவர்கள் களைத்துப்போனபடியால் பேசோர் ஆற்றைக் கடக்கமுடியாமல் நின்றுபோனார்கள். அவர்கள் ஆப்பெக்கிலிருந்து மூன்று நாள் நடந்திருக்கிறார்கள், தங்கள் வீடுகள் எரிந்திருப்பதைக் கண்டிருக்கிறார்கள், அழுது அழுது வெறுமையாகியிருக்கிறார்கள், பின்பு உடனே தெற்கே போகும்படி கட்டளை பெற்றிருக்கிறார்கள். கதைசொல்லி அவர்களுடைய களைப்பைக் குற்றம் சாட்டாமல் சொல்கிறார். தாவீது அவர்களைப் பொருட்களின் அருகே (வச. 24) விட்டுவிட்டு நானூறு பேரோடு தொடர்ந்து போகிறான் — அதுல்லாமில் அவன் தொடங்கிய எண்ணிக்கை அதுவே (22:2) — ஒட்டக வீரர்கள் மட்டுமே நானூறு பேராக இருக்கப்போகும் (வச. 17) ஒரு படைக்கு எதிராக.

இந்தப் பிரிவு அதிகாரத்தின் முடிவில் (வச. 21-25) முக்கியமாகும், அந்த இருநூறு பேர் கடமையிலிருந்து நழுவவில்லை என்று வாசகர் அறியும்படி கதைசொல்லி அதை இங்கே கவனமாக விதைக்கிறார்: அவர்களால் கடக்கமுடியாமல் போனது. களைத்தவர்களுக்கும் விருப்பமில்லாதவர்களுக்கும் இடையே வேதம் வேறுபாடு காட்டுகிறது, தாவீதும் காட்டுவான். மற்றவர்கள் போரிடும்போது தொடர்ந்து போக முடியாமல் ஆற்றண்டையில் விடப்பட்டவர்கள், தாங்கள் கவனிக்கப்பட்டார்கள் என்பதையும், தங்களுக்காக ஒரு கட்டளை ஏற்படுத்தப்பட்டது என்பதையும் இந்த வசனத்தில் காணலாம்.

வெளியில் அவர்கள் சாகும் நிலையிலிருந்த ஒரு மனிதனைக் காண்கிறார்கள், ஒரு எகிப்தியனை (வச. 11), அவனிடம் எதையும் கேட்பதற்கு முன்பே அவனுக்கு உணவு கொடுக்கிறார்கள் — அப்பம், தண்ணீர், அத்திப்பழ அடை, உலர்ந்த திராட்சை — அவனுடைய உயிர் திரும்ப அவனுக்குள் வந்தது வரை. அவன் ஒரு அடிமை, அவனுடைய அமலேக்கிய எஜமான் அவனைக் கைவிட்டான், ஏனெனில் மூன்று நாளைக்குமுன்பு நான் வியாதிப்பட்டபோது (வச. 13): உடைந்தபோது எறியப்பட்ட ஒரு சொத்து. களைத்தவர்களைத் தாவீது நடத்திய விதத்தோடு (வச. 24) உள்ள இந்த வேறுபாடே அதிகாரத்தின் அறநெறி முதுகெலும்பு. ஒரு இராணுவம் தன் நோயாளிகளைச் சாக விடுகிறது; மற்றொன்று எதிரியின் நோயாளிக்கு உணவளித்து, களைத்தவர்களுக்குப் பங்கு கொடுக்கிறது.

அந்த எகிப்தியன் வழிகாட்டியாகிறான். அவன் இரண்டே காரியங்களைக் கேட்கிறான் (வச. 15) — கொல்லப்படக்கூடாது, தன் எஜமானின் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படக்கூடாது — தாவீது ஆணையிடுகிறான். சாகும் நிலையிலிருந்த ஒரு அந்நியனுக்குக் காட்டிய இரக்கமே, ஏபோத்தின் அதை நீ பிடித்து என்ற வார்த்தைக்குத் தேவன் பதிலளிக்கும் வழி; இங்கே தேவனுடைய ஏற்பாடு வெளியில் கிடந்த ஒரு மனிதனின் முகத்தைத் தரித்துக்கொள்கிறது. அவனைக் கைவிட்ட எஜமான் எல்லாவற்றையும் இழந்தான், அவனுக்கு உணவளித்த தலைவன் எல்லாவற்றையும் திரும்பப் பெற்றான் என்று வாசகர்கள் கவனித்திருக்கிறார்கள். உரை நீதிபோதனை செய்வதில்லை; அது ஒழுங்குபடுத்துகிறது.

அமலேக்கியர்கள் பெலிஸ்தர்கள் தேசத்திலும் யூதாவிலும் கொள்ளையிட்டவற்றின்மேல் வெளியெங்கும் பரவி, சாப்பிட்டுக் குடித்து... ஆடிப்பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள் (வச. 16) — வெற்றிக்குப் பின் கொள்ளைக்காரர்கள் இருப்பதுபோல, கவனமில்லாமல். தாவீது அவர்களை அன்று மாலைதொடங்கி மறுநாள் மாலை வரை முறியடிக்கிறான்; இந்தச் சொற்றொடர் ஒரு நீண்ட நாளாகவோ, விடியற்காலையில் தொடங்கியதாகவோ வாசிக்கப்படுகிறது, ஆங்கில (KJV) உரையிலுள்ள அந்திநேரம் என்ற சொல் அதைத் திறந்தே விடுகிறது. ஒட்டகங்கள் மேல் ஏறிய 400 வாலிபர்கள் தப்பியோடுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் தப்பவில்லை. முடிக்கும்படி சவுலுக்குச் சொல்லப்பட்டு (15:3) அவன் முடிக்காத அமலேக்கிய யுத்தம் இதுவே, அவனுடைய இடத்திற்கு வந்த மனிதனால் தொடரப்படுகிறது, சரியாகச் சவுலின் மரண நாட்களில்.

இந்த ஆய்வு இதை 15-ஆம் அதிகாரத்தின் பரிசுத்த யுத்தமாக அலங்கரிக்கவில்லை — இங்கே அழிக்கும்படி எந்தக் கட்டளையும் பதிவாகவில்லை, பின்தொடர்ந்து போ என்றும் திருப்பிக்கொள்வாய் என்றும் மட்டுமே. இது ஒரு மீட்பு. கதைசொல்லியின் ஆர்வம் கொல்லுவதில் அல்ல, வசனம் 18-இல் இருக்கிறது: அமலேக்கியர்கள் பிடித்துக்கொண்டுபோன எல்லாவற்றையும், தன்னுடைய இரண்டு மனைவிகளையும், தாவீது விடுவித்தான். அழ முடியாத வரை அழுத மனிதர்கள் தங்கள் குடும்பங்களைத் திரும்பப் பெறுகிறார்கள். தேவனுடைய எல்லாவற்றையும் திருப்பிக்கொள்வாய் என்ற வாக்கு நிலைத்து நின்றது.

இந்த வசனம் ஒரு பட்டியல், வாக்குத்தத்தத்தோடு ஒப்பிட்டு மெதுவாக வாசிக்கப்பட வேண்டியது: சிறியதிலும், பெரியதிலும், மகன்களிலும், மகள்களிலும், ஒன்றும் குறையாமல் எல்லாவற்றையும் தாவீது திருப்பிக்கொண்டான். யெகோவா எல்லாவற்றையும் திருப்பிக்கொள்வாய் (வச. 8) என்று சொல்லியிருந்தார்; கதைசொல்லி அதை எண்ணிப் பதிவுசெய்கிறார். வேதம் ஒரு வாக்குத்தத்தத்தைச் சரிபார்க்காமல் விடுவது அரிது; இங்கே கணக்கு ஒவ்வொன்றாக வரிசைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. வெட்டுக்கிளிகள் பட்சித்த வருடங்களின் விளைச்சலைத் தேவன் திரும்பக் கொடுக்கிறார் (யோவேல் 2:25) என்று கேட்டிருக்கும் வாசகர்கள், அதன் மிகத் தெளிவான சித்திரங்களில் ஒன்றாக இந்த அதிகாரத்தைக் கண்டிருக்கிறார்கள்.

வசனம் 20 கூடுதலாகச் சொல்கிறது: இது தாவீதின் கொள்ளை — சிக்லாக் இழந்ததைவிட அதிகமான ஆடுமாடுகள், அமலேக்கியருடையவையும் அவர்கள் பெலிஸ்தரிடமிருந்து எடுத்தவையும், திரும்பக் கிடைத்த மிருகஜீவன்களுக்கு முன்னாலே ஓட்டப்பட்டன. மனிதர்களின் ஆரவாரம் அந்தப் பெருமையைத் தாவீதுக்குக் கொடுக்கிறது, அவன் வசனம் 23-இல் அதை மறுப்பான் (யெகோவா நமக்கு கொடுத்ததை). இந்தக் கொள்ளையே வசனங்கள் 26-31-இன் அன்பளிப்புகளுக்கு ஆதாரமாகிறது, அவை எப்ரோனில் அவனுக்கு முடிசூட்டும் விசுவாசத்தைக் கட்டியெழுப்புகின்றன (2 சாமுவேல் 2:4). தேவன் இழப்பைத் திரும்பக் கொடுத்தார், பின்பு ராஜ்யத்திற்கான வழிவகையையும் சேர்த்தார்.

யுத்தத்திற்குப் போனவர்களின் பங்கு எவ்வளவோ, அந்த அளவில் பொருட்களின் அருகே இருந்தவர்களுக்கும் பங்கு கிடைக்கவேண்டும்; சரிபங்காகப் பங்கிடுவார்களாக. துன்மார்க்கர்களும், பயனற்ற மக்களும் (வச. 22) — கதைசொல்லியின் சொல், மென்மையாக்கப்படாமல் — கொள்ளையை நானூறு பேருக்கு மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு இருநூறு பேரை அவர்களுடைய குடும்பங்களோடு மட்டும் அனுப்பிவிட விரும்புகிறார்கள். தாவீது மூன்று காரணங்களுக்காக மறுக்கிறான்: அந்த மனிதர்கள் என்னுடைய சகோதரர்களே என்று அவன் அழைப்பவர்கள்; கொள்ளை யெகோவா நமக்கு கொடுத்தது (வச. 23); போரிடுவதும் காப்பதும் ஒரே ஊழியம். இந்தக் கொள்கை பின்னோக்கி எண்ணாகமம் 31:27, யோசுவா 22:8 வரையும், முன்னோக்கி வசனம் 25-இன் இஸ்ரவேலிலே... கட்டளையும் ஆணையுமாக என்பது வரையும் செல்கிறது.

சபை இந்த வசனத்தைக் கிருபைக்கும் சரீரத்திற்கும் ஒரு உவமையாக வாசித்திருக்கிறது: வெகுமதி கண்ணுக்குத் தெரியும் போராட்டத்தின் விகிதத்தில் இல்லை, பொருட்களைக் காத்தவர்கள் இரண்டாம் தரத்தினர் அல்ல (மத்தேயு 20:12-15; 1 கொரிந்தியர் 12:22-24). இந்த ஆய்வு அதை ஒரு வாசிப்பாகவே முன்வைக்கிறது, வசனத்தின் முதல் பொருளாக அல்ல — அந்த முதல் பொருள் ஒரு இராணுவத் தீர்ப்பு. ஆனால் ஒரு தீர்ப்பாகக்கூட அது தேவன் தெரிந்துகொண்ட மனிதனை வெளிப்படுத்துகிறது: தன் மிகப்பெரிய வெற்றியின் மாலையில், பலவான்களுக்கு எதிராகக் களைத்தவர்களின் பக்கம் நிற்கும் ஒரு தலைவன்.

சிக்லாகுக்குத் திரும்பி, தாவீது கொள்ளையிலிருந்து தன்னுடைய நண்பர்களாகிய யூதாவின் மூப்பர்களுக்கு அனுப்புகிறான் — ஆங்கில (KJV) உரை சொல்வதுபோல ஒரு அன்பளிப்பு, யெகோவாவுடைய எதிரிகளின் கொள்ளையில் இருந்து. தொடரும் பட்டியல் (வச. 27-31) பெத்தேல் (பெரும்பாலும் தெற்கிலுள்ள ஒரு பட்டணம், புகழ்பெற்றது அல்ல), யாத்தீர், ஆரோவேர், எஸ்தேமோகா, ஓர்மா, எப்ரோன், இன்னும் பிறவற்றைப் பெயரிடுகிறது, அதோடு தான் தாக்குவதாகத் தாவீது ஆகீசிடம் சொன்ன யெராமியேலியரையும் கேனியரையும் (27:10). இவை அவனுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த பட்டணங்கள் — தாவீதும் அவனுடைய மனிதர்களும் நடமாடின எல்லா இடங்களில் — அவன் தன் கடன்களைச் செலுத்துகிறான்.

இது வெளிப்படையாக அரசியலும்கூட: சிக்லாகிலிருந்து அமலேக்கிய கொள்ளையைப் பெறும் மூப்பர்களே விரைவில் எப்ரோனில் தாவீதை ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்வார்கள் (2 சாமுவேல் 2:1-4), கதைசொல்லி அதை மறைக்க முயலவில்லை. ஒரு ராஜா தன் மக்களின் மனதை வெல்ல வேண்டும் என்பதில் வேதத்திற்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. அது கவனிப்பது அன்பளிப்பின்மேல் உள்ள பெயரையும் — யெகோவாவுடைய எதிரிகளின் — நேரத்தையும்தான். தாவீது யூதாவுக்குக் கொள்ளையைப் பங்கிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, சவுல் கில்போவாவில் செத்துக் கிடக்கிறான் (31:6). பழைய ராஜாவின் கடைசி நாளும் புதிய ராஜாவின் முதல் அன்பளிப்புகளும் அருகருகே விழுகின்றன, அடுத்த அதிகாரம் அதைச் சொல்லும்.