27-ஆம் அதிகாரத்தின் கண்ணி இறுகுகிறது. தாவீது இஸ்ரவேலர் தன்னை வெறுக்கும்படி செய்திருக்கிறான் (27:12) என்று நம்பும் ஆகீஸ், நீயும் உன்னுடைய மனிதர்களும் என்னோடு யுத்தத்திற்கு வரவேண்டும் (வச. 1) என்று அவனிடம் சொல்கிறான் — சவுலுக்கும் யோனத்தானுக்கும், தாவீது ஆளும்படி அபிஷேகம்பெற்ற மக்களுக்கும் எதிராக. தாவீதின் பதில் ஒன்றும் சொல்லாமலே பேசும் கலையின் சிறந்த மாதிரி: உம்முடைய அடியான் செய்யப்போகிறதை நீர் நிச்சயமாய் அறிந்துகொள்வீர்கள். ஆகீஸ் ஒரு வாக்குறுதியைக் கேட்கிறான்; வாசகர் ஒரு மிரட்டலைக் கேட்கக்கூடும்; தாவீது ஒருவேளை இரண்டு வாய்ப்புகளையும் திறந்துவைக்க நினைக்கிறான். அதன் பலத்தினாலேயே அவன் என்னுடைய மெய்காவலனாக — ராஜாவின் மெய்க்காப்பாளனாக — வைக்கப்படுகிறான்.

அணிகள் சந்திக்கும்போது தாவீது என்ன செய்ய நினைத்தான் என்று கதைசொல்லி நமக்குச் சொல்லவில்லை, இந்த ஆய்வு ஊகிக்காது. தெளிவானது இதுதான்: தானே உண்டாக்கிக்கொண்ட நிலையிலிருந்து வெளியேற அவனுக்கு நல்ல வழி இல்லை; அவன் உண்டாக்காத ஒரு வழியை 29-ஆம் அதிகாரம் அவனுக்குக் கொடுக்கிறது. கில்போவாவுக்கு முந்தைய நாளில் இரண்டு ராஜாக்களும் காணப்படும்படி இந்த இரண்டு வசனங்களும் இங்கே, எந்தோருக்கு முன்பு, வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன: ஒருவன் தவறான சேனையில் அணிவகுக்கிறான், மற்றவன் இரவில் தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு கதவை நோக்கிப் போகிறான். இருவரில் ஒருவரும் யெகோவாவிடத்தில் விசாரிக்கவில்லை, அவர்களில் ஒருவனுக்கு மட்டுமே இரக்கத்தினால் பதில் கிடைக்கும்.

சாமுவேலின் மரணம் 25:1-இலிருந்து ஒரு காரணத்திற்காகத் திரும்பச் சொல்லப்படுகிறது: சவுல் அவனைக் கல்லறையிலிருந்து அழைக்க முயல்வதற்கு முன்பு அவன் கல்லறையில் இருக்கிறான் என்று வாசகர் அறிந்திருக்கவேண்டும். இரண்டாவது அறிவிப்பு புதியது: சவுல் இறந்தவர்களோடும், ஆவிகளோடும் பேசுகிறவர்களை தேசத்தில் இல்லாதபடித் துரத்திவிட்டான் — நியாயப்பிரமாணம் மரண தண்டனையோடு தடைசெய்த கலையைப் பயிற்சிசெய்தவர்கள் இவர்கள் (லேவியராகமம் 20:27; உபாகமம் 18:10-12). சவுல் நியாயப்பிரமாணத்தை நடைமுறைப்படுத்தியிருந்தான். அந்தக் கலையிலிருந்து தேசத்தைச் சுத்திகரித்த மனிதனே, இரவின் மறைவில், வேடம் மாறி, தானே அதைத் தேடுவதை இந்த அதிகாரம் காட்டும்.

KJV-இன் familiar spirit என்பது அப்படிப்பட்ட ஒருவர் ஆலோசிப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்ட ஆவியைக் குறிக்கும் எபிரெயச் சொல்லின் மொழிபெயர்ப்பு; wizard என்பது இறந்தவர்களிடமிருந்து அறிவு பெறுவதாகச் சொல்லிக்கொள்பவரைக் குறிக்கும் அதன் துணைச்சொல்; இந்த ஆய்வு வேதவாக்கியத்தின் சொந்தச் சொற்களையே வைத்துக்கொண்டு, அந்தப் பெண்ணை அந்தத் தடைசெய்யப்பட்ட கலையைப் பயிற்சிசெய்த ஒருத்தியாக மட்டுமே விவரிக்கிறது. 1 நாளாகமம் 10:13-14 இந்தச் சந்திப்பைச் சவுலின் மரணத்திற்கான காரணங்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகிறது: அவன் யெகோவாவை தேடாமல் குறி சொல்லுகிறவர்களைக் கேட்கும்படி தேடியதாலும்... வேதவாக்கியமே இந்த அதிகாரத்தை அவன் விலகிப்போன கடைசி அடியாக வாசிக்கிறது.

எந்தோருக்கு முன்பு இது நடக்கிறது: சவுல் யெகோவாவிடத்தில் விசாரிக்கும்போது, யெகோவா அவனுக்கு... பதில் சொல்லவில்லை. இஸ்ரவேல் அறிந்திருந்த மூன்று வழிகள் பெயரிடப்படுகின்றன — சொப்பனங்கள்; ஊரீம், ஏபோத்தின் பரிசுத்தச் சீட்டு (யாத்திராகமம் 28:30), அது இப்போது தாவீதின் ஆசாரியனிடம் இருக்கிறது (23:6); தீர்க்கதரிசிகள் — சாமுவேல் இறந்துவிட்டான், சவுலுக்கு வேறு ஒருவரும் இல்லை. வானம் மௌனமாக இருக்கிறது. வாசகர் இந்த மௌனத்தை முன்பு ஒருமுறை, 14:37-இல், கண்டிருக்கிறார், அது மனம்போன போக்கு அல்ல என்று அறிந்திருக்கிறார்: நீர் யெகோவாவுடைய வார்த்தையைப் புறக்கணித்ததாலே, அவர் உம்மை ராஜாவாக இல்லாதபடி புறக்கணித்துத் தள்ளினார் (15:23). தேவனுடைய மௌனம், கேட்க மறுத்த ஒரு மனிதனின் சொந்த மறுப்பின் நீண்ட எதிரொலி.

இருந்தாலும் அந்த மௌனம் சவுலை மனந்திரும்புதலுக்கு அல்ல, இறந்தவர்களிடத்தில் பேசுகிற ஒரு பெண்ணிடம் கொண்டுபோகிறது. இந்த வசனத்தின் சோகம் அதுவே. தேவனிடமிருந்து பதில் பெறமுடியாத ஒரு மனிதன் காத்திருக்கலாம், தாவீது தேவன் என்னை எப்படி நடத்துவார் என்று நான் அறியும் வரை (22:3) காத்திருந்ததுபோல; அல்லது போய் வேறொரு குரலைத் தேடலாம். 1 நாளாகமம் 10:14 சவுல் யெகோவாவை தேடாமல் போனான் என்கிறது; வாசகர்கள் இதை இந்த வசனத்தோடு இணக்கப்படுத்த, அவன் மனப்பூர்வமாக விசாரிக்கவில்லை என்றோ, முதல் பதில் வராதபோது வேறிடத்தில் தேடினான் என்றோ எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். இந்த ஆய்வு இரண்டையும் அருகருகே விட்டுவைக்கிறது.

இறந்தவர்களிடத்தில் பேசுகிற ஒரு பெண்ணைத் தேடுங்கள். அப்படிப்பட்ட ஒருத்தி எங்கே இருக்கிறாள் என்று அவனுடைய ஊழியக்காரர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது; வச. 3-இன் சுத்திகரிப்பு எவ்வளவு முழுமையாக இருந்தது என்பதைப் பற்றி அது ஏதோ சொல்கிறது. எந்தோர் சூனேமிலிருந்த பெலிஸ்திய முகாமுக்கு வடக்கே இருந்தது; அதாவது அங்கே போய்ச்சேர, சவுல் இரவில் பகைவனைக் கடந்தோ சுற்றியோ இரகசியமாகப் போகவேண்டியிருந்தது — அவனுடைய விரக்தியின் ஒரு அளவுகோல். அவன் வேடம் மாறி (வச. 8), தானே சட்டவிரோதமாக்கிய ஒரு பெண்ணிடமிருந்து ஒளிந்துகொள்ளும் ராஜாவாக, யெகோவாவின் பிரமாணத்தை மீறியதற்காக அவளுக்குத் தண்டனை வராது என்று யெகோவாவின்மேல் ஆணையிடுகிறான் (வச. 10). அந்த ஆணை கோரமானது, கதைசொல்லி அதை அப்படியே நிற்கவிடுகிறார்.

அந்தப் பெண்ணின் பயம் (வச. 9) யதார்த்தமானது, சவுலின் கொள்கையைப் பற்றி அவள் சொல்வது துல்லியமானது; அவள் ஒளிந்து வாழும் ஒரு சட்டமீறுபவள், அந்தஸ்துள்ள ஒருத்தி அல்ல. இந்த ஆய்வு வேதவாக்கியத்தின் சொந்தச் சொற்களையே பயன்படுத்துகிறது, வேறு எதையும் அல்ல. அவள் என்ன செய்தாள், எப்படிச் செய்தாள், எதை எதிர்பார்த்தாள் என்பதை வேதப்பகுதி விவரிக்கவில்லை; எந்த விவரத்தையும் தராத ஒரு பகுதிக்குள் அந்த வழக்கத்தைப் பற்றிய பிற்கால அல்லது அந்நியக் கருத்துகளை வாசகர்கள் கொண்டுவரக்கூடாது. அவள் எதையோ பார்த்து மகா சத்தமாய் அலறினாள் என்றும் — அவள் கண்டது அவளைப் பயமுறுத்தியது என்றும் — மட்டுமே இந்த அதிகாரம் சொல்கிறது.

தீர்மானமானதும் மிக அதிகமாக விவாதிக்கப்படுவதுமான வசனம். யாரை எழும்பிவரச் செய்யவேண்டும் என்று அந்தப் பெண் கேட்கிறாள்; சவுல் சாமுவேலை என்கிறான்; அந்த பெண் சாமுவேலைப் பார்த்தவுடன் மகா சத்தமாய் அலறி — அதே மூச்சில் தன்னிடம் வந்தவனை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறாள்: நீர்தானே சவுல். அவளுடைய அலறல், அவள் எதிர்பாராத ஏதோ நடந்தது என்பதற்குக் கதைசொல்லி தரும் துப்பு. அவள் கண்டதை வேதப்பகுதி எந்த நிபந்தனையுமின்றி சாமுவேல் என்று அழைக்கிறது (வச. 12, 14, 15, 16, 20), சாமுவேலின் வார்த்தைகள் நிறைவேறுகின்றன (31:6). இந்தப் பகுதி சொல்வது அதுவே. எப்படி என்பதை அது சொல்லவில்லை.

விளக்கங்கள் வேறுபடுகின்றன, இந்த ஆய்வு அவற்றை முன்வைக்கிறது. பண்டையவர்களும் நவீனர்களுமான பலர், சவுலின் தீர்ப்பை அறிவிக்கும்படி தேவன் உண்மையான சாமுவேலைத் தோன்ற அனுமதித்தார் என்று கருதுகிறார்கள் — அந்தப் பெண்ணின் வல்லமையால் அல்ல, அவள் திகைக்கும்படியாக; நேரடியான சொற்களும் நிறைவேறிய வார்த்தையும் இதை ஆதரிக்கின்றன. தேவனுடைய பிரமாணம் அந்த வழக்கத்தைத் தடைசெய்ததாலும், இறந்தவர்கள் மனித அழைப்புக்கு வருவதில்லை என்பதாலும் (லூக்கா 16:26-31), அது ஏமாற்றும் ஆவி அல்லது அந்தப் பெண்ணின் நாடகம் என்று வேறு சிலர் கருதுகிறார்கள். சிலர் இதைத் திறந்தபடியே விடுகிறார்கள். மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்வைப் பற்றியோ இறந்தவர்களோடு தொடர்புகொள்வதைப் பற்றியோ எந்தக் கோட்பாட்டையும் இந்த வசனத்தின்மேல் கட்டக்கூடாது; இது நியாயத்தீர்ப்பின் ஒரு விவரிப்பு, சவுலுக்கு நடந்தபடியே சொல்லப்பட்டது, அதன் பயனும் அதுவே.

சால்வையைப் போர்த்துக்கொண்டிருக்கிற ஒரு முதிர்ந்த வயதான மனிதன் எழும்பி வருகிறான். அந்தச் சால்வை தீர்க்கதரிசியின் அங்கி — கில்காலில் ராஜ்ஜியம் சவுலிடமிருந்து கிழித்துப்போடப்பட்டபோது அவன் கிழித்த அதே அங்கி (15:27-28). சவுல் அந்த உருவத்தைத் தானே காணவில்லை; அந்தப் பெண் அதை விவரிக்கிறாள், சவுல் அவன் சாமுவேல் என்று அறிந்து கொண்டு தரைவரை குனிந்து வணங்குகிறான். அவன் எதையாவது கண்டானா என்று சொல்லப்படவில்லை. ஆங்கில (KJV) உரையில் அவளுடைய முந்தைய வார்த்தை, தெய்வங்கள் பூமியிலிருந்து ஏறிவருகிறதை (வச. 13), இங்கே தேவனை அல்ல, ஒரு ஆவியை அல்லது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு உருவத்தைக் குறிப்பதாகப் பொதுவாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும் ஒரு எபிரெயச் சொல்லின் மொழிபெயர்ப்பு; KJV சொல்லுக்குச் சொல் மொழிபெயர்க்கிறது, அவள் குறிப்பது ஒரு தோற்றத்தை, தெய்வத்தை அல்ல.

அந்த வணக்கம் கசப்பானது. சாமுவேலின் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியும் வாய்ப்பு இன்னும் திறந்திருந்தபோது சவுல் கடைசியாக அதன் முன் நின்றான்; இப்போது, உயிரோடிருந்தபோது தான் கேட்காத மனிதனின் நிழலுக்கு முன் அவன் குனிகிறான் (15:35, சவுல் மரணமடையும் நாள்வரை சாமுவேல் அப்புறம் அவனைக் கண்டு பேசவில்லை). முதிர்ந்த தீர்க்கதரிசி ராஜாவைக் கடைசியாகச் சந்திப்பது இறந்தவர்களிடத்தில் பேசுகிற ஒரு பெண்ணின் வீட்டில், இரவில், ராஜாவின் முகம் புழுதியில் இருக்கும்போது. வேதவாக்கியம் இந்தக் காட்சியை விளைவுக்காக அலங்கரிக்கவில்லை; அதைப் பதிவுசெய்கிறது, திகில் அதன் எளிமையிலேயே இருக்கிறது.

சாமுவேலின் வார்த்தை 15-ஆம் அதிகாரத்தின் தீர்ப்பையே, புதிதாக எதையும் சேர்க்காமல், திரும்பச் சொல்வது — ராஜ்ஜியத்தை உன்னுடைய கையிலிருந்து பறித்து (15:28; வச. 17), அதை உன்னுடைய தோழனாகிய தாவீதுக்குக் கொடுத்துவிட்டார், நீ யெகோவாவுடைய சொல் கேட்காமலும், அமலேக்கின்மேல் அவருக்கு இருந்த கோபத்தின் உக்கிரத்தைத் தீர்க்காமலும் போனபடியால். தான் என்ன செய்யவேண்டும் என்று கேட்கச் சவுல் வந்தான் (வச. 15); தான் என்ன செய்தான் என்று அவனுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. உயிரோடிருந்த தீர்க்கதரிசி சொன்னதையே இறந்த தீர்க்கதரிசி அப்படியே சொல்கிறான். இரண்டாவது செய்தி ஒருபோதும் இருந்ததில்லை, இந்தச் சந்திப்பின் மையக்கருத்து அதுவே: வச. 6-இன் மௌனம் தேவன் வழிகாட்டுதலை நிறுத்திவைத்தது அல்ல, தேவன் அதை ஏற்கெனவே கொடுத்துவிட்டிருந்தது.

வச. 16 இந்த அதிகாரத்தின் மிகக் கடினமான வரி: யெகோவா உன்னைவிட்டு விலகி, உனக்கு எதிரியாக இருக்கும்போது. விலகி என்பதற்கான எபிரெய வினைச்சொல் 16:14-இல் பயன்படுத்தப்பட்டதுதான் — யெகோவாவுடைய ஆவி சவுலை விட்டு நீங்கினார் (ஆங்கில KJV உரை இந்த இடங்களில் ஒரே சொல்லை, departed, பயன்படுத்துகிறது; தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு வெவ்வேறு சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறது) — சவுலே வச. 15-இல் அதைப் பயன்படுத்துகிறான்: தேவனும் என்னைக் கைவிட்டார். அவனுக்குத் தெரியும். தாவீதின் சுரமண்டலம் முதன்முறை அவனை அமைதிப்படுத்திய நாள்முதல் அவனுக்குத் தெரியும். எந்தோர் சந்திப்பு தகவலுக்கான தேடல் அல்ல; தேவனை இழந்த ஒரு மனிதன், அவர் சார்பாகப் பேசிய கடைசி நபரை அடைய முயல்வதே அது.

நாளைக்கு நீயும் உன்னுடைய மகன்களும் என்னோடு இருப்பீர்கள். இந்த வாக்கியம் குறிப்பானது, 31:6-இல் நிறைவேறுகிறது — சவுல், யோனத்தான், அபினதாப், மல்கிசூவா. என்னோடு என்பது வெறுமனே இறந்து — சாமுவேல் இருப்பதுபோலக் கல்லறையில் — என்று வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது; சிலர் இதிலிருந்து சவுலின் நித்திய நிலையைப் பற்றி ஏதோ ஒரு திசையில் முடிவுகளை எடுத்திருக்கிறார்கள், அவற்றில் எதையும் வேதப்பகுதி ஆதரிக்கவில்லை. இந்தப் புத்தகத்தின் மிக உண்மையுள்ள மனிதனான யோனத்தான், தன் தகப்பனோடு அதே என்னோடு என்பதில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறான். அந்தச் சொற்றொடர் மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது, இந்த ஆய்வு அதற்கு மேல் சொல்லவில்லை.

இஸ்ரவேல் தன் ராஜாவோடு விழும் என்பதும் சொல்லப்படுகிறது: யெகோவா உன்னையும், உன்னுடைய மக்களாகிய இஸ்ரவேலர்களையும் பெலிஸ்தர்கள் கையில் ஒப்புக்கொடுப்பார். ஒரு ராஜாவின் பாவம் ஒருபோதும் அவனுடையது மட்டுமல்ல; எல்லா மக்களையும்போல இருக்க ஒரு ராஜாவைக் கேட்ட மக்கள் (8:5, 20), சாமுவேல் எச்சரித்ததையே அந்த மக்கள் தங்களுக்குச் செய்வதைக் காண்பார்கள். வச. 20 சவுலை தரையிலே விழுந்து கிடப்பவனாக, பெலனில்லாமல், உணவில்லாமல் காட்டுகிறது — தன் கடைசி நம்பிக்கைக்குத் தன் முதல் தீர்ப்பே பதிலாக வந்த ஒரு மனிதனின் சித்திரம்.

இந்த அதிகாரம் இடிமுழக்கத்தோடு அல்ல, ஒரு உணவோடு முடிகிறது. அந்தப் பெண் — ஒரு சட்டமீறுபவள், ஒதுக்கப்பட்டவள், இந்த அதிகாரத்தில் நியாயப்பிரமாணம் மரண தண்டனைக்குத் தீர்த்த ஒரே நபர் — ராஜா மிகவும் கலங்கியிருக்கிறதைக் கண்டு, தான் ஏற்கெனவே எடுத்த அதே ஆபத்தை எடுத்துக்கொண்டு (என்னுடைய உயிரை என்னுடைய கையிலே பிடித்துக்கொண்டு, வச. 21) அவனைச் சாப்பிடும்படி வற்புறுத்துகிறாள். அவள் தன் கொழுத்த கன்றுக்குட்டியை அடித்து, புளிப்பில்லா அப்பங்களைச் சுட்டு (வச. 24), தன்னைப் போன்றவர்களைத் தேசத்திலிருந்து துரத்திய மனிதனுக்குப் பரிமாறுகிறாள். அவன் மறுக்கிறான்; அவனுடைய ஊழியக்காரர்களும் அந்தப் பெண்ணும் அவனை மிகவும் வருந்திக்கொண்டதினால் (வச. 23); அவன் சாப்பிட்டு, கில்போவாவில் முடியும் அந்த இரவுக்குள் புறப்பட்டுப் போகிறான்.

வாசகர்கள் அந்தத் தயவை நீண்டகாலமாகக் கவனித்திருக்கிறார்கள், இந்த ஆய்வு அவளை ஒரு பரிசுத்தவாட்டியாக மாற்றாமல் அதைக் குறிப்பிடுகிறது: வேதப்பகுதி அவளுடைய உபசரிப்பைப் புகழவுமில்லை, கண்டிக்கவுமில்லை. நடந்தது அதுதான். சவுல் சாப்பிடும் கடைசி உணவு, அவன் சட்டவிரோதமாக்கிய ஒரு பெண் கொடுத்தது, அவன் நுழைந்திருக்கக்கூடாத ஒரு வீட்டில், அதன் முடிவு அவனுக்கு அப்போதுதான் சொல்லப்பட்ட ஒரு போருக்கு முந்தைய இரவில். இங்கேயும் அந்தக் கவளத்தில் ஒரு இரக்கம் இருக்கிறது, ஒரு துக்கமும் இருக்கிறது: இஸ்ரவேலின் ராஜா இறந்தவர்களிடத்தில் பேசுகிற ஒரு பெண்ணின் கட்டிலில் உட்கார்ந்து ஒரு விருந்தாளியைப்போல உணவளிக்கப்பட்டு, மரிக்கப் போகிறான்.