ఈ అధ్యాయం కాలంలో కొంచెం వెనక్కి వెళ్తుంది: ఫిలిష్తీయులు ఉత్తరాన షూనేము (28:4), యెజ్రెయేలు (వ. 11) వైపు సాగే ముందు సముద్రతీర మైదానంలోని ఆఫెకులో సమకూడతారు. రెండు రాజుల రాత్రులు పక్కపక్కనే నిలిచేలా కథకుడు ఏన్దోరు కథను ముందుగా చెప్పి, ఇప్పుడు దావీదు దగ్గరికి తిరిగి వస్తాడు. ఆకీషుతో కలిసి సైన్యం వెనుక వైపున — వెనుక దళం, నమ్మకమైన దళానికి ఇచ్చే స్థానం; ఒక సైన్యాన్ని వెనుక నుండి దెబ్బతీయగల స్థానం కూడా. పెద్దలు రెండవ అవకాశాన్ని వెంటనే గుర్తిస్తారు.

ఫిలిష్తీయ పెద్దలు ఐదు పట్టణాల పాలకులు (6:16-18); గాతు రాజు ఆకీషు ఆ ఐదుగురిలో ఒకడు, ఓటులో ఓడిపోతాడు. 3వ వచనం వారిని సేనానులు అంటుంది — వారే ఈ మనుషులు. యోనాతాను చనిపోబోయే యుద్ధం వైపు, అతణ్ణి చంపబోయే సైన్యంలో, దేవునితో ఒక్క మాట కూడా అన్నట్టు నమోదు కాకుండా దావీదు నడుస్తున్నాడు. అతడు ఏం చేయాలనుకున్నాడో ఈ అధ్యయనానికి తెలియదు; అతడు ఎప్పుడూ నిర్ణయించుకోవలసిన అవసరం రాకుండా ఉండేలా అధ్యాయం నిర్మించబడింది. ఇక్కడ దేవుని ఏర్పాటు అంటే ఐదుగురు ఫిలిష్తీయ పెద్దలు అతణ్ణి నమ్మడానికి నిరాకరించడమే.

ఈ హెబ్రీయులు ఎందుకు వస్తున్నారు? — బయటివారు ఇశ్రాయేలీయులను పిలిచిన పేరు (4:6; 14:11), తిరస్కార ధ్వనితో. ఆకీషు సమర్థన ఆప్యాయంగా ఉంది, కథకుని చెవులకు వ్యంగ్యంగా కూడా: ఇతనిలో ఏ తప్పూ నాకు కనిపించలేదు — పిలాతు యేసు గురించి వాడబోయే మాటలు (లూకా 23:4), అయితే ఆ రెండు సన్నివేశాలు ఇతర విషయాల్లో భిన్నమైనవి. నిజానికి ఆకీషు పదహారు నెలలపాటు మోసపోయాడు (27:10-12); అతని నమ్మకమే ఆ మోసానికి కొలమానం. ఇన్ని రోజులుగా ఇన్నేళ్ళగా అనేది చాలా కాలం అని చెప్పే జాతీయం.

ఆకీషుకు తెలియనిది పాఠకుడికి తెలుసు, అందుకే ఈ సన్నివేశంలోని ఒత్తిడిని అనుభవిస్తాడు: ఆ గదిలో దావీదుకు ఉన్న ఏకైక స్నేహితుడు ఫిలిష్తీయ రాజే, చెత్తదాన్ని అనుమానించే ఫిలిష్తీయ పెద్దలే దావీదుకు మేలు చేయబోతున్నారు. దేవుని ఏర్పాటు ఎవరి అనుమానాన్ని వాడుకుంటుందో పట్టించుకోదు. దావీదును నమ్మనివారు యుద్ధానికి ముందే అతణ్ణి ఇంటికి పంపుతారు; అతణ్ణి నమ్మిన మనిషి అతణ్ణి తన సొంత ప్రజల మీదికి గిల్బోవకు నడిపించేవాడు.

పెద్దల తర్కం సరైనదే: యుద్ధ సమయంలో అతడు మనకు విరోధిగా మారతాడేమో — విరోధి వెనుక ఉన్న హెబ్రీ పదం సాతాను అనే పేరుకు మూలమైనదే, అయితే ఇక్కడ దాని అర్థం కేవలం ఒక ప్రత్యర్థి — ఏం చేసి అతడు తన యజమానితో సఖ్యత కుదుర్చుకుంటాడు? మనవాళ్ళ తలలు నరికి తీసుకుపోవడం చేతనే కదా. సౌలు అనుగ్రహం తిరిగి పొందడానికి దావీదుకు ఫిలిష్తీయుల తలలే దారి అని వారు అనుకుంటారు, 1 దినవృత్తాంతములు 12:19 అదే లెక్కను భద్రపరుస్తుంది: దావీదు తన యజమాని అయిన సౌలు పక్షాన చేరిపోయి, వాళ్లకు ప్రాణహాని చేస్తాడని. నమ్మకమైన ఏ ఇశ్రాయేలీయుడూ సరిగా చేయలేని ఒక ఎంపిక నుండి వారి భయం దావీదును కాపాడుతుంది.

నిశ్శబ్దంగా జరిగే ఈ తారుమారును గమనించండి. 23వ అధ్యాయంలో ఒక ఫిలిష్తీయ దండయాత్ర సౌలు వెంటాడడాన్ని మళ్లించింది; ఇప్పుడు ఒక ఫిలిష్తీయ మండలి దావీదును ఇశ్రాయేలుతో యుద్ధం చేయకుండా మళ్లిస్తుంది. అవే శత్రువులు, తెలియకుండానే, అదే దేవునికి సేవ చేస్తారు. ఒక మనిషి తాను స్వయంగా చేసుకున్న ఉచ్చు నుండి యెహోవా అతణ్ణి — అద్భుతం లేకుండా, సాధారణ మనుషుల సాధారణ అనుమానం ద్వారా — విడిపించిన విషయంలో లేఖనంలోని అత్యంత స్పష్టమైన ఉదాహరణల్లో ఒకటిగా క్రైస్తవ పాఠకులు సాధారణంగా ఈ అధ్యాయాన్ని చూశారు.

స్త్రీల పాట (18:7) మూడవసారి వినిపిస్తుంది: మొదట ఇశ్రాయేలు స్త్రీలు, సౌలు వింటుండగా, అతని అసూయకు కారణంగా (18:7-8), తరువాత గాతులో ఆకీషు సేవకులు (21:11), ఇప్పుడు ఆఫెకులో పెద్దలు. సౌలు వెయ్యిమందిని, దావీదు పదివేలమందిని హతం చేసారని — ఇశ్రాయేలు ఆస్థానం నుండి అతణ్ణి తరిమిన పొగడ్తే ఇప్పుడు ఫిలిష్తీయ సైన్యం నుండి అతణ్ణి తరుముతుంది. తన అభిషిక్తుణ్ణి ముందుకు నడిపించడానికి దేవుడు ఈ పాటను మూడుసార్లు వాడుకున్నాడు, ప్రతిసారీ పాడినవాడు తాను వేరే ఏదో చేస్తున్నానని అనుకున్నాడు.

పొగడ్తలు పొందినవారికి ఇందులో ఒక పాఠం ఉంది. మంచి సమయంలో మీ గురించి చెప్పిన మాట చెడ్డ సమయాల్లోకి కూడా మిమ్మల్ని వెంబడిస్తుంది, శత్రువులు ఉదహరించేది అదే కావచ్చు; దావీదు ఆ పాటను పాడనిదిగా చేయలేకపోయాడు. అయినా ఇక్కడ అది అతణ్ణి కాపాడుతుంది. పెద్దలు అతణ్ణి ఇశ్రాయేలు వీరుడిగా గుర్తుంచుకుంటారు — అతడు నిజంగా అదే, ఆకీషుకు పదహారు నెలలపాటు చెప్పిన అబద్ధాలు వారు దాన్ని మరచిపోయేలా చేయడానికే రూపొందించబడ్డాయి. దావీదు గురించిన సత్యం, అతని శత్రువుల నోట పలికినది, ఆ సత్యానికి అతడు ద్రోహం చేయకుండా అతణ్ణి కాపాడుతుంది.

ఆకీషు యెహోవా మీద ఒట్టు పెడతాడు — ఒక ఫిలిష్తీయ రాజు దేవునికి ఇశ్రాయేలు వాడే పేరును ఉపయోగిస్తున్నాడు, బహుశా తన సేవకుని పట్ల గౌరవంతో, బహుశా కథకుని వ్యంగ్యంగా; గ్రంథం చెప్పదు — ఏ సేవకుడైనా కోరుకునే యోగ్యతాపత్రాన్ని దావీదుకు ఇస్తాడు: నువ్వు నిజంగా నీతిమంతుడివిగా ఉన్నావు... నాకు ఇష్టమే... నీలో ఎలాంటి తప్పూ నాకు కనబడలేదు. దానిలోని ప్రతి మాటా దావీదు చెప్పిన ఒక అబద్ధం మీద ఆధారపడి ఉంది (27:10). దీన్ని ఆస్వాదించమని ఈ అధ్యయనం పాఠకుణ్ణి అడగదు; ఆకీషు దగ్గర దావీదుకు ఉన్న పేరు మోసం ద్వారా సంపాదించినదనీ, అయినా దేవుడు దాని నుండి అతణ్ణి విడిపించాడనీ చూడమని అడుగుతుంది.

అయితే పెద్దలు నువ్వంటే ఇష్టం లేకుండా ఉన్నారు. రాజు సద్భావనను ఒక మండలి కొట్టివేస్తుంది, దావీదు ఎంతో జాగ్రత్తగా కూర్చిన ఏర్పాటు అతడు ఏమీ చేయకుండానే ఒక్క ఉదయంలో కూలిపోతుంది. తిరిగి సుఖంగా వెళ్ళు (వ. 7) — ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలో వీడ్కోలు సమయంలో యోనాతాను వాడిన మాటలే (20:42) — ఇక్కడ ఒక ఫిలిష్తీయుడు పలుకుతాడు, అవి దావీదును ప్రవాసంలోకి కాదు, ఇంటికి పంపుతాయి. తమకు తెలిసినదానికంటే నిజమైన మాటలు పలికే మనుషులతో ఈ అధ్యాయం నిండి ఉంది.

నేనేం చేశాను? నా అధికారివైన రాజా, నీ శత్రువులతో యుద్ధం చేయడానికి నేను రాకుండా ఉండేంత తప్పు... ఏమి కనబడింది? దావీదు తనను పంపివేయడాన్ని వ్యతిరేకిస్తాడు — ఈ వాక్యం అధ్యాయంలో అత్యంత జాగ్రత్తగా రెండు అర్థాలతో కూర్చినది. ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలో అది నా యజమానుడైన రాజు శత్రువులు అని ఉంది; దానికి ఆకీషు శత్రువులు, అంటే ఇశ్రాయేలు, అని అర్థం కావచ్చు; లేదా నా యజమానుడైన రాజు సౌలు అయితే, దానికి ఫిలిష్తీయులే అని అర్థం కావచ్చు. ఆకీషు మొదటి అర్థాన్ని వింటాడు. దావీదు ఉద్దేశం ఏదో, లేదా రెండూనా అన్నది తనకు తెలుసని ఈ అధ్యయనం చెప్పుకోదు; ఇంతకు ముందు దావీదు హృదయాన్ని మనకు చెప్పిన కథకుడు (27:1) ఇక్కడ మౌనంగా ఉన్నాడు.

ఇబ్బందికరంగా ఉన్నది, చెప్పక తప్పనిది ఏమిటంటే, ఈ అభ్యంతరం బాగా చూసినా తప్పుదారి పట్టించేది, చెడుగా చూస్తే ఇశ్రాయేలు మీదికి నడవనిమ్మని చేసే విన్నపం. గ్రంథం దీన్ని పరిష్కరించదు, నిజాయితీగల చదువు దీన్ని పరిష్కరించకుండానే వదిలేస్తుంది: అబద్ధాలతో ఒక ఫిలిష్తీయ రాజు నమ్మకాన్ని సంపాదించిన మనిషి ఇప్పుడు చివరి వరకూ ఆ పాత్రను పోషించవలసి వచ్చింది. ఈ అధ్యాయంలో దేవుని విడుదల దావీదు నిష్కపటత్వానికి బహుమానం కాదు. అది మూలలో ఇరుక్కున్న మనిషికి లభించిన కృప — కృప అంటే అలాంటిదే, మరొకటి లేదు.

దేవదూతలాగా — ఒక ఫిలిష్తీయుడు ఇవ్వగలిగిన అత్యున్నత ప్రశంస, గాతు ద్వారం దగ్గర చొంగ కార్చే పిచ్చివాడి గురించి అన్నదానికి పూర్తిగా భిన్నమైనది (21:13-15). కథకుడు ఈ రెండు సన్నివేశాలను ప్రవాసపు ప్రారంభంలో, ముగింపులో ఉంచుతాడు: పిచ్చివాడిగా గాతు నుండి తరిమివేయబడ్డాడు, దేవదూతగా ఆఫెకు నుండి ఇంటికి పంపబడ్డాడు, ఏ సందర్భంలోనూ అతడు నిజంగా ఎవరో గుర్తించబడలేదు. తెకోవకు చెందిన జ్ఞానవంతురాలైన స్త్రీ దావీదు గురించి వాడబోయే మాటలనే (2 సమూయేలు 14:17, 20) ఆకీషు దావీదు మీద వాడతాడు: మంచి చెడులను వివేచించేవాడు.

ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలో 10వ వచనంలోని నీ యజమాని సేవకులు అనే మాట ఆకీషు నాలుక జారడం — లేదా కథకుని కలం జారడం — ఒక చిన్న పొరపాటు, అది సత్యాన్ని చెప్పేస్తుంది: ఈ ఆరు వందల మంది సౌలు మనుషులు, ఇశ్రాయేలు మనుషులు, గాతు వారు కాదు. పొద్దున్నే... త్వరగా లేచి... బయలుదేరి వెళ్ళిపోవాలి. విడుదల సంపూర్ణంగా, మర్యాదగా, పూర్తిగా జరుగుతుంది. దావీదు ఇంకెప్పుడూ ఒక ఫిలిష్తీయుని కోసం యుద్ధం చేయడు; తరువాతి అధ్యాయం అతణ్ణి అమాలేకుతో — సౌలు నాశనం చేయలేకపోయిన శత్రువుతో — యుద్ధం చేస్తున్నవాడిగా చూపిస్తుంది, సరిగ్గా సౌలు నాశనమవుతున్న ఆ రోజుల్లోనే.

రెండు సైన్యాలు రెండు దారుల్లో వెళ్తాయి. దావీదు, అతని ప్రజలు పొద్దున్నే తొందరగా లేచి ఫిలిష్తీయుల దేశానికి వెళ్లేందుకు ప్రయాణమయ్యారు — దక్షిణానికి, సిక్లగు వైపు, అక్కడికి అమాలేకీయులు ఇదివరకే వచ్చి వెళ్ళారు (30:1). ఫిలిష్తీయులు దండెత్తి యెజ్రెయేలుకు వెళ్లారు — ఉత్తరానికి, గిల్బోవ వైపు, అక్కడ సౌలు, యోనాతాను చనిపోతారు (31:1). యుద్ధానికి వీపు చూపి వెళ్తున్నప్పుడు దావీదు ఏమనుకున్నాడో కథకుడు ఏమీ చెప్పడు; ఆ భావాన్ని భూగోళానికే వదిలేస్తాడు. పాత రాజు కూలిపోయే రణరంగానికి అభిషిక్తుడైన రాజు దూరంగా ఉంచబడతాడు, ఆ రక్తం అతని చేతులకు అంటదు.

రోమీయులకు రాసిన పత్రిక 8:28 రాయబడక ముందే దాని నమూనాను పాఠకులు ఈ అధ్యాయంలో చూశారు: ఫిలిష్తీయ పెద్దల శత్రుత్వం, ఆకీషు అమాయకత్వం, ఎప్పుడో పాడిన ఒక పాట ద్వారా దేవుడు మేలు జరిగించడం. చాలామంది క్రైస్తవులు తీసుకునే చదువు ఇదే, ఈ అధ్యయనం కూడా దీన్నే తీసుకుంటుంది, అయితే గ్రంథం స్వయంగా ఏ దైవకార్యాన్నీ పేర్కొనలేదని గమనిస్తుంది — యెహోవా పేరు ఆకీషు ఒట్టులో మాత్రమే వస్తుంది. లేఖనంలో దేవుని ఏర్పాటు తరచుగా సరిగ్గా ఇలాగే పనిచేస్తుంది — పేరు లేకుండా, తరువాత గుర్తించబడుతూ.