அதுல்லாம், யூதாவின் தாழ்வான நிலப்பகுதியிலுள்ள ஒரு பழைய கானானிய ராஜபட்டணம் (யோசுவா 12:15); தாவீதின் நாடுகடத்தல் ஒரு இயக்கமாக மாறும் குகைக்கு அது தன் பெயரைக் கொடுக்கிறது. ஒருகாலத்தில் அவனை ஏளனம் செய்த அவனுடைய சகோதரர்கள் (17:28) அவன் தகப்பன் வீட்டார் அனைவரோடும் வருகிறார்கள்; பின்பு நொறுங்கியவர்கள் வருகிறார்கள் — ஒடுக்கப்பட்டவர்கள்... கடன்பட்டவர்கள்... முறுமுறுக்கிறவர்கள் (கடைசிச் சொல்லின் பொருள் ஆத்துமாவில் கசப்புள்ளவர்கள்). இது பேராசைக்காரர்களின் சேனை அல்ல, ராஜ்யம் கைவிட்ட மக்களுக்கான ஒரு அடைக்கலம். அவன் அவர்களுக்குத் தலைவனானான் — சாமுவேல் மூலமாக யெகோவா அவனுக்குக் கொடுத்த அதே பட்டம் (13:14), இப்பொழுது யாராலும் விரும்பப்படாத நானூறு மனிதர்கள்மேல் செயல்படுகிறது.

இந்த நானூறு பேர் அறுநூறு பேராகப் பெருகுவார்கள் (23:13), 2 சாமுவேல் 23-ஐ நிரப்பும் பராக்கிரமசாலிகளின் மையமாக மாறுவார்கள் — அந்த அதிகாரம் அதுல்லாம் கெபியையும் பெத்லகேமின் கிணற்றுத் தண்ணீரையும் நினைவுகூருகிறது (2 சாமுவேல் 23:13-17). தேவன் தாவீதின் ராஜ்யத்தைக் கடன்பட்டவர்களையும் கசப்புள்ளவர்களையும் கொண்டு கட்டினார். சபை இந்த வசனத்தைத் தன் சொந்த அங்கத்தினர்களைக் குறித்து நினைக்காமல் ஒருபோதும் வாசிக்க முடிந்ததில்லை; வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே! நீங்கள் எல்லோரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள் என்று சொன்னவரைக் குறித்து நினைக்காமலும் வாசிக்க முடிந்ததில்லை.

தப்பியோடித் திரியும் ஒருவன் வயதான பெற்றோரைக் குகையில் வைத்திருக்க முடியாது; சவுலின் கை எட்டும் தூரத்தில் இருப்பதால் பெத்லகேம் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பானதல்ல. தாவீது மோவாபுக்குப் போகிறான் — தன் வரலாற்றின் பெரும்பகுதியில் இஸ்ரவேலின் எதிரியாக இருந்த தேசம், ஆனால் அவனுடைய கொள்ளுப்பாட்டி ரூத்தின் தேசம் (ரூத் 4:17-22); வரவேற்புக்கு அது காரணமாக இருக்கலாம், ஆனாலும் வேதவாக்கியம் அப்படிச் சொல்லவில்லை. மோவாபியர்களைச் சேர்ந்த மிஸ்பே வேறெங்கும் அறியப்படவில்லை. தகப்பனையும் தாயையும் கனம்பண்ணுவது ஐந்தாம் கற்பனை; பெரும்பாலானோருக்குச் சாக்காக அமையக்கூடிய நெருக்கடியின் கீழும் தாவீது அதைக் கைக்கொள்ளுகிறான்.

தேவன் என்னை எப்படி நடத்துவார் என்று நான் அறியும் வரை — இந்தப் புத்தகத்தின் அமைதியான அறிக்கைகளில் ஒன்று. நான் ராஜ்யத்தைப் பிடிக்கும் வரை என்றோ சவுல் சாகும் வரை என்றோ தாவீது சொல்லவில்லை; தேவன் என்ன செய்வார் என்பதற்காகக் காத்திருக்கிறான். அவன் அதை எப்படிக் கற்றுக்கொண்டான் என்பதை வசனம் 5 காட்டுகிறது: தன் வாழ்நாள் முடிவுவரை தாவீதின் ஞானதிருஷ்டிக்காரனாக இருக்கப்போகும் தீர்க்கதரிசியாகிய காத் (2 சாமுவேல் 24:11), கோட்டையை விட்டு யூதாவுக்குப் போகும்படி அவனிடம் சொல்லுகிறான் — ஆபத்தை நோக்கி, அவனுடைய சொந்தக் கோத்திரத்தின் நடுவே. தாவீது உடனே கீழ்ப்படிகிறான். அபிஷேகம் பெற்றவன் இன்னும் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்பட்ட ஒரு மனிதனே.

தீர்க்கதரிசியாகிய காத் எந்த அறிமுகமுமின்றித் தோன்றுகிறான். அவன் ஏறக்குறைய நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாவீதோடு இருப்பான்; மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புக்குப் பின்பு அவனுடைய பாவத்தைப் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடுவான் (2 சாமுவேல் 24:11-14), ஆலய இசையை ஒழுங்குபடுத்த உதவுவான் (2 நாளாகமம் 29:25); தாவீதின் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியை எழுதியவன் என்ற பெருமையும் அவனுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது (1 நாளாகமம் 29:29). இங்கே அவன் ஒரு வார்த்தையைக் கொண்டுவரும் தீர்க்கதரிசி மட்டுமே: கோட்டையை விட்டுவிடு — அந்த அரண், ஒருவேளை மோவாபில், ஒருவேளை அதுல்லாமே; வாசகர்கள் வேறுபடுகிறார்கள் — உன் சொந்த இடமாகிய யூதாவுக்குப் போ. ஆரேத் காடு எங்கே இருந்தது என்று தெரியவில்லை.

அந்த அறிவுரை ஆபத்தானது. மோவாப் பாதுகாப்பாக இருந்தது; யூதா சவுலின் ராஜ்யம். ஆனால் இஸ்ரவேலின் ராஜா ஒரு அந்நிய அடைக்கலத்தில் உருவாக்கப்பட முடியாது; தேவன் தாவீதை அவன் ஆளப்போகும் தேசத்திற்குள், அவனுக்கு முதலில் முடிசூட்டப்போகும் மக்களின் நடுவே நகர்த்துகிறார் (2 சாமுவேல் 2:4). சாமுவேல் தொலைவில் ராமாவில் இருக்கிறான்; இனிமேல் தாவீதுக்கு வழிகாட்டுதல் தீர்க்கதரிசியாகிய காத் மூலமாகவும், ஏபோத்தின் மூலமாகவும் (23:9), யெகோவாவிடத்தில் அவன் தானே செய்யும் விசாரிப்புகளின் மூலமாகவும் வருகிறது. நாடுகடத்தப்பட்டவன் கேட்கப் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறான்.

சவுல் கிபியாவில் ஒரு தோப்பிலே ஈட்டியைக் கையில் பிடித்தபடி உட்கார்ந்திருக்கிறான் (வச. 6) — KJV-யின் ராமாவில் என்பது வெறுமனே மேட்டிலே என்று பொருள்படக்கூடிய ஒரு எபிரெயச் சொல்லின் மொழிபெயர்ப்பு; பலர் அதை அப்படியே புரிந்துகொள்ளுகிறார்கள். பென்யமீன் மக்களிடம் அவன் பேசும் பேச்சு ஒரு கொடுங்கோலனின் மனதைப் பற்றிய ஒரு ஆய்வு: கோத்திர லஞ்சம் (ஈசாயின் மகன் உங்கள் எல்லோருக்கும் வயல்களையும் திராட்சைத்தோட்டங்களையும் கொடுப்பானோ?), எல்லோர்மேலும் சந்தேகம் (நீங்களெல்லோரும் எனக்கு எதிராக சதி செய்தது என்ன?), சுயபரிதாபம் (எனக்காகப் பரிதாபப்பட்டு... உங்களில் ஒருவன் கூட இல்லையா?). ராஜா உங்கள் வயல்களை எடுத்துக்கொண்டு போவான் (8:14) என்று சொல்லப்பட்ட மனிதனே இப்பொழுது விசுவாசத்தின் விலையாக வயல்களைக் கொடுக்க முன்வருகிறான்.

ஈசாயின் மகனுடனே என் குமாரன் உடன்படிக்கை செய்யும்போது — அவனுக்கு அந்த உடன்படிக்கையைப் பற்றித் தெரியும்; அதைத் தனக்கு எதிராகச் சதிசெய்யும் ஒரு சூழ்ச்சியாக வாசிக்கிறான். தாவீது பதுங்கிக் காத்திருந்தான் என்று காட்டும் எதுவும் வேதவாக்கியத்தில் இல்லை; ராஜாவின் பயமே ஒரு பதுங்கித் தாக்குதலைக் கற்பனை செய்திருக்கிறது. தன் பேச்சுகளில் சவுல் தாவீதின் பெயரைவிட ஈசாயின் மகன் என்று சொல்லுவதையே விரும்புகிறான் என்பதையும் கவனியுங்கள் (வச. 7, 8, 13; தோவேக்கு வச. 9-இல் அதையே எதிரொலிக்கிறான்); அவன் பெயரை ஒரே ஒருமுறைதான் சொல்லுகிறான் (வச. 17). தன் எதிரியின் பெயரைச் சொல்லாத மனிதன் அவனை ஒரு நபராகப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டான்; தொடர்ந்து வரும் படுகொலை அதிலிருந்தே பிறக்கிறது.

அகிமெலேக்கின் வாதம் தைரியமானது, உண்மையானது. தாவீது ராஜாவின் மிக உண்மையுள்ள ஊழியக்காரன், அவருடைய மருமகன், உம்முடைய வீட்டிலே கனமுள்ளவன் என்பதால்தான் அவன் தாவீதுக்கு உதவினான் — நோபிலே அவன் கேட்டவற்றில் எதுவும் அதற்கு மாறானதைக் காட்டவில்லை, ஏனெனில் தாவீது அவனுக்கு எதையும் சொல்லவில்லை (21:2). வசனம் 15, ஆங்கில (KJV) உரையில் அப்பொழுதுதான் நான் அவனுக்காக தேவனிடத்தில் விசாரிக்கத் தொடங்கினேனோ?, இரண்டு விதமாக வாசிக்கப்படுகிறது: தான் விசாரிக்கவே இல்லை என்ற மறுப்பாக, அல்லது இது முதல் முறை அல்ல என்ற பொருளில் — ராஜாவின் அதிகாரிகளுக்காக அது அவனுடைய வழக்கமான கடமை. தோவேக்கு ஒரு விசாரிப்பைக் குறித்து அறிவித்திருந்தான் (வச. 10); 21-ஆம் அதிகாரம் எதையும் பதிவு செய்யவில்லை, எனவே வாசகர் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.

உறுதியானது ஆசாரியனின் குற்றமின்மை; அதை அவன் தெளிவாகச் சொல்லுகிறான்: உம்முடைய அடியான் இவைகளிலெல்லாம் ஒரு சிறிய காரியமாகிலும் பெரிய காரியமாகிலும் அறிந்ததில்லை. ஏலியின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த பிரதான ஆசாரியனைப் போன்ற ஒருவன் ராஜாவுக்கு முன்பாக நின்று உண்மையைச் சொல்லுகிறான்; அதற்கு அவனும் அவன் வீட்டாரும் தங்கள் உயிரை விலையாகக் கொடுக்கிறார்கள் (வச. 16). அந்த அறையில் உண்மையிலேயே தேவனிடத்தில் விசாரித்த ஒரே மனிதனே அதற்காகத் தண்டிக்கப்படுகிறான்; தேவனிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் பெறமுடியாத ராஜா (14:37) பதில் பெறக்கூடிய மனிதனைக் கொல்லுகிறான்.

கட்டளை கொடூரமானது; கதைசொல்லி ஒரே வசனத்தில் இரண்டு முறை பலியானவர்களை அவர்களுடைய பட்டத்தால் அழைக்கிறார்: யெகோவாவுடைய ஆசாரியர்கள். ராஜாவின் சொந்தக் காவலர்களே மறுக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒருகாலத்தில் சவுலின் ஆணையிலிருந்து யோனத்தானைத் தப்புவித்தார்கள் (14:45); இப்பொழுது சணல் நூல் ஏபோத் அணிந்த மனிதர்கள்மேல் கை நீட்டமாட்டார்கள். இந்த அமைதியான மறுப்பை வேதம் கனப்படுத்துகிறது. எந்தப் பதவியும் ஒரு மனிதனைக் கீழ்ப்படியக் கட்டாயப்படுத்த முடியாத கட்டளைகள் உண்டு; கிபியாவின் காவலர்கள் அப்படிப்பட்ட ஒன்றைக் கேட்டவுடனே அதை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள்.

சவுலின் குற்றச்சாட்டு — அவர்கள் கையும் தாவீதோடே இருக்கிறது — உண்மைகளின்படி பொய்யானது; அது அவனுடைய பயத்தின் தர்க்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: தாவீதைக் குறித்துத் தகவல் தராத எவனும் தாவீதின் கூட்டாளி. தேவனுடைய கட்டளைக்கு மாறாக ஆகாகைத் தப்பவைத்த ராஜா இவனே (15:9); இப்பொழுது எல்லாக் கட்டளைகளுக்கும் மாறாக ஆசாரியர்களைக் கொன்றுகுவிக்கிறான். அமலேக்கினிடம் அவ்வளவு மென்மையாக இருந்த மனிதன் நோபினிடம் இரக்கமற்றவனாக இருக்கிறான். தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியாமை ஒரு மனிதனைச் சாந்தமுள்ளவனாக்குவதில்லை; அது அவனுடைய கொடூரம் தன் இலக்குகளைத் தானே தேடிக்கொள்ளும்படி விட்டுவிடுகிறது.

இஸ்ரவேலர்கள் மறுத்ததை ஏதோமியன் செய்தான். ஒரே நாளில் எண்பத்தைந்து ஆசாரியர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள் — கிரேக்க மொழிபெயர்ப்பின் சில பண்டைய பிரதிகள் இதைவிடப் பெரிய எண்ணிக்கையைத் தருகின்றன; KJV எபிரெய உரையைப் பின்பற்றுகிறது — பின்பு நோப் பட்டணமே பட்டயத்தால் வெட்டப்படுகிறது, ஆண்களையும், பெண்களையும், குழந்தைகளையும், கைக் குழந்தைகளையும், மாடுகளையும், கழுதைகளையும், ஆடுகளையும் (வச. 19). இந்த மொழி, அமலேக்குக்கு எதிராகச் சவுல் நிறைவேற்றாத சங்காரத் தீர்ப்பின் மொழி (15:3: ஆண்களையும், பெண்களையும், பிள்ளைகளையும், குழந்தைகளையும், மாடுகளையும், ஆடுகளையும்). யெகோவாவின் எதிரிகளிடமிருந்து அவன் தடுத்துவைத்த தண்டனையை யெகோவாவின் ஆசாரியர்கள்மேல் நிறைவேற்றுகிறான். வாசகர் அதன் முழுப் பயங்கரத்தையும் உணர வேண்டும் என்பதே நோக்கம்.

பல வாசகர்கள் இதை ஏலியின் வீட்டாருக்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தையோடு (2:31-33; 3:12-14) இணைக்கிறார்கள்; பின்னாளில் அபியத்தார் நீக்கப்பட்டதை 1 இராஜாக்கள் 2:27 உண்மையிலேயே அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தோடு இணைக்கிறது. ஆனால் இங்கே வேதவாக்கியம் சவுலின் குற்றத்தையோ தோவேக்கின் குற்றத்தையோ குறைக்க எதையும் சொல்லவில்லை. தேவனுடைய நோக்கங்கள் ஒரு கொடுமையின் வழியாகச் செல்லலாம், அதனால் அது குறைவான கொடுமையாகிவிடுவதில்லை; நோபின் மனிதர்கள் யெகோவாவுடைய ஆசாரியர்கள் (வச. 21), எதற்காகச் செத்தார்களோ அதில் குற்றமற்றவர்கள்; தோவேக்கின் அறிவிப்பைத் தலைப்பாகக் கொண்ட சங்கீதம் 52, பெருமைக்காரன் பிடுங்கப்படுவதைக் காண்கிறது, நீதிமான்கள் அதைக்கண்டு (52:5-6). தேவனுடைய இறையாண்மையையும் கொலைகாரனின் குற்றத்தையும் வேதாகமம் கண் இமைக்காமல் ஒருசேரப் பிடித்துக்கொள்ளுகிறது.

சவுல் இதைச் செய்தான் என்றோ தோவேக்கு இதைச் செய்தான் என்றோ தாவீது சொல்லவில்லை, இரண்டும் உண்மையாயிருந்தும். காரணம் நானே என்கிறான் — அவன் நோபிலே தோவேக்கைப் பார்த்தான், அவன் எப்படிப்பட்டவன் என்று அறிந்திருந்தான், ஆனாலும் தன் கதையைத் தொடர்ந்தான். ஒரு தலைவனில் இந்த அறிக்கை குறிப்பிடத்தக்கது: தான் கட்டளையிடாத, தன் பொய் சொல்லப்பட்டபின் தடுக்கவும் முடியாமற்போன ஒரு படுகொலையின் பாரத்தை அபிஷேகம் பெற்ற ராஜா தன்மேல் ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான். சங்கீதம் 52-இன் தலைப்பு அந்தச் சங்கீதத்தை இந்தத் தருணத்தில் வைக்கிறது; கேடுகளைச் செய்ய திட்டமிடுகிற... கபடுசெய்யும் நாவுடைய மனிதன்மேல் அதன் தொடக்க இகழ்ச்சி, இந்த வசனத்திற்குப் பின்பு, தன் சொந்த நாவு எதை விலையாக்கியது என்று அறிந்த ஒரு மனிதனின் வார்த்தைகளாக வாசிக்கப்படுகிறது.

வசனம் 23 அதற்குப் பதில்: நீ என்னிடத்தில் இரு, பயப்படவேண்டாம்... நீ என்னுடைய ஆதரவிலே இரு. ஏலியின் வீட்டாரில் தப்பிய ஒரே ஒருவனாகிய அபியத்தார் ஏபோத்தைத் தாவீதினிடம் கொண்டுவருகிறான் (23:6); தாவீதின் ஆட்சிக்காலம் முழுவதும் அவன் மூலமாகவே யெகோவாவிடத்தில் விசாரிக்கப்படுகிறது. நோபின் ஆசாரியத்துவம் சாகவில்லை; அது உண்மையான ராஜாவோடு வனாந்திரத்திற்குள் போகிறது. என் உயிரை வாங்கத்தேடுகிறவனே உன்னுடைய உயிரையும் வாங்கத்தேடுகிறான் — வேட்டையாடப்படும் அபிஷேகம் பெற்றவனும் வேட்டையாடப்படும் ஆசாரியனும் ஒரே விதியையும் ஒரே எதிர்காலத்தையும் பகிர்ந்துகொள்வார்கள்.