நோப், எருசலேமுக்கு அருகிலுள்ள ஆசாரியர்களின் பட்டணம் (ஏசாயா 10:32); சீலோவின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்பு ஆசரிப்புக்கூடாரத்தின் ஊழியம் அங்கே தொடர்ந்ததாகத் தெரிகிறது; அதன் தலைவன் அகிமெலேக்கு — அகிதூபின் மகன் (22:9), எனவே ஏலியின் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவன் (14:3). அவன் நடுக்கத்தோடே வருகிறான் (வச. 1): ராஜாவின் மருமகன் ஒருபோதும் தனியாகப் பயணம் செய்வதில்லை. தாவீதின் பதில் ஒரு பொய். ராஜாவின் காரியம் எதுவும் இல்லை, காத்திருக்கும் வாலிபர்களும் இல்லை. வேதவாக்கியம் அதை எந்தக் கருத்துரையுமின்றிப் பதிவு செய்கிறது, அதன் விலையை அடுத்த அதிகாரம் காட்டும்படி விட்டுவிடுகிறது: உன்னுடைய தகப்பன் வீட்டார்களாகிய எல்லோருடைய மரணத்திற்கும் காரணம் நானே (22:22).

நேர்மையான ஒரு படிப்பு அந்தப் பொய்யை நியாயப்படுத்தாது, கதைசொல்லி அதை நியாயப்படுத்துவதாகப் பாசாங்கும் செய்யாது. தாவீது வேட்டையாடப்படும் ஒரு மனிதன், அந்த நேரத்தில் ஒரு உபாயத்தைக் கட்டியெழுப்புகிறான்; ஆசாரியனைப் பாதுகாப்பதாக ஒருவேளை நினைத்து அவனை அறியாமையில் வைக்கிறான்; ஆனால் அது அவனைப் பாதுகாக்கவில்லை. வேதத்தின் நாயகர்கள் தங்கள் பாவங்களோடு காட்டப்படுகிறார்கள்; உள்ளத்தில் உண்மை (சங்கீதங்கள் 51:6) வேண்டும் என்று கேட்கும் சங்கீதங்களை எழுதிய மனிதனே இங்கே தேவனுடைய சொந்த வீட்டில் ஒரு ஆசாரியனிடம் ஒரு கட்டுக்கதையைச் சொல்லுகிறவனாகக் காணப்படுகிறான். வேதாகமத்தில் கிருபை குறைவற்றவர்களுக்கானது அல்ல.

பரிசுத்த அப்பம் லேவியராகமம் 24:5-9 சொல்லும் சமூகத்தின் அப்பம் — ஒவ்வொரு ஓய்வுநாளிலும் யெகோவாவுடைய சந்நிதியில் வைக்கப்படும் பன்னிரண்டு அப்பங்கள்; பின்பு அவை ஆரோனையும் அவனுடைய மகன்களையும் சேரும்... பரிசுத்த இடத்திலே சாப்பிடப்பட்டன. நியாயப்பிரமாணத்தின் எழுத்தின்படி அது ஆசாரியர்களின் உணவு மட்டுமே. அகிமெலேக்கு தேவையை விதியோடு எடைபோட்டு அதைக் கொடுக்கிறான்; போர்ப்பயணத்தில் இருக்கும் மனிதர்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படும் சாதாரண சடங்குச் சுத்தத்தை மட்டுமே கேட்கிறான் (யாத்திராகமம் 19:15; 2 சாமுவேல் 11:11). ஆசாரியன் பரிசுத்தத்தைக் குறித்து அலட்சியமாக இல்லை; தேவனுடைய ஊழியக்காரனின் பசி ஒரு பரிசுத்த உரிமை என்று அவன் தீர்மானிக்கிறான்.

தாவீதின் பதில் (வச. 5) சில இடங்களில் தெளிவற்றது — ஆங்கில (KJV) உரையில்: வாலிபர்களின் பாத்திரங்கள் பரிசுத்தமாயிருக்கின்றன, அப்பமோ ஒருவிதத்தில் சாதாரணமானது — வாசகர்கள் அதைப் பலவிதமாகப் புரிந்துகொள்ளுகிறார்கள்: மனிதர்களின் சரீரங்களோ அவர்களுடைய பொருட்களோ சுத்தமாயிருக்கின்றன என்றும், அல்லது மேஜையிலிருந்து ஏற்கனவே எடுக்கப்பட்ட அப்பம் இனி கண்டிப்பாகப் பரிசுத்தமானதல்ல என்றும். துல்லியமான பொருள் எதுவாயினும், இயேசு இந்தக் காட்சியை நிலைநாட்டப்பட்ட போதனையாக எடுத்துக்கொண்டார்: தாவீதும் அவனோடு இருந்தவர்களும் பசியாக இருந்தபோது செய்ததை நீங்கள் வாசிக்கவில்லையா? அவன் தேவனுடைய வீட்டில் பிரவேசித்து... தேவ சமுகத்து அப்பங்களைத்... புசித்தார்களே (மத்தேயு 12:3-4). ஓய்வுநாளும் அதன் விதிகளும் இரக்கத்திற்காகவே என்று அவர் சொன்னார்.

கதைசொல்லி விளக்குகிறார்: அப்பங்கள் அப்போதுதான் மாற்றப்பட்டிருந்தன; எனவே தாவீதுக்குக் கிடைத்தது யெகோவாவுடைய சந்நிதியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு வாரப் பழைய அப்பம் — இன்னும் பரிசுத்தமானதே, ஆனால் ஆசாரியர்களின் மேஜைக்குப் போகும் வழியில் இருந்தது. ஓய்வுநாளில் கதிர்களைக் கொய்ததால் ஓய்வுநாளை மீறினார்கள் என்று தம்முடைய சீடர்கள்மேல் குற்றம் சாட்டப்பட்டபோது, இயேசு ஒத்தமைவு நற்செய்திகள் மூன்றிலும் (மத்தேயு 12; மாற்கு 2; லூக்கா 6) இதை மேற்கோள் காட்டினார். தாவீது நியாயப்பிரமாணத்திற்கு மேலானவன் என்பது அவருடைய கருத்து அல்ல; பரிசுத்தமானவைகளைக் குறித்த நியாயப்பிரமாணத்தின் விதிகள் மனிதனின் தேவைக்குச் சேவை செய்கின்றன, அதற்கு நேர்மாறாக அல்ல என்பதே; ஓய்வுநாள் மனிதனுக்காக உண்டாக்கப்பட்டது (மாற்கு 2:27).

ஒரு கடினமான காரியத்தைப் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிட வேண்டும். இது அபியத்தார் என்னும் பிரதான ஆசாரியன் காலத்தில் நடந்தது என்று மாற்கு 2:26 சொல்லுகிறது; ஆனால் இங்கே ஆசாரியன் அபியத்தாரின் தகப்பனாகிய அகிமெலேக்கு (22:20). முன்வைக்கப்பட்ட விளக்கங்களில் இவை அடங்கும்: கிரேக்கச் சொற்றொடரின் பொருள் அபியத்தாரைப் பற்றிய பகுதியில் என்பது; அபியத்தார் நன்கு அறியப்பட்ட பெயர், அவன் ஏற்கனவே தன் தகப்பனோடு ஊழியம் செய்துவந்தான் என்பது; அல்லது காலத்தில் என்பது ஒரு வாழ்நாள் முழுவதையும் உள்ளடக்குகிறது என்பது. இவற்றில் எதுவும் நிச்சயமானதல்ல; அப்படி ஒரு கேள்வியே இல்லை என்று வாசகரிடம் சொல்லப்படுவதைவிட, அந்தக் கேள்வி இருக்கிறது என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

காட்சியின் நடுவில் வைக்கப்பட்ட ஒரே ஒரு வாக்கியம், செருப்புக்குள் கிடக்கும் கல்லைப்போல. தோவேக்கு ஒரு ஏதோமியன் — சவுலின் சேவையில் இருக்கும் ஏசாவின் சந்ததியான் — சவுலுடைய மேய்ப்பருக்குத் தலைவன், அந்தஸ்துள்ள மனிதன். யெகோவாவுடைய சந்நிதியில் தடைபட்டிருந்தான் என்பது விளக்கப்படவில்லை: ஒரு பொருத்தனை, ஒரு சுத்திகரிப்பு, ஒரு ஓய்வுநாள், ஏதோ ஒருவகையான பரிசுத்த ஸ்தலக் கடமை; எபிரெய உரை சொல்லவில்லை, ஊகங்களை உறுதியாகப் பிடித்துக்கொள்ளக்கூடாது. முக்கியமானது இதுதான்: சவுலின் ஆள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தான், அவன் பார்ப்பதைத் தாவீதும் பார்த்தான் (22:22).

22-ஆம் அதிகாரம் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தாதபடி கதைசொல்லி அவனை இங்கே வைக்கிறார். தோவேக்கு அப்பத்தையும் பட்டயத்தையும் குறித்துச் சவுலுக்கு அறிவிப்பான், பின்பு சவுலின் இஸ்ரவேலரான காவலர்கள் செய்ய மறுத்ததைத் தன் சொந்தக் கையால் செய்வான் (22:17-18). சங்கீதம் 52-இன் தலைப்பு அந்தச் சங்கீதத்தை அவனுடைய அறிவிப்போடு இணைக்கிறது — ஏதோமியனாகிய தோவேக் சவுலிடம் போய் கூறியபோது — அதன் தொடக்கமாகிய பொல்லாப்பில் ஏன் பெருமைபாராட்டுகிறாய்? என்பது அந்த மனிதனைக் குறித்த தாவீதின் தீர்ப்பாக நெடுங்காலமாக வாசிக்கப்பட்டுவருகிறது. இங்கே அவன் ஒரு பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கும், எதுவும் பேசாத ஒரு வேலைக்காரன் மட்டுமே.

தாவீது அந்த இராட்சதனின் சொந்த உறையிலிருந்து உருவிய பட்டயம் (17:51) யெகோவாவுடைய வெற்றியின் நினைவுச்சின்னமாகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, ஏபோத்திற்குப் பின்னாக ஒரு புடவையிலே சுருட்டி — அது தாவீதின் கூடாரத்திலிருந்து (17:54) நோபுக்கு எப்படி வந்தது என்று வேதவாக்கியம் சொல்லவில்லை. இப்பொழுது ஆயுதமற்ற இந்தத் தப்பியோடுகிறவன் அதை ஒரு ஆசாரியனின் கையிலிருந்து திரும்பப் பெறுகிறான். அதற்கு நிகரில்லை — அதன் அளவினால் மட்டுமல்ல, அது நினைவூட்டுகிறதினால்: யுத்தம் யெகோவாவுடையதாயிருந்த அந்த நாள்.

கதைசொல்லி நிச்சயமாக நோக்கம் கொண்ட ஒரு முரண் இங்கே இருக்கிறது: அடுத்த வசனத்திலேயே தாவீது கோலியாத்தின் பட்டயத்தைக் கோலியாத்தின் சொந்தப் பட்டணத்திற்குள் கொண்டுபோகிறான். ஆகீஸ் காத்தின் ராஜா (வச. 10); காத்தின் வீரனைக் கொன்ற அதே பட்டயத்தோடு தாவீது அங்கே வந்துசேருகிறான். அங்கே தன்னை யாரும் அடையாளம் காணமாட்டார்கள் என்று அவன் நம்பினானா, அல்லது சவுலோடு யுத்தம் செய்கிற ஒரு ராஜா சவுலின் எதிரியை வரவேற்பான் என்று நினைத்தானா என்பது நமக்குச் சொல்லப்படவில்லை; அது ஒரு திட்டமாக இருந்திருந்தால், ஒரே வசனத்திற்குள் அது தோல்வியடைகிறது. ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு ஆகீஸ் அவனை ஏற்றுக்கொள்வான் (27:2-6), ஆனால் இன்று அல்ல.

பெண்களின் பாடல் (18:7) எல்லையைக் கடந்துவிட்டது. பெலிஸ்திய அரசவையினர் அதை அறிந்திருக்கிறார்கள், சவுல் எடுத்த அதே முடிவை அவர்களும் அதிலிருந்து எடுக்கிறார்கள்: தாவீது தேசத்து ராஜா — எந்த இஸ்ரவேலனும் அவனுக்குக் கொடுக்காத ஒரு பட்டம், முதன்முதலில் எதிரிகளின் வாயிலிருந்து வந்தது. சவுலைப் பொறாமைப்படுத்திய புகழ்ச்சி இப்பொழுது காத்திலே தாவீதை ஒரு பரிசுப்பொருளாக்குகிறது; தன் சொந்த ராஜாவைவிட்டு ஓடிவந்த மனிதன், தான் யாரிடம் ஓடிவந்தானோ அந்த ராஜாவால் ஆபத்தில் இருக்கிறான். இந்தப் பாடல் ஆப்பெக்கிலே இன்னும் ஒருமுறை அவனுக்கு எதிராகப் பாடப்படும் (29:5).

இந்த வார்த்தைகளைத் தாவீது தன் மனதிலே வைத்துக்கொண்டு... மிகவும் பயப்பட்டு (வச. 12). பயமின்றிக் கோலியாத்தை எதிர்கொண்ட மனிதன் கோலியாத்தின் ராஜாவுக்குப் பயப்படுகிறான் — கதைசொல்லி அதை மறைக்கவில்லை. ஆங்கில (KJV) உரையில் சங்கீதம் 56-இன் தலைப்பு அதை பெலிஸ்தர்கள் அவனைக் காத்தில் பிடித்தபோது என்று குறிப்பிடுகிறது; அதன் பதில் தாவீது அங்கே கண்டடைந்ததே: நான் பயப்படுகிற நாளில் உம்மை நம்புவேன். ஒரே மனிதனில் ஒரே நாளில் பயமும் விசுவாசமும் இருப்பது வேதத்தில் முரண்பாடு அல்ல; அது தேவபக்தியுள்ளவர்களின் சாதாரண வாழ்க்கை.

காத்திலிருந்து தாவீது தப்பியது ஒரு அற்புதம் அல்ல, ஒரு நடிப்பு: அவன் பைத்தியக்காரனைப் போலக் காண்பித்து, வாசலைக் கீறிக்கொண்டும் தன் தாடியில் எச்சில் வழியவிட்டுக்கொண்டும் இருந்தான் — அவமானகரமான ஒரு காட்சி, கதைசொல்லி அதை வெளிப்படையாக விவரிக்கிறார். பண்டைய உலகில் பைத்தியம் பரவலாக அஞ்சப்பட்டு, தவிர்க்கப்பட்டது; ஆகீஸ் அதில் எந்தப் பங்கும் விரும்பவில்லை (வச. 14-15). கோலியாத்தின் பட்டயத்தைச் சுமக்கும் யெகோவாவுடைய அபிஷேகம் பெற்றவன் ஒரு பெலிஸ்திய அரசவையிலிருந்து பைத்தியக்காரனாகத் துரத்தப்படுகிறான். தேவனுடைய இருதயத்திற்கு ஏற்ற மனிதன் எவ்வளவு தாழ்வாக இறங்கிவிட்டான் என்பதை வாசகர் உணரும்படி வேதவாக்கியம் விடுகிறது.

இந்த நிகழ்ச்சியோடு இரண்டு சங்கீதத் தலைப்புகள் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன: சங்கீதம் 56, ஆங்கில (KJV) உரையில் பெலிஸ்தர்கள் அவனைக் காத்தில் பிடித்தபோது; சங்கீதம் 34, தாவீதின் வேஷத்தைக் கண்டு அபிமெலேக்கு அவனைத் துரத்தியபோது. நம்முடைய அதிகாரத்தில் ஆகீஸ் இருக்கும் இடத்தில் அந்தத் தலைப்பில் வரும் அபிமெலேக்கு என்ற பெயர், பொதுவாகப் பெலிஸ்திய ராஜாக்களின் வம்சப் பட்டப்பெயராக விளக்கப்படுகிறது (ஆதியாகமம் 20, 26-இல் உள்ளதுபோல); ஆனாலும் அது ஒரு நிச்சயம் அல்ல, பாரம்பரியமான ஒரு தீர்வு மட்டுமே. தலைப்புகள் பழமையானவை, ஆனால் அவை சங்கீதங்களின் மூல உரையின் பகுதி அல்ல; பாரம்பரியம் அவற்றை எப்படி முன்வைக்கிறதோ அப்படியே அவை இங்கே முன்வைக்கப்படுகின்றன.