யோனத்தான் இப்போதுதான் அப்படி இருக்காது (வச. 2) என்று சொல்லியிருக்கிறான்: அவன் தகப்பன் அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்கிறான், இதைக்குறித்து ஒன்றும் சொல்லவில்லை. யோனத்தான் இருவருக்கும் உண்மையுள்ளவன்; தன் தகப்பனைக்குறித்து மோசமானதை நம்பத் தயங்குகிறான்; அவனை நம்பவைக்க தாவீது ஆணையிட வேண்டியிருக்கிறது. அவனுடைய விளக்கம் கூர்மையானது — சவுல் அந்த நட்பை அறிந்திருப்பதாலேயே இதை மறைக்கிறான். எல்லோரும் காண்பதைக் கடைசியாகக் காண்பது அன்பாக இருக்கக்கூடும்; இந்த அதிகாரம் ஒரு பகுதியில், யோனத்தான் அதைக் காணும்படி செய்யப்படுவதன் கதை.

மரணத்திற்கும் எனக்கும் ஒரு அடி தூரம் மாத்திரம் இருக்கிறது — இந்த அதிகாரத்தில் மிக அதிகமாக மேற்கோள் காட்டப்படும் வரி, அது எழுத்தின்படியே உண்மையும் கூட: ஒரு ஜன்னலாலும் தீர்க்கதரிசனம் சொன்ன ஒரு நாளாலும் தாவீது இப்போதுதான் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறான். ஆனாலும் இதைச் சொல்லும் மனிதன் வயதான ராஜாவாகும்வரை வாழ்வான். அந்த அடி உண்மையானது, யெகோவா அதில் நிற்கிறார். இந்த ஆண்டுகளில் தாவீது எழுதும் சங்கீதங்கள் இந்த இரட்டை உணர்வால் நிறைந்திருக்கின்றன — உயிருக்கு ஆபத்து, நம்முடைய ஆத்துமாவை உயிரோடு வைக்கிற ஒரு தேவன் (சங்கீதங்கள் 66:9).

இஸ்ரவேலுக்கு இருந்த மிக முழுமையான ஆணைச் சூத்திரத்தைக்கொண்டு யோனத்தான் ஆணையிடுகிறான் — யெகோவா அதற்குச் சரியாகவும் அதற்கு அதிகமாகவும் செய்யட்டும் — தன் சொந்தத் தகப்பனுக்கு எதிராக இருந்தாலும் தாவீதுக்கு உண்மையைச் சொல்வேன் என்று தன்னைக் கட்டிக்கொள்கிறான். பின்பு, அவன் எதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறான் என்பதைக் காட்டும் ஒரு வாக்கியம் வருகிறது: யெகோவா என்னுடைய தகப்பனோடு இருந்ததுபோல், உம்மோடும் இருப்பாராக. சவுலோடு தேவனுடைய பிரசன்னம் இருந்ததைக் கடந்த காலத்தில் பேசுகிறான். தன் தகப்பனை ராஜாவாக்கின அதே காரியத்தால் பட்டத்து இளவரசன் வேறொரு மனிதனை ஆசீர்வதிக்கிறான்.

தொடரும் வசனங்கள் (14-16), ஒருநாள் தன் குடும்பத்தின்மேல் அதிகாரம் பெறப்போகிற மனிதனிடம் யோனத்தான் இரக்கம் கேட்பதைக் காட்டுகின்றன: யெகோவாவின் நிமித்தமாக எனக்குத் தயை... என்றென்றைக்கும் உமது தயவை என்னுடைய வீட்டைவிட்டு அகற்றிவிடாமலும். தாவீதின் வெற்றியையும் தன் வீட்டுக்கு வரும் ஆபத்தையும் அவன் முன்னதாகவே எடுத்துக்கொண்டு, உடன்படிக்கைத் தயையை மட்டுமே கேட்கிறான். உன்னுடைய தகப்பனான யோனத்தானுக்காக தாவீது மேவிபோசேத்திடம் இந்த வார்த்தையைக் காத்துக்கொண்டதை 2 சாமுவேல் 9 பதிவு செய்கிறது. வேதத்தில் இவ்வளவு முன்னதாகக் கேட்கப்பட்டு, இவ்வளவு உண்மையாகக் காக்கப்பட்ட வேண்டுகோள்கள் மிகச் சிலவே.

தயை என்பது பழைய ஏற்பாட்டின் பெரிய உடன்படிக்கை வார்த்தை, ஒரு பிணைப்புக்கு உண்மையாக நிற்கும் உண்மையுள்ள அன்பு; ஆங்கில (KJV) உரையில் யோனத்தான் அதை யெகோவாவின் தயை என்று அழைக்கிறான் (வச. 14), ஏனென்றால் அதன் அளவு தேவனுடையதே. இந்த வேண்டுகோள் அதன் யதார்த்தத்தால் குறிப்பிடத்தக்கது. யெகோவா தாவீதின் எதிரிகள் ஒருவரையும் பூமியின்மேல் இல்லாதபடி வேர் அறுக்கும் ஒரு நாளை யோனத்தான் எதிர்பார்க்கிறான்; சவுலின் வீடு அவர்களில் ஒன்றாக எண்ணப்படக்கூடும் என்றும் அறிந்திருக்கிறான். தற்செயலாக அல்ல, உடன்படிக்கையினால் தன் சொந்தக் குடும்பம் விதிவிலக்காக இருக்கும்படி கேட்கிறான்.

வசனம் 16 எபிரெயத்தில் சுருக்கமானது, KJV அதை நெருக்கமாக மொழிபெயர்க்கிறது: தாவீதுடைய எதிரிகளின் கையிலே யெகோவா கணக்குக் கேட்பாராக — அந்தப் பிணைப்பை முறிக்கும் எவர்மேலும் வரவழைக்கப்படும் ஒரு சாபம். கதைசொல்லி நினைவில் வைக்க விரும்பும் காரணத்தை வசனம் 17 சேர்க்கிறது: தன்னுடைய உயிரை நேசித்ததுபோல அவனை நேசித்தான். இங்கே உடன்படிக்கையும் பாசமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; இருவரையும்விட அதிக காலம் நிலைத்திருக்கும் ஒரு வடிவத்தை ஆணை அந்த அன்புக்குக் கொடுக்கிறது; 2 சாமுவேலில் சவுலின் வீட்டை தாவீது நடத்தும் விதம் அதைக்கொண்டே அளக்கப்படுகிறது.

அம்புகளின் அடையாளம் (வச. 19-22), ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் தூரத்திலிருந்து ஒரு செய்தியைத் தெரிவிக்கும் ஒரு வழிமுறை — சிறுவன் அம்புகள் உனக்கு அப்புறத்திலே கிடக்கிறது என்பதை மட்டுமே கேட்பான்; அதன் பொருள் இரண்டு நண்பர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் (வச. 39). ஏசேல் என்னும் கல்லும் சரியான ஏற்பாடும் மேலும் விளக்கப்படவில்லை; வேதம் எளிமையாக விட்டுவிடும் விவரங்களின்மேல் வாசகர்கள் அதிகம் கட்டக்கூடாது. முக்கியமானது என்னவென்றால், நண்பர்கள் ஒரு திட்டத்தின்கீழ் அல்ல, ஒரு ஆணையின்கீழ் பிரிகிறார்கள்.

யெகோவா எனக்கும் உமக்கும் என்றைக்கும் நடுநிற்கும் சாட்சி — மிஸ்பாவில் லாபானும் யாக்கோபும் பேசிய மொழி: நாம் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுப்பிரிந்தபின்... யெகோவா எனக்கும் உனக்கும் நடுவில் நின்று கண்காணிப்பாராக (ஆதியாகமம் 31:49). அங்கே சந்தேகப்படும் இரண்டு மனிதர்கள் தேவனை நடுவராக அழைத்தார்கள்; இங்கே இனி ஒருபோதும் சந்திக்காமல் போகக்கூடிய இரண்டு நண்பர்கள், இருவராலும் கட்டாயப்படுத்த முடியாத ஒரு அன்புக்குச் சாட்சியாக இருந்து அதைக் காக்கும்படி அவரை அழைக்கிறார்கள். இந்தச் சொற்றொடர் அதிகாரத்தின் கடைசி வசனத்தில், அவர்களுடைய பிள்ளைகள்வரை விரிவாக்கப்பட்டுத் திரும்ப வருகிறது. அவர்களைப் பிரிப்பதற்கு அல்ல, பிணைப்பாக இருப்பதற்கே தேவன் அழைக்கப்படுகிறார்.

இந்த வசனம் என்ன என்பதை நேர்மை சொல்லச் சொல்கிறது: ஒரு தகப்பன் தன் மகனை அருவருப்பான வார்த்தைகளால் நிந்திப்பது. KJV அதைக் கட்டுப்பாட்டோடு மொழிபெயர்க்கிறது. கலகமும் முரட்டாட்டமும் உள்ளவளின் மகனே என்பது, யோனத்தானின் தாய் மூலம் அவனை நோக்கி வீசப்படும் ஒரு நிந்தை — ஏறக்குறைய, ஒன்றுக்கும் உதவாத ஒரு பெண்ணின் பிள்ளை என்று அழைப்பது — உன் தாயின் மானத்திற்கு வெட்கம் என்பது அவனைப் பெற்ற பெண்ணின் அவமானத்தைக் குறிக்கிறது. பல நவீன மொழிபெயர்ப்புகள் இதை இன்னும் வெளிப்படையாகச் சொல்கின்றன. சவுல் தன் மனைவியை (அகினோவாம், 14:50) இலக்காகப் பெயர் சொல்லவில்லை; ஈசாயின் மகனைத் தோழனாகத் தெரிந்து கொண்டிருக்கிற மகனிடம் தன்னால் சொல்ல முடிந்த மிக இழிவான வார்த்தையை அவன் தேடுகிறான்.

வசனம் 31 சவுலின் முழுக் கொள்கையையும் ஒரே வாக்கியத்தில் சொல்கிறது: ஈசாயின் மகன் பூமியின்மேல் உயிரோடிருக்கும் நாள்வரையும் நீயானாலும், உன் அரசாட்சியானாலும் நிலைப்பதில்லை. எது ஆபத்தில் இருக்கிறது என்பதை அவன் சரியாக அறிந்திருக்கிறான்; அது யோனத்தானின் அரசுரிமை. சோகம் என்னவென்றால், யோனத்தான் அந்த அரசுரிமையை ஏற்கனவே விட்டுக்கொடுத்துவிட்டான் (18:4; 23:17). மகன் விரும்பாத ஒரு சிங்காசனத்திற்காகத் தகப்பன் போராடுகிறான், தேவன் தெரிந்துகொண்ட மனிதனை நேசித்ததற்காக மகனைச் சபிக்கிறான். கலகமும் என்ற வார்த்தை, சாமுவேல் சவுலின்மேலேயே சுமத்திய கலகம்செய்தல் என்ற குற்றச்சாட்டை (15:23) எதிரொலிக்கிறது.

தாவீதின்மேல் எறியப்பட்ட ஈட்டி (18:11; 19:10) இப்போது சவுலின் சொந்த மகனும் வாரிசுமானவன்மேல் எறியப்படுகிறது. ராஜ்யத்தை தாவீதிடம் இழப்பதைத் தாங்க முடியாத மனிதன், யாருக்காக அதைக் காத்துவந்தானோ அந்த ஒருவனையே கொல்ல முயற்சிக்கிறான். முன்பு போல இங்கே வேதம் தீய ஆவியைக் குறிப்பிடவில்லை; இது பரிசுத்தமான ஒரு விருந்தில், அப்னேருக்கும் அரசவைக்கும் முன்பாக வெளிப்படும் சவுலின் சொந்தக் கோபம். யோனத்தான் அறிந்துகொண்டு — தாவீது முன்வைத்த சோதனை (வச. 7) மிகக் கடினமான வடிவத்தில் தன் பதிலைக் கொடுத்திருக்கிறது.

யோனத்தான் கோபத்தோடு எழுந்து உபவாசிக்கிறான் (வச. 34), ஏனென்றால் தன்னுடைய தகப்பன் தாவீதை நிந்தித்துச் சொன்னது அவனுக்கு மனவருத்தமாக இருந்தது. அவன் யாருடைய அவமானத்தை உணர்கிறான் என்பதைக் கவனியுங்கள்: நிந்திக்கப்பட்டவனும் ஏறக்குறைய கொல்லப்பட்டவனும் அவனே என்றாலும், தன் சொந்த அவமானத்தை அல்ல, தாவீதுடையதை. தன் அன்பு தன் சுயநலத்தை முழுவதுமாக இடம்பெயர்த்துவிட்ட ஒரு மனிதனின் ஓவியம் இந்த அதிகாரம் — அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனைச் சற்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு தகப்பனின் ஓவியமும் கூட.

அம்புகள் சொல்லவேண்டியதைச் சொல்லிவிட்டன (வச. 36-38), ஆனால் நண்பர்களால் அதை ஒரு அடையாளத்தோடு விட்டுவிட முடியவில்லை. தாவீது ஒளிந்திருந்த இடத்திலிருந்து வெளியே வந்து மூன்று முறை வணங்கினான் — அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட ராஜா இளவரசனை வணங்குகிறான், எதிர்காலம் நிகழ்காலத்தை வணங்குகிறது; சவுலின் வீட்டாரோடு அவன் கொண்ட எல்லா உறவுகளையும் குறிக்கும் தாழ்மை அது. பின்பு சம்பிரதாயம் உடைகிறது: அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முத்தம்செய்து அழுதார்கள். பண்டைய உலகில் ஆண்கள் வெளிப்படையாக அழுதார்கள்; வேதம் அதை வெட்கமின்றிப் பதிவு செய்கிறது: யோசேப்பு தன் சகோதரர்களோடு, யாக்கோபு ஏசாவோடு.

ஆங்கில (KJV) உரையில் தாவீது மிஞ்சும்வரை — தாவீது அதிக நேரம் அழுதான்; எபிரெயத்தின் பொருள் சர்ச்சைக்குரியது (சிலர் தாவீது தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ளும்வரை என்று வாசிக்கிறார்கள்), KJV மிக எளிமையானதைக் கொடுக்கிறது. அவன் அரசவையில் தன் இடத்தையும், தன் மனைவியையும், தன் வீட்டையும், தன் ஆசிரியர் சாமுவேலின் பாதுகாப்பையும் இழந்துவிட்டான்; இப்போது தனக்குத் தன் சால்வையைக் கொடுத்த நண்பனையும் இழக்கிறான். வரப்போகும் ஆண்டுகள் குகைகளும் வனாந்தரங்களுமாக இருக்கும். தேவனுடைய இருதயத்திற்கு ஏற்ற மனிதன் அழுகிற ஒரு மனிதன்; இந்தக் காலத்தின் சங்கீதங்கள் கண்ணீரில் நனைந்திருக்கின்றன.

பிரிவின் வார்த்தை ஒரு ஆறுதல் அல்ல, ஒரு உடன்படிக்கை. நீர் சமாதானத்தோடே போம் — யோனத்தான் தன் நண்பனை, மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டு விரிவாக்கப்பட்ட ஆணையோடு நாடுகடத்தலுக்கு அனுப்புகிறான்: என்னுடைய சந்ததிக்கும் உமது சந்ததிக்கும்... என்றைக்கும். இருவரும் இன்னும் ஒருமுறை, சீப்பின் காட்டில் சந்திப்பார்கள் (23:16-18); பின்பு தான் மாற்ற முடியாத தகப்பனின் அருகில் கில்போவாவில் யோனத்தான் மரிப்பான். சந்ததியைப் பற்றிய வாக்குறுதியே நிலைத்திருக்கிறது: தாவீதின் பந்தியில் மேவிபோசேத் (2 சாமுவேல் 9:13), சவுலின் வீடு தப்பவிடப்படாதபோது தப்பவிடப்பட்ட யோனத்தானின் வம்சம் (2 சாமுவேல் 21:7).

பின்பு அவன் எழுந்து புறப்பட்டுப் போனான்; யோனத்தானோ பட்டணத்திற்குப் போய்விட்டான். இரண்டு திசைகள். ஒருவன் வனாந்தரத்திற்கும் சிங்காசனத்திற்கும் போகிறான்; மற்றவன் தன் தகப்பனின் வீட்டுக்கும், கடைசிவரை தான் காத்துக்கொள்ளப்போகும் ஒரு உண்மைத்தன்மைக்கும் திரும்புகிறான். யோனத்தான் தாவீதைப் பின்பற்றவில்லை, அதற்காக வேதம் அவனைக் குற்றப்படுத்தவும் இல்லை; இருவரையும் கனம்பண்ணுவது இனி சாத்தியமில்லாமல் போகும்வரை அவன் தன் தகப்பனையும் தன் நண்பனையும் கனம்பண்ணுகிறான். ஒரே ஆணையின்கீழ் ஒவ்வொருவரும் தன்தன் வழியில் நடக்க அனுமதித்ததால்தான் அந்த நட்பு நிலைத்தது.