నోబు, యెరూషలేముకు దగ్గరలో ఉన్న యాజకుల పట్టణం (యెషయా 10:32). షిలోహు పతనమైన తరువాత గుడారపు సేవ అక్కడ కొనసాగినట్టు కనిపిస్తుంది, దానికి అధిపతి అహీమెలెకు — అహీటూబు కొడుకు (22:9), అంటే ఏలీ వంశం వాడు (14:3). అతడు భయపడతాడు (వ. 1): రాజు అల్లుడు ఎప్పుడూ ఒంటరిగా ప్రయాణం చేయడు. దావీదు జవాబు అబద్ధం. రాజు పని అంటూ ఏదీ లేదు, ఎదురుచూస్తున్న యువకులూ లేరు. వాక్యం దాన్ని ఏ వ్యాఖ్యా లేకుండా నమోదు చేస్తుంది, దాని వెల ఏమిటో తరువాతి అధ్యాయం చూపించేలా వదిలిపెడుతుంది: నీ తండ్రి యింటివారందరి మరణానికి నేనే కారకుడనయ్యాను (22:22).

నిజాయితీ గల అధ్యయనం ఆ అబద్ధాన్ని సమర్థించదు, కథకుడు సమర్థిస్తున్నట్టు నటించదు. దావీదు వేటాడబడుతున్న మనిషి, అప్పటికప్పుడు ఉపాయం అల్లుతున్నాడు; బహుశా యాజకుణ్ణి కాపాడుతున్నాననుకొని అతనికి నిజం తెలియకుండా ఉంచుతాడు; కాని అది అతణ్ణి కాపాడదు. లేఖనాల్లోని వీరులు తమ పాపాలతో సహా చూపించబడతారు. నా హృదయంలో నమ్మదగ్గవాడుగా ఉండాలని (కీర్తన 51:6) కోరే కీర్తనలు రాసిన మనిషే ఇక్కడ దేవుని మందిరంలోనే ఒక యాజకునికి కల్పిత కథ చెబుతూ కనిపిస్తాడు. బైబిల్లో కృప దోషం లేనివారి కోసం కాదు.

పవిత్రమైన రొట్టెలు లేవీయకాండము 24:5-9 లోని సన్నిధి రొట్టెలు — ప్రతి విశ్రాంతి దినాన యెహోవా సన్నిధిలో ఉంచే పన్నెండు రొట్టెలు, తరువాత వాటిని అహరోనుకు అతని సంతానానికి... పరిశుద్ధస్థలం లో తినేవారు. ధర్మశాస్త్రం అక్షరం ప్రకారం అవి యాజకుల ఆహారం మాత్రమే. అహీమెలెకు అవసరాన్ని నియమంతో తూకం వేసి వాటిని ఇస్తాడు, యుద్ధ యాత్రలో ఉన్న పురుషుల నుండి ఆశించే మామూలు ఆచార శుద్ధిని మాత్రమే అడుగుతాడు (నిర్గమకాండము 19:15; 2 సమూయేలు 11:11). యాజకుడు పవిత్రత విషయంలో అజాగ్రత్తగా లేడు; దేవుని సేవకుని ఆకలి ఒక పవిత్రమైన హక్కు అని అతడు నిర్ణయిస్తాడు.

దావీదు జవాబు (వ. 5) కొన్ని చోట్ల అస్పష్టంగా ఉంది — ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలో: యువకుల పాత్రలు పవిత్రమైనవి, రొట్టె ఒక విధంగా మామూలుదే — పాఠకులు దాన్ని రకరకాలుగా అర్థం చేసుకుంటారు: పురుషుల శరీరాలు గానీ వారి సామగ్రి గానీ శుద్ధంగా ఉన్నాయని, లేదా బల్ల మీద నుండి ఇప్పటికే తీసిన రొట్టె ఇక ఖచ్చితంగా పవిత్రమైనది కాదని. ఖచ్చితమైన అర్థం ఏదైనా, యేసు ఈ సంఘటనను స్థిరపడిన బోధగా తీసుకున్నారు: దావీదుకూ అతనితో ఉన్న వారికీ ఆకలి వేస్తే అతడు చేసిన దాని గురించి మీరు చదవలేదా? అతడు దేవుని మందిరంలో ప్రవేశించి... సముఖపు రొట్టెలు తిన్నాడు (మత్తయి 12:3-4). విశ్రాంతి దినమూ దాని నియమాలూ కనికరం కోసమే ఉన్నాయని ఆయన చెప్పారు.

కథకుడు వివరిస్తున్నాడు: రొట్టెలను అప్పుడే మార్చారు, కాబట్టి దావీదుకు దొరికింది యెహోవా సన్నిధానం నుండి తీసిన వారం రోజుల నాటి రొట్టె — ఇంకా పవిత్రమైనదే, కాని యాజకుల భోజనానికి వెళ్ళే దారిలో ఉంది. విశ్రాంతి దినాన వెన్నులు తెంపి విశ్రాంతి దినాన్ని మీరారని తమ శిష్యుల మీద నేరం మోపినప్పుడు యేసు మూడు సారూప్య సువార్తల్లోనూ (మత్తయి 12; మార్కు 2; లూకా 6) దీన్ని ఉదహరించారు. దావీదు ధర్మశాస్త్రానికి అతీతుడని కాదు ఆయన ఉద్దేశం; పవిత్రమైన వాటి గురించిన ధర్మశాస్త్ర నియమాలు మనిషి అవసరానికి సేవ చేస్తాయి, దానికి వ్యతిరేకంగా కాదు; విశ్రాంతి దినం మనుషుల కోసమే (మార్కు 2:27).

ఒక కష్టాన్ని పేరు పెట్టి చెప్పాలి. ఇది అబ్యాతారు ప్రధాన యాజకుడిగా ఉన్నప్పుడు జరిగిందని మార్కు 2:26 చెబుతుంది, కాని ఇక్కడ యాజకుడు అహీమెలెకు, అబ్యాతారు తండ్రి (22:20). ప్రతిపాదించిన వివరణల్లో ఇవి ఉన్నాయి: గ్రీకు పదబంధానికి అర్థం అబ్యాతారు గురించిన భాగంలో అని; అబ్యాతారు బాగా తెలిసిన పేరు, అప్పటికే అతడు తన తండ్రితో కలిసి సేవ చేస్తున్నాడని; లేదా ఉన్నప్పుడు అనేది జీవితకాలమంతటినీ కలుపుకుంటుందని. వీటిలో ఏదీ ఖచ్చితం కాదు; ఈ ప్రశ్న లేదని పాఠకునికి చెప్పడం కాదు, అది ఉందని అతనికి తెలియాలి.

సన్నివేశం మధ్యలో ఉంచిన ఒకే ఒక వాక్యం, చెప్పులో రాయిలాగా. దోయేగు ఎదోమీయుడు — సౌలు సేవలో ఉన్న ఏశావు వంశస్థుడు — సౌలు పశుల కాపరులకు నాయకుడు, హోదా గల మనిషి. ఇంగ్లీషు (KJV) పాఠంలోని యెహోవా సన్నిధిలో నిర్బంధించబడి అనే మాటకు వివరణ లేదు: ఒక మొక్కుబడి, ఒక శుద్ధీకరణ, ఒక విశ్రాంతి దినం, ఏదో ఒక పరిశుద్ధ స్థల బాధ్యత; హీబ్రూ పాఠం చెప్పదు, ఊహలను గట్టిగా పట్టుకోకూడదు. ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, సౌలు మనిషి అంతా చూశాడు, అతడు చూస్తున్నాడని దావీదు చూశాడు (22:22).

22వ అధ్యాయం మనల్ని ఆశ్చర్యపరచకుండా ఉండేలా కథకుడు అతణ్ణి ఇక్కడ ఉంచుతున్నాడు. దోయేగు రొట్టెల గురించీ కత్తి గురించీ సౌలుకు తెలియజేస్తాడు, తరువాత సౌలు దగ్గర ఉన్న ఇశ్రాయేలీయులైన కాపలావాళ్ళు చేయడానికి నిరాకరించిన దాన్ని తన సొంత చేత్తో చేస్తాడు (22:17-18). కీర్తన 52 శీర్షిక ఆ కీర్తనను అతని సమాచారంతో ముడిపెడుతుంది — ఎదోము వాడైన దోయేగు సౌలు దగ్గరకు వచ్చి... చెప్పినప్పుడు — దాని ప్రారంభం, సమస్యను సృష్టించి ఎందుకు గర్విస్తున్నావు?, చాలా కాలంగా ఆ మనిషి గురించి దావీదు ఇచ్చిన తీర్పుగా చదవబడుతోంది. ఇక్కడ అతడు కేవలం పరిశుద్ధ స్థలంలో నిలబడి, ఏమీ మాట్లాడని ఒక సేవకుడు.

దావీదు ఆ రాక్షసుని సొంత వరలో నుండి దూసిన కత్తి (17:51) యెహోవా విజయానికి జ్ఞాపకచిహ్నంగా పరిశుద్ధ స్థలంలో ఉంచబడింది, బట్టతో చుట్టి ఏఫోదు వెనక — అది దావీదు డేరా నుండి (17:54) నోబుకు ఎలా వచ్చిందో వాక్యం చెప్పదు. ఇప్పుడు ఆయుధం లేని ఈ పరారీ వ్యక్తి దాన్ని ఒక యాజకుని చేతి నుండి తిరిగి పొందుతాడు. దానికి మించింది వేరొకటి లేదు — దాని పరిమాణం వల్ల మాత్రమే కాదు, అది గుర్తుచేసే దాని వల్ల: యుద్ధం యెహోవాదైన ఆ రోజు.

కథకుడు ఖచ్చితంగా ఉద్దేశించిన ఒక వ్యంగ్యం ఇక్కడ ఉంది: తరువాతి వచనంలోనే దావీదు గొల్యాతు కత్తిని గొల్యాతు సొంత పట్టణంలోకి తీసుకువెళ్తాడు. ఆకీషు గాతు రాజు (వ. 10), గాతు వీరుణ్ణి చంపిన ఖడ్గంతోనే దావీదు అక్కడికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ తనను ఎవరూ గుర్తుపట్టరని అతడు ఆశించాడా, లేక సౌలుతో యుద్ధం చేస్తున్న రాజు సౌలు శత్రువును ఆహ్వానిస్తాడని అనుకున్నాడా అనేది మనకు చెప్పబడలేదు; అది ఒక పథకమే అయితే, ఒక్క వచనంలోనే అది విఫలమవుతుంది. సంవత్సరాల తరువాత ఆకీషు అతణ్ణి చేర్చుకుంటాడు (27:2-6), కాని ఈ రోజు కాదు.

స్త్రీల పాట (18:7) సరిహద్దు దాటింది. ఫిలిష్తీయుల సభికులకు అది తెలుసు, సౌలు తీసిన ముగింపునే వారూ దాని నుండి తీస్తారు: దావీదు ఆ దేశపు రాజు — ఏ ఇశ్రాయేలీయుడూ అతనికి ఇవ్వని బిరుదు, మొదట శత్రువుల నోట పలికినది. సౌలుకు అసూయ కలిగించిన పొగడ్త ఇప్పుడు గాతులో దావీదును ఒక బహుమతిగా చేస్తుంది, తన సొంత రాజు నుండి పారిపోయిన మనిషి తాను ఎవరి దగ్గరికి పారిపోయాడో ఆ రాజు వల్ల ప్రమాదంలో పడతాడు. ఆఫెకులో ఈ పాట మరొకసారి అతనికి వ్యతిరేకంగా పాడబడుతుంది (29:5).

దావీదు ఈ మాటలను తన మనస్సులో పెట్టుకుని... చాలా భయపడ్డాడు (వ. 12). భయం లేకుండా గొల్యాతును ఎదుర్కొన్న మనిషి గొల్యాతు రాజుకు భయపడుతున్నాడు — కథకుడు దాన్ని దాచడు. కీర్తన 56 శీర్షిక దాన్ని ఫిలిష్తీయులు దావీదును గాతులో పట్టుకున్నపుడు జరిగినదిగా పేర్కొంటుంది, దాని జవాబు దావీదు అక్కడ కనుగొన్నదే: నాకు భయం కలిగిన రోజున నిన్ను ఆశ్రయిస్తాను. ఒకే మనిషిలో ఒకే రోజున భయమూ విశ్వాసమూ ఉండడం లేఖనాల్లో వైరుధ్యం కాదు; అది భక్తుల సాధారణ జీవితం.

గాతు నుండి దావీదు తప్పించుకోవడం అద్భుతం కాదు, ఒక నటన: అతడు పిచ్చివాడిలా నటిస్తూ, గుమ్మాన్ని గీకుతూ, తన గడ్డం మీదికి చొంగ కారుస్తూ ఉన్నాడు — అవమానకరమైన దృశ్యం, కథకుడు దాన్ని సూటిగా వర్ణిస్తాడు. ప్రాచీన లోకంలో పిచ్చి అంటే ప్రజలు విస్తృతంగా భయపడేవారు, దానికి దూరంగా ఉండేవారు, ఆకీషు దానితో ఏ సంబంధమూ కోరుకోడు (వ. 14-15). గొల్యాతు కత్తిని మోస్తున్న యెహోవా అభిషిక్తుడు ఒక ఫిలిష్తీయ సభ నుండి పిచ్చివాడిగా బయటికి గెంటివేయబడతాడు. దేవుని హృదయానుసారియైన మనిషి ఎంత కిందికి దిగజారాడో పాఠకుడు అనుభవించేలా వాక్యం చేస్తుంది.

ఈ సంఘటనకు రెండు కీర్తనల శీర్షికలు జతచేయబడ్డాయి: కీర్తన 56, ఫిలిష్తీయులు దావీదును గాతులో పట్టుకున్నపుడు, కీర్తన 34, అబీమెలెకు సమక్షంలో పిచ్చివాడిలాగా నటించినప్పుడు అతడు దావీదును వెళ్ళగొట్టగా. మన అధ్యాయంలో ఆకీషు ఉన్న చోట ఆ శీర్షికలో ఉన్న అబీమెలెకు అనే పేరును సాధారణంగా ఫిలిష్తీయ రాజుల వంశపారంపర్య బిరుదుగా వివరిస్తారు (ఆదికాండము 20, 26 లో లాగా), అయితే అది ఖచ్చితమైన విషయం కాదు, సంప్రదాయ పరిష్కారం మాత్రమే. శీర్షికలు ప్రాచీనమైనవే, కాని అవి కీర్తనల అసలు పాఠంలో భాగం కాదు; సంప్రదాయం వాటిని ఎలా చూపిస్తుందో అలాగే ఇక్కడ చూపించబడ్డాయి.