அந்த ஜெபம் ஒரு பாடல், அந்தப் பாடல் தேவனைப் பற்றியது, குழந்தையைப் பற்றியது அல்ல. அதில் சாமுவேல் ஒருபோதும் பெயரிடப்படவில்லை. ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் அன்னாளின் கொம்பு — பெலத்திற்கும் கண்ணியத்திற்கும் உருவகம் — யெகோவாவுக்குள் உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது; தன் எதிரியின்மேல் அவளுடைய திறந்த வாய் பெனின்னாள்மேல் பழிவாங்குதல் அல்ல, உம்முடைய இரட்சிப்பு குறித்த சாட்சியே.

மரியாளின் மகிமைப் பாடல் அதே சுருதியில் தொடங்குகிறது — என் ஆத்துமா கர்த்தரை மகிமைப்படுத்துகிறது. என் ஆவி என் இரட்சகராகிய தேவனிடம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது (லூக்கா 1:46-47) — அன்னாளைப்போலவே, பெருமையுள்ளவர்கள் சிதறடிக்கப்படுவதையும் தாழ்மையானவர்கள் உயர்த்தப்படுவதையும் தொடர்ந்து பாடுகிறது. பெரும்பாலான வாசகர்கள் பிந்தைய பாடலுக்குப் பின்னால் முந்தைய பாடலைக் கேட்கிறார்கள்; அது தேடிப்பார்க்கத் தகுந்த எதிரொலி, வலியுறுத்த வேண்டிய நிரூபணம் அல்ல.

மூன்று மறுப்புகள் ஒரே அறிக்கையைக் கட்டுகின்றன: அவரைப்போலப் பரிசுத்தர் இல்லை, அவரையல்லாமல் வேறொருவரும் இல்லை, அவரைப்போல ஒரு கன்மலையும் இல்லை. அன்னாளின் இறையியல் உபாகமத்தினுடையது — அவர் கன்மலை (32:4) — பிரசங்க மேடையிலிருந்து அல்ல, சமையலறையிலிருந்து பாடப்பட்டது.

பரிசுத்தம், தனித்துவம், நம்பகத்தன்மை: பிரித்து வைக்கப்பட்ட தேவன், ஒருவராகவே இருக்கிற தேவன், நின்றுகொள்ள ஆதாரமான தேவன். ஒரு ராஜாவோடு முடியப்போகும் பாடல் (வ. 10), ஒவ்வொரு ராஜாவையும் கன்மலைக்குக் கீழே வைப்பதோடு தொடங்குகிறது.

பெரிய தலைகீழ் மாற்றம், முழுமையாகச் சொல்லப்பட்டது: புழுதியிலிருந்து பிரபுக்கள்வரை, குப்பையிலிருந்து சிங்காசனம்வரை. சங்கீதங்கள் 113:7-8 இந்த வரிகளை ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை திரும்பச் சொல்கிறது; உலகம் கீழே அமர்த்தியவர்களை உயர்த்துவதில் காணப்படுவதே இஸ்ரவேலின் தேவனுடைய கையொப்பம்.

தரப்பட்ட காரணம் உணர்ச்சி அல்ல, உரிமையாளர் தன்மை: பூமியின் அஸ்திபாரங்கள் யெகோவாவுடையவைகள். கட்டமைப்பு முழுவதும் அவர் ஒழுங்குபடுத்த அவருக்குரியது என்பதால், அவர் பிச்சைக்காரர்களைப் பிரபுக்களோடு உட்காரச்செய்ய முடியும். தலைகீழ் மாற்றம் அதிர்ஷ்டம் அல்ல; உரிமையாளர் தம் வீட்டுச் சாமான்களை மறுபடியும் அடுக்குவதே.

அன்னாள் பாடும்போது இஸ்ரவேலுக்கு ராஜா இல்லை; ஆனாலும் பாடல் தாம் ஏற்படுத்தின ராஜா... தாம் அபிஷேகம் செய்தவர் என்பதோடு முடிகிறது. சாமுவேலின் புத்தகங்களில் இந்தச் சொற்றொடர் தோன்றும் முதல் இடம் இதுவே, 'அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்' என்னும் சொல் கதை முழுவதையும் சுமந்து செல்லும் — சவுல், பின்பு தாவீது. பல கிறிஸ்தவர்கள் இந்த வரியை அவ்விருவரையும் கடந்து, மேசியா, அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர் வரை சென்றடைவதாக வாசிக்கிறார்கள்.

யெகோவா வானத்திலிருந்து முழக்கமிடுகிறார் — 7:10-ல் பெலிஸ்தர்களுக்கு விரோதமாக அவர் சரியாக அதையே செய்வார். அன்னாளின் அடிவானம் பூமியின் கடைசிவரை: ஒரு தனிப்பட்ட இரக்கம், உலகம் முழுவதின் நியாயாதிபதியைப் பற்றிப் பாட அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது.

ஆசாரியர்களின் பேராசை (வ. 13-16) — கொழுப்பு எரிக்கப்படுமுன்பே இறைச்சியைப் பறித்தல், மறுத்தால் வலுக்கட்டாயமாக — தேவனுடைய ஆராதனை ஒழுங்குக்கு (லேவியராகமம் 3:16) விரோதமான, ஆராதனை செய்பவனுக்கும் விரோதமான பாவம். அதன் மோசமான கனி இங்கே பெயரிடப்படுகிறது: மனிதர்கள் யெகோவாவுடைய காணிக்கையை வெறுப்பாக நினைத்தார்கள். சீர்கெட்ட ஊழியர்கள் தேவனுடைய மக்கள் தேவனுடைய பலிபீடத்தை அருவருக்கும்படி செய்கிறார்கள்.

12-ம் வசனம் ஏற்கனவே நோயறிதலைத் தந்திருந்தது: துன்மார்க்கத்தின் மனிதர்களாக இருந்தார்கள்; அவர்கள் யெகோவாவை அறியவில்லை. அவர்கள் பரிசுத்தமானவைகளை நாள்தோறும் கையாண்டார்கள், பரிசுத்தரைப் பற்றி ஒன்றும் அறியவில்லை. பதவி அறிமுகம் அல்ல.

ஏலியின் கடிந்துகொள்ளுதல் உண்மையானது, ஆனால் பல்லில்லாதது — பிரதான ஆசாரியனாகச் செயல்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒரு தகப்பனின் வார்த்தைகள். அவனுடைய சொந்தக் கேள்வி, அவனுக்காக விண்ணப்பம் செய்கிறவன் யார்?, பழைய ஏற்பாடு முழுவதும் உணரும் தேவையை — ஏலியால் இருக்க முடிந்ததைவிடப் பெரிய ஒரு பரிந்துபேசுபவரின் தேவையை — வெளிப்படுத்துகிறது.

அவர்களைக் கொலைசெய்வதற்கு யெகோவா சித்தமாக இருந்தார் — கடினமான வாக்கியம், நேர்மையாக வைக்கப்பட்டது. அவர்களுடைய செவிடுத்தனம் அவர்களுடைய சொந்தப் பாவம், அதே நேரத்தில், பார்வோனைப்போலவே, அதன்மேல் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்பும்கூட. அவை எப்படிப் பொருந்துகின்றன என்று விளக்காமல் வேதம் இரண்டையும் பற்றிக்கொள்கிறது; நாமும் அப்படியே செய்ய வேண்டும்.

என்றைக்கும் என்பது உள்ள ஒரு வாக்குத்தத்தம், அதை அசட்டை செய்த வீட்டிலிருந்து திரும்பப் பெறப்படுகிறது. ஆசாரியத்துவமே தொடர்ந்தது; அதன் இந்த வம்சம் தொடரவில்லை. தேவனுடைய உடன்படிக்கை உறுதிமொழிகள் நிச்சயமானவை, ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட குடும்பம் அவற்றை அனுபவிப்பது அவமதிப்பினால் இழக்கப்படலாம்.

கோட்பாடு எல்லாக் காலத்திற்கும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது: என்னை மதிக்கிறவர்களை நானும் மதிப்பேன். ஏலி தேவனைவிடத் தன் மகன்களை மதித்தான் (வ. 29), மதிப்பையும் மகன்களையும் இரண்டையும் இழந்தான். தேவனை மதிப்பது ஒரு உணர்வு அல்ல, ஒரு முன்னுரிமை வரிசை — எதைக் காத்துக்கொள்ள நீங்கள் வேறெதையும் பலியிடத் தயங்கமாட்டீர்களோ, அதுவே.

நியாயத்தீர்ப்பு வாக்குத்தத்தத்தில் முடிகிறது. 34-ம் வசனம் அருகிலுள்ள அடையாளத்தைத் தருகிறது — ஒப்னியும் பினெகாசும் ஒரே நாளில் சாவது (4:11-ல் நிறைவேறியது); 35-ம் வசனம் தூரத்து நம்பிக்கையைத் தருகிறது. சாலொமோன் அபியத்தாரைத் தள்ளிப்போடும்போது ஏலியின் வம்சம் பிரதான ஆசாரியத்துவத்திலிருந்து துண்டிக்கப்படுகிறது, யெகோவா சீலோவிலே ஏலியின் வீட்டாரைக்குறித்துச் சொன்ன வார்த்தையை நிறைவேற்றும்படியாக (1 இராஜாக்கள் 2:27).

அந்த உண்மையான ஆசாரியன் யார்? ஆரோனின் பிரதான ஆசாரிய வம்சத்தைச் சேராதவனாயினும் பணிவிடை செய்த சாமுவேலை வாசகர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள், இன்னும் அதிகமாக, ராஜாக்களுக்கு முன்பாகப் பணிசெய்த வீட்டாருக்குரிய சாதோக்கைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். தேவனுடைய இருதயத்தில் உள்ள அனைத்தையும் செய்து, அவருடைய அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவருக்கு முன்பாக — அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவராகவும் — என்றென்றும் நடக்கிற ஆசாரியராகிய கிறிஸ்துவின்மேல் அந்த வார்த்தைகள் இறுதியாகத் தங்குவதைப் பல கிறிஸ்தவர்கள் காண்கிறார்கள்.