இரண்டு உண்மைகள் இணைக்கப்படாமல் அருகருகே நிற்கின்றன: அன்னாளை நேசித்ததினால் மற்றும் யெகோவாவோ அவள் கர்ப்பத்தை அடைத்திருந்தார். தேவன் அடைத்ததை மனித அன்பால் திறக்க முடியவில்லை — கதைசொல்லி இரண்டாவது வாக்கியத்தை மென்மையாக்கவில்லை. இங்கே மலட்டுத்தன்மை தற்செயலும் அல்ல, தண்டனையும் அல்ல; அது யெகோவாவின் செயல், ஆகவே அதை மாற்றுவதும் யெகோவாவுடையதே.

இஸ்ரவேலுக்கு அதன் முதல் ராஜாக்களைத் தரப்போகும் புத்தகம், அரண்மனையில் அல்ல, ஒரு குடும்பத்தின் உணவுமேசையில், பிள்ளையில்லாத ஒரு மனைவியோடு தொடங்குகிறது. சாராள், ரெபெக்காள், ராகேல், மனோவாவின் மனைவி ஆகியோர் அவளுக்கு முன்னே இதே வழியில் சென்றார்கள்; தேவனுடைய பெரிய மீட்பர்கள் அடைக்கப்பட்ட கர்ப்பங்களிலிருந்து பிறப்பது ஒரு வழக்கமாகவே இருக்கிறது.

எல்க்கானா அன்பானவன், சற்றே குருடனும்கூட. நான்கு கேள்விகள், கடைசிக் கேள்வி மேசையின் அவன் பக்கத்திலிருந்து தானாகவே பதில் சொல்லிக்கொள்கிறது: அவன் திருப்தியாக இருக்கிறான், அப்படியானால் அவள் ஏன் இல்லை? ஏங்கும் பொருளுக்குப் பதிலாகத் தன்னையே முன்வைக்கும் அன்பு, எவ்வளவு உண்மையாக இருந்தாலும், அரிதாகவே ஆறுதல் தருகிறது.

அதிகாரம் அவனுடைய கேள்வியைப் பதிலில்லாமல் தொங்கவிடுகிறது. அன்னாள் தன் கணவனோடு வாதாடவில்லை; கர்ப்பத்தை அடைத்தவரிடமே தன் துக்கத்தைக் கொண்டுபோகிறாள். சில துக்கங்கள் மனிதர்களுக்கு விளக்குவதற்கு அல்ல, யெகோவாவுக்கு முன்பாக ஊற்றுவதற்கே (வ. 15).

மூன்று முறை உம்முடைய அடியாள் — அன்னாள் சேனைகளின் யெகோவாவிடம் உரிமை கோருபவளாக அல்ல, ஒரு அடியாளாக வருகிறாள். அவள் ஒரு மகனைக் கேட்டு, அதே மூச்சில் அவனைத் திரும்பக் கொடுக்கிறாள்: அந்தப் பொருத்தனை ஒரு தனிப்பட்ட ஏக்கத்தைக் காணிக்கையாக மாற்றுகிறது. சவரகன் கத்தி படுவதில்லை என்பது எண்ணாகமம் 6-ன் நசரேய பொருத்தனையையும் சிம்சோனின் வாழ்நாள் முழுவதுமான அர்ப்பணிப்பையும் நினைவுபடுத்துகிறது, ஆனாலும் வேதபாடம் அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தவில்லை.

பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் மரியாளின் பாடல், தேவன் அடிமையாகிய என்னுடைய தாழ்மையை நோக்கிப்பார்த்தார் என்று சொல்கிறது (லூக்கா 1:48). பல வாசகர்கள் மரியாளுக்குப் பின்னால் அன்னாளைக் கேட்கிறார்கள் — இது ஒரு எதிரொலி, நிரூபணம் அல்ல: இரண்டு அடியாட்கள், பிறக்கும் முன்பே தேவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இரண்டு மகன்கள்.

இஸ்ரவேலின் பிரதான ஆசாரியன் ஊக்கமான ஜெபத்தைக் குடிவெறி என்று தவறாக நினைக்கிறான் — மௌனமான, தவிப்புள்ள வேண்டுதல் அந்நியமாகத் தோன்றிய சீலோவின் ஆவிக்குரிய சூழ்நிலையை இது வெளிப்படுத்துகிறது. ஏலி பின்னர் தன் சொந்த மகன்களைச் சரியாக அறிந்துகொள்ளத் தவறுவான்; இங்கே ஒரு பரிசுத்தவாளை அவன் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறான்.

அன்னாளின் பதில் அடக்கத்தின் சிறிய சிறப்புப் படைப்பு: மரியாதையானது (என் ஆண்டவனே), உண்மையானது (மனவேதனையுள்ள பெண்), தான் என்ன செய்துகொண்டிருந்தாள் என்பதில் துல்லியமானது — யெகோவாவுக்கு முன்பாக என்னுடைய இருதயத்தை ஊற்றிவிட்டேன். சங்கீதக்காரர்கள் இதே உருவகத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; ஜெபம் என்பது வெறுமையாக்கப்பட்ட ஆத்துமா, பார்க்கப்படும் ஒரு நடிப்பு அல்ல.

அவள் என்ன கேட்டாள் என்று ஏலிக்குத் தெரியாது, ஆனாலும் அவனுடைய ஆசீர்வாதத்திற்கு எடை உண்டு: நீ இஸ்ரவேலின் தேவனிடத்தில் கேட்ட உன் விண்ணப்பத்தின்படி அவர் உனக்குக் கட்டளையிடுவாராக. குறையுள்ள ஒரு ஆசாரியன் மூலமாகவும் தேவன் சமாதானத்தைப் பேச முடியும். எந்தப் பதிலும் வருமுன்பே 18-ம் வசனம் அதன் விளைவைக் காட்டுகிறது — அதன்பின்பு அவள் துக்கமுகமாக இருக்கவில்லை. விசுவாசம் பரிசைப் பிடிக்குமுன்பே வாக்குத்தத்தத்தின்மேல் இளைப்பாறுகிறது.

வேதத்தில் பதில் பெற்ற ஜெபத்தின் வடிவம் இதுவே: உள்ளே சுமந்து செல்லப்பட்ட ஒரு பாரம், பெற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு வார்த்தை, வெளியே சுமந்து செல்லப்பட்ட சமாதானம் — சூழ்நிலைகள் இன்னும் மாறாமல் இருக்கும்போதே. அன்னாள் இன்னும் பிள்ளையில்லாதவளாக, ஆனால் இனி பாரமில்லாதவளாக வீடு திரும்பினாள்.

யெகோவா அவளை நினைத்தார் (வ. 19) — அவர் மறந்திருந்தார் என்பதல்ல, செயல்படும் நேரம் வந்துவிட்டது என்பதே. அன்னாள் தன் சொந்தக் கதையிலிருந்தே பிள்ளைக்குப் பெயரிடுகிறாள்: யெகோவாவிடத்தில் அவனைக் கேட்டேன். சாமுவேல் என்னும் பெயர் கேட்பதற்கான சொல்லோடு எப்படிச் சரியாகத் தொடர்புடையது என்பதை எபிரெய அறிஞர்கள் விவாதிக்கிறார்கள்; வேதபாடமே அன்னாள் கருதிய பொருளைத் தருகிறது, வாசகனுக்கு அது போதும்.

கேட்டுப் பெற்ற பிள்ளை, ஒரு பரிசாக வாழப்படும் பிள்ளை. சாமுவேலின் வாழ்க்கை முழுவதும் — தீர்க்கதரிசி, நியாயாதிபதி, ராஜாக்களை நிறுவுபவன் — தேவன் நினைக்கத் தெரிந்துகொண்ட ஒரு தாயின் ஜெபத்திலிருந்து பாய்கிறது.

அவள் வெறும் சம்பிரதாயத்தை நிறைவேற்ற அல்ல, கொடுக்க வருகிறாள்: காளைகள், மாவு, திராட்சை ரசம் — எளிய வசதியுள்ள குடும்பத்திற்கு இது தாராளமான காணிக்கை. KJV மூன்று காளைகள் என்று வாசிக்கிறது; சில பழங்கால மொழிபெயர்ப்புகள் மூன்று வயதுள்ள ஒரே காளை என்று வாசிக்கின்றன, அது 25-ம் வசனத்தின் ஒரு காளையைப் பலியிட்டு என்பதோடு பொருந்தும். எப்படியாயினும், அந்தக் கொடை விலையேறப்பெற்றது.

பிள்ளை இன்னும் குழந்தையாக இருந்தான் — கதைசொல்லி நாம் அதை உணர வேண்டுமென விரும்புகிறார். அந்த உலகில் பால்மறத்தல் இன்றைய அளவுகோலின்படி தாமதமாக நடந்தது, ஆனாலும் இது மலைமேல் நடத்திச் செல்லப்பட்டு விட்டுவிடப்பட்ட ஒரு சிறு பையனே. மிகவும் வேதனையான இடத்தில் நிறைவேற்றப்படும் பொருத்தனைகளையே பரலோகம் பதிவு செய்கிறது.

ஒப்புக்கொடுக்கிறேன் — ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் இங்கே 'கடனாகக் கொடுத்தேன்' (lent) என்று உள்ளது; அதன் பின்னுள்ள எபிரெயச் சொல் பொதுவாக கேட்டேன் (வ. 20, 27) என்பதன் அதே வேரிலிருந்து வந்ததாகக் கொள்ளப்படுகிறது: யெகோவாவிடம் அவள் கேட்டதை இப்போது வாழ்நாள் முழுவதும், திறந்த கடனாக, அவரிடமே திரும்ப ஒப்படைக்கிறாள். அதிகாரம் ஒரு மகனை விரும்பிய பெண்ணோடு தொடங்கி, ஒரு மகனைக் கொடுத்துவிடும் பெண்ணோடு முடிகிறது; இடையில் அந்த விருப்பம் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அவன் அங்கே யெகோவாவைத் தொழுதுகொண்டான் — எழுவாய் பெயரிடப்படவில்லை; வாசகர்கள் அதை எல்க்கானாவாகவும், சிறுவன் சாமுவேலாகவும், அல்லது குடும்பம் முழுவதுமாகவும் கொண்டிருக்கிறார்கள். எதுவாயினும், கொடுத்தல் ஆராதனையில் முடிகிறது, 2-ம் அதிகாரத்தின் பாடல் தொடங்கப்போகிறது.