இந்தக் கட்டளை ஒரு நினைவில் வேரூன்றியிருக்கிறது. எகிப்திலிருந்து புறப்பட்ட உடனே ரெவிதீமில் அமலேக்கு இஸ்ரவேலைத் தாக்கினான் (யாத்திராகமம் 17:8-16); உபாகமம் 25:17-19 இன்னொரு விவரத்தைச் சேர்க்கிறது: மக்கள் இளைத்து சோர்ந்திருக்கும்போது, அணிவகுப்பின் பின்பகுதியிலிருந்த பலவீனரையெல்லாம் அவன் வெட்டினான்; அவன் தேவனுக்குப் பயப்படாமல் அப்படிச் செய்தான். அப்பொழுது யெகோவா தலைமுறை தலைமுறைதோறும் ஒரு யுத்தத்தை ஆணையிட்டு அறிவித்தார்; தேசத்தில் இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும்போது அமலேக்கியர்களின் பெயர் வானத்தின்கீழ் இராமல் அழித்துப்போடுவாயாக என்று இஸ்ரவேலுக்குச் சொன்னார். சவுலின் கையில் கொடுக்கப்படுவது, அவன் பிறப்பதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அறிவிக்கப்பட்ட ஒரு தீர்ப்பு. அந்தத் தீர்ப்பின் நீதியையும், அதை நிறைவேற்றுவதின் பயங்கரத்தையும், வாசகம் தானே செய்வதுபோல, ஒருசேரப் பற்றிக்கொள்ளும்படி இந்த அதிகாரம் வாசகரைக் கேட்கிறது.

இது நாட்டைக் கைப்பற்றுவதற்கான யுத்தமோ லாபத்திற்கான யுத்தமோ அல்ல; வசனம் 3 லாபத்தை முழுவதுமாகத் தடைசெய்கிறது. வாக்குப்பண்ணப்பட்ட தேசத்திற்குப் போகும் இஸ்ரவேலின் வழியில் நின்ற ஒரு மக்கள் அல்ல அமலேக்கு; அகதிகளை வேட்டையாடத் தெரிந்துகொண்டு, நியாயாதிபதிகளின் காலம் முழுவதும் இஸ்ரவேலைத் தொடர்ந்து தொல்லைப்படுத்தி வந்த ஒரு கொள்ளைக்கூட்டம் அது (நியாயாதிபதிகள் 3:13; 6:3). இந்தத் தீர்ப்பை யெகோவாவுடையதாகவும், நூற்றாண்டுகளாகத் தாமதிக்கப்பட்டதாகவும், அதை எப்படி நிறைவேற்றுகிறான் என்பதற்காகத் தானே நியாயந்தீர்க்கப்படப்போகும் ஒரு ராஜாவின் மூலம் கொடுக்கப்படுவதாகவும் வாசகம் முன்வைக்கிறது.

இது கடினமான வசனம்; நேர்மையான ஒரு ஆய்வு இதை மென்மையாக்கக்கூடாது. அழித்து என்ற சொல், சாபத்தீடு (ஹெரெம்) என்பதற்கான எபிரெயச் சொல்லை மொழிபெயர்க்கிறது — ஒரு பொருளை முழுவதுமாகத் தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுப்பது; அதில் எதையும் கொள்ளையாக எடுக்கக்கூடாது; உபாகமம் 20:16-18-இலும் யோசுவா 6-இலும் நியாயத்தீர்ப்பின்கீழ் இருந்த மக்களுக்கு இது பொருத்தப்படுகிறது. இங்கே அது பிள்ளைகளையும், குழந்தைகளையும் எட்டுகிறது. கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் பல வழிகளில் இதற்குப் பதிலளித்திருக்கிறார்கள்: எல்லா உயிரையும் கொடுப்பவரும் எடுப்பவருமான தேவன், நித்தியத்தில் ஒவ்வொருவரையும் நியாயந்தீர்ப்பதுபோல, காலத்திற்குள் ஒரு முழு மக்களையும் நியாயந்தீர்க்கலாம் என்று சிலர் கருதுகிறார்கள்; முழு அழிவைக் குறிக்கும் இந்த மொழியைப் பண்டைய யுத்தத்தின் வழக்கமான சொல்லாட்சியாகச் சிலர் வாசிக்கிறார்கள்; அமலேக்கியர்கள் 27:8, 30:1, 2 சாமுவேல் 1:8 ஆகியவற்றில் மீண்டும் தோன்றுகிறார்கள் என்பதை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். இவற்றில் எதுவும் அந்தக் கடினத்தை நீக்குவதில்லை; வாசகமும் அதை நீக்க முயற்சிக்கவில்லை.

வாசகம் செய்வது, இந்தக் கட்டளையை இரண்டு காரியங்களோடு கட்டுவதுதான்: யெகோவா தாமே சொன்ன நினைவும் நீதியும் (வ. 2), லாபத்திற்கு எதிரான தடையும் — மிருகங்களின்மேலும் இரக்கம் வைக்காமல்; அப்பொழுதுதான் இஸ்ரவேல் ஆடுகளுக்காக அமலேக்குக்கு எதிராகப் போனது என்று யாரும் சொல்லமுடியாது. சவுல் செய்யும் பாவம் சரியாக அந்த இடத்தில்தான் இருக்கிறது. மக்களை அழிப்பது அவனுக்கு எளிதாகவும், கால்நடைகளை விட்டுக்கொடுப்பது கடினமாகவும் இருக்கிறது (வ. 9). அந்தக் கட்டளையைக் குறித்து ஒருவர் என்ன முடிவுக்கு வந்தாலும், சவுலைக் குறித்த இந்த அதிகாரத்தின் தீர்ப்பு, அவன் மிகவும் இரக்கமுள்ளவனாக இருந்தான் என்பது அல்ல; நலமானதை அவன் தனக்கென்று வைத்துக்கொண்டு, அதை ஆராதனை என்று அழைத்தான் என்பதே.

சவுல் தன் பதிப்பைச் சொல்வதற்கு முன்பே கதைசொல்லி தரும் சொந்தச் சுருக்கம். தப்பவைத்து — ஆங்கில (KJV) வாக்கியத்தில், கட்டளை வெளிப்படையாக இதே சொல்லால் தடைசெய்த காரியம் இதுவே (spare them not; தமிழ் IRV: 'இரக்கம் வைக்காமல்'). தப்பவைக்கப்பட்டது ராஜாவும் நலமான எல்லாவற்றையும்; அழிக்கப்பட்டது அற்பமானவைகளும் உதவாதவைகளும். சாபத்தீட்டின் விதி, சிறந்தது தேவனுக்குரியது என்பதே; சவுல் அதைத் தலைகீழாக்கி, குப்பையைத் தேவனுக்குக் கொடுத்தான். எல்லா தேசங்களையும் போல ஒரு ராஜா ஊர்வலமாகக் காட்ட விரும்பும் வெற்றிச்சின்னமாக ஆகாகைத் தப்பவைத்ததைப் பலர் கருதுகிறார்கள்; வாசகம் ஏன் என்று சொல்லவில்லை, அது செய்யப்பட்டது என்று மட்டுமே சொல்லுகிறது.

சவுலும் மக்களும் — கதைசொல்லி பொறுப்பைப் பகிர்ந்தளிக்கிறான்; ஆனால் சவுல் முழுப் பொறுப்பையும் தள்ளிவிட முயற்சிப்பான் (மக்கள் ஆடுமாடுகளில் நலமானவைகளை... தப்பவைத்தார்கள், வ. 15; மக்களோ... கொள்ளைப்பொருட்களிலே... பிடித்துக்கொண்டு வந்தார்கள், வ. 21). இப்போதுதான் இரண்டு லட்சம் பேரைக் கணக்கெடுத்த ஒரு படைத்தலைவனுக்கு (வ. 4) மந்தையின்மேல் அதிகாரம் இல்லாமல் இல்லை. இஸ்ரவேலுக்கு ராஜா இருப்பதற்கு முன்பே கொடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கை — ராஜா எடுத்துக்கொள்வான் — இங்கே தன் விசித்திரமான கண்ணாடிப் பிம்பத்தைக் காண்கிறது: தேவன் தமக்கென்று ஒதுக்கிவைத்ததை எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு ராஜா.

எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது — வெள்ளப்பெருக்கிற்கு முன்பு பேசியதுபோல (ஆதியாகமம் 6:6), யெகோவா மனித வருத்தத்தின் மொழியில் பேசுகிறார். பதினெட்டு வசனங்களுக்குப் பின்பு சாமுவேல், இஸ்ரவேலின் பெலனாக இருப்பவர் பொய் சொல்லுகிறதும் இல்லை; தாம் சொன்னதிலிருந்து மனம் மாறுவதும் இல்லை; மனம் மாற அவர் மனிதன் அல்ல என்று சொல்லுவான் (வ. 29); அதிகாரம், சவுலை ராஜாவாக்கினதற்காக யெகோவா மன வருத்தப்பட்டார் என்று முடிகிறது (வ. 35). (ஆங்கில KJV மூன்று இடங்களிலும் 'repent' என்ற ஒரே சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது; தமிழ் IRV வசனங்கள் 11, 35-இல் 'வருத்தம்' என்றும், வசனம் 29-இல் 'மனம் மாறுவது' என்றும் மொழிபெயர்க்கிறது.) இந்த இழுவிசை வாசகத்தினுடையதே; அதை மழுப்பிவிடக்கூடாது. பொதுவான கிறிஸ்தவ வாசிப்பு இதுதான்: தேவன் தம்முடைய நோக்கத்தையோ வார்த்தையையோ மாற்றுவதில்லை; அவருடைய மன வருத்தம், மனிதனில் ஏற்படும் மாற்றத்திற்குக் காலத்திற்குள் அவர் காட்டும் உண்மையான எதிர்வினையை வேதம் விவரிக்கும் விதம் — அவர் ஒருபோதும் தவறிழைக்காமலேயே, உண்மையாகவே துக்கப்பட்டுச் செயல்படுகிறார்.

அவன் என்னைவிட்டுத் திரும்பி — குற்றச்சாட்டு ஒரே ஒரு தவறு அல்ல, ஒரு திசை. ராஜாக்களைக் குறித்துத் தான் சொன்னது சரி என்று நிரூபிக்கப்பட்டதில் வயதான தீர்க்கதரிசி திருப்தியடையவில்லை; அவன் துக்கப்படுகிறான்: இரவு முழுவதும் யெகோவாவை நோக்கிக் கூப்பிட்டான். இந்த ராஜாவைக் குறித்து சாமுவேல் இஸ்ரவேலை எச்சரித்திருந்தான்; தன் சொந்தக் கைகளால் அவனை அபிஷேகம் செய்திருந்தான்; இப்போது அவனுக்காக மன்றாடி ஒரு இரவைக் கழிக்கிறான். உங்களுக்காக விண்ணப்பம் செய்யாமல் இருந்தால்... பாவம் (12:23) என்று சொன்ன பரிந்துபேசுதல், யாருக்காக ஜெபிக்கப்படுகிறதோ அவனே தவறியவனாக இருக்கும்போது மிகக் கடினமாகிறது.

சவுலின் சாக்குப்போக்கு பலி: ஆடுகள் உம்முடைய தேவனாகிய யெகோவாவுக்குப் பலியிடும்படிக்குத் தப்பவைக்கப்பட்டன (வவ. 15, 21 — கவனியுங்கள்: உம்முடைய தேவன், என் தேவன் அல்ல). சாமுவேலின் பதில் பழைய ஏற்பாட்டின் மாபெரும் வாக்கியங்களில் ஒன்று; தீர்க்கதரிசிகளும் (ஏசாயா 1:11-17; ஓசியா 6:6; மீகா 6:6-8) இயேசுவும் (மத்தேயு 9:13) அதை எடுத்துப் பேசினார்கள். பலி தேவனால் கட்டளையிடப்பட்டது; இங்கே அது அவமதிக்கப்படவில்லை. மறுக்கப்படுவது இதுதான்: காணிக்கைகள் எந்தக் கீழ்ப்படிதலை வெளிப்படுத்துவதற்காக இருந்தனவோ, அந்தக் கீழ்ப்படிதலுக்குப் பதிலாக அவை நிற்கமுடியும் என்பது. கீழ்ப்படியாமையில் சுட்டெரிக்கப்பட்ட ஆட்டுக்கடா ஆராதனை அல்ல, ஒரு லஞ்சம்.

செவிகொடுத்தல் — 3:10 முதல் இந்தப் புஸ்தகத்தை ஆண்டுவரும் வினைச்சொல்: சொல்லும்; அடியேன் கேட்கிறேன். சாமுவேல் கேட்டான்; சவுல் கேட்கவில்லை. இந்த அதிகாரம் ராஜாவின் வாயிலிருந்து வந்த பக்திச் சொற்களால் நிறைந்திருக்கிறது — நீர் யெகோவாவால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர், நிறைவேற்றினேன், பலியிடும்படிக்கு — அவற்றில் ஒன்றுகூடச் செவிகொடுப்பது அல்ல. வசனம் 23 அடியில் இருப்பதற்குப் பெயர் சூட்டுகிறது: கலகம்செய்தல் பில்லிசூனிய பாவத்திற்கும், பிடிவாதம்செய்தல் அவபக்திக்கும் விக்கிரக ஆராதனைக்கும் சமமாக இருக்கிறது — தேவனுடைய வார்த்தைக்கு எதிராகத் தன் சொந்த விருப்பத்தை நிறுத்துவது, உண்மையில், வேறொரு தெய்வத்திடம் விசாரிப்பதற்குச் சமம்.

13:14-இல் கில்காலில் அறிவிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு இங்கே இறுதியாக்கப்பட்டு, அதன் அடிப்படையும் கொடுக்கப்படுகிறது: நீர் யெகோவாவுடைய வார்த்தையைப் புறக்கணித்ததாலே. இந்த வினைச்சொல் 8:7-இல் இஸ்ரவேலைக் குறித்துப் பயன்படுத்தப்பட்டதே — என்னைத்தான் தள்ளினார்கள். மக்கள் ஒரு ராஜாவுக்காக யெகோவாவைத் தள்ளினார்கள்; ராஜா யெகோவாவுடைய வார்த்தையைத் தள்ளினான்; இப்போது யெகோவா ராஜாவைத் தள்ளுகிறார். சவுல் இன்னும் பல ஆண்டுகள் சிங்காசனத்தில் இருப்பான்; ஆனால் இந்த அதிகாரம் முதல், கதை அவனை ஆட்சி முடிந்துபோன ஒரு மனிதனாகவே நடத்துகிறது; அதிகாரம் 16 தைலம் இன்னொருவனிடம் போவதோடு தொடங்குகிறது.

பில்லிசூனிய... விக்கிரக ஆராதனைக்கும் — சவுல் தன் வாழ்க்கையை எந்தோரில் இறந்தவர்களிடத்தில் பேசுகிற ஒரு பெண்ணிடம் விசாரிப்பதோடு முடிப்பான் (28:7); இதே வசனத்தின் சோகமான நிறைவேற்றமாகப் பல வாசகர்கள் அதைக் காண்கிறார்கள். தனக்கே விடப்பட்ட பிடிவாதம் வேறொரு குறிசொல்லும் வழியைத் தேடிப்போகிறது. நியாயப்பிரமாணம் குறிசொல்லுதலையும் விக்கிரக ஆராதனையையும் மிகக் கொடிய குற்றங்களுக்குள் வைத்திருந்தது; தேவனுடைய தெளிவான வார்த்தையை மீறும் சுயவிருப்பம் அதே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது என்று சாமுவேல் சொல்லுகிறான்.

இஸ்ரவேலின் பெலனாக இருப்பவர் — KJV-யில் இங்கே மட்டுமே காணப்படும் ஒரு பட்டம்; அந்த எபிரெயச் சொல் இஸ்ரவேலின் மகிமை, மேன்மை, நிலைத்திருப்பவர் என்று பலவிதமாக மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. இப்போது அறிவிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு கண்ணீராலோ சால்வையைப் பற்றிக்கொள்வதாலோ மாற்றப்படாது என்று சொல்ல சாமுவேல் அதைப் பயன்படுத்துகிறான். பிலேயாமும் இதையே சொல்லியிருந்தான்: பொய் சொல்ல தேவன் ஒரு மனிதன் அல்ல; மனம்மாற அவர் ஒரு மனுபுத்திரனும் அல்ல (எண்ணாகமம் 23:19). வசனம் 28-இன் தீர்ப்பு — உம்மைவிட உத்தமனாயிருக்கிற ஒரு தோழனுக்கு ராஜ்ஜியம் கொடுக்கப்படுவது — நிலைத்து நிற்கிறது.

இதை வசனங்கள் 11, 35-க்குப் பக்கத்தில் வையுங்கள்; அங்கே சவுலை ராஜாவாக்கினதற்காக யெகோவா மன வருத்தப்பட்டார். ஒரே அதிகாரம் இரண்டையும் சொல்லுகிறது; வாசகர் இரண்டையும் நிற்கவிட வேண்டும். வழக்கமான தீர்வு இதுதான்: வசனம் 29 தேவனுடைய வார்த்தையையும் நோக்கத்தையும் குறிக்கிறது, அவை மாறுவதில்லை; வசனங்கள் 11, 35 அவருடைய துக்கத்தையும், மாறிப்போன ஒரு மனிதனிடம் அவர் நடந்துகொள்ளும் விதத்தில் ஏற்படும் மாற்றத்தையும் விவரிக்கின்றன. தேவன் நிலையற்றவர் அல்ல; அவர் கல்லும் அல்ல. சவுலைக் குறித்து அவர் வருத்தப்படவும், அதே நேரத்தில் தீர்ப்பைக் குறித்து அசையாமல் இருக்கவும் முடியும் என்பதே வேதம் தரும் சித்திரம்; அது இரண்டில் எந்தப் பாதியைத் தனியாக எடுத்தாலும் அதைவிட உண்மையான சித்திரம்.

ஆகாக் சந்தோஷமாய் வருகிறான் — அபூர்வமான அந்தச் சொல் எப்படி வாசிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்து, மகிழ்ச்சியாகவோ சங்கிலிகளோடோ (தமிழ் IRV 'மகிழ்ச்சியாக' என்ற வாசிப்பை எடுக்கிறது) — மரணத்தின் கசப்பு போனது நிச்சயம் என்கிறான் (வ. 32); பல நாட்களாகத் தன்னைத் தப்பவைத்த ஒரு ராஜா தன்னை உயிரோடு வைக்க எண்ணுகிறான் என்று அவன் நினைக்கிறான். சாமுவேலின் தீர்ப்பு அவனை யுத்தக் கைதியாக அல்ல, நியாயந்தீர்க்கப்பட்ட ஒரு மனிதனாக நடத்துகிறது: உன் பட்டயம் பெண்களைப் பிள்ளை இல்லாதவர்களாக ஆக்கினதுபோல. சவுலின் யுத்தத்திற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே விதிக்கப்பட்ட ஒரு தீர்ப்பின்கீழ், தான் கொடுத்ததையே பெறும் ஒரு கொலைகாரனாக வாசகம் ஆகாகை முன்வைக்கிறது.

வயதான தீர்க்கதரிசி தானே, கில்காலிலே யெகோவாவுக்கு முன்பாக, அந்தச் செயலைச் செய்வது வேண்டுமென்றே அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருக்கிறது. கில்கால், ராஜ்ஜியம் மகிழ்ச்சியோடு புதுப்பிக்கப்பட்ட இடம் (11:15); அது முதன்முதலில் இழக்கப்பட்ட இடமும் அதுவே (13:13); இப்போது, சவுல் நிறைவேற்ற மறுத்த சாபத்தீடு சாமுவேலின் சொந்தக் கையால் நிறைவேற்றப்படும் இடம் அது. இங்கே சாமுவேலின் உணர்வுகளைக் கதைசொல்லி நமக்குச் சொல்லவில்லை; அவன் சவுலுக்காகத் துக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான் என்று வசனம் 35 சொல்லுகிறது. இந்தக் காட்சி ஒரு வாசகரைக் கலங்கச்செய்யலாம்; அதை ரசிக்கும்படி வாசகம் நம்மைக் கேட்கவில்லை; தேவன் கட்டளையிட்டது செய்யப்படாமல் விடப்படவில்லை என்பதைக் காணும்படி மட்டுமே கேட்கிறது.

தீர்க்கதரிசியும் ராஜாவும் பிரிகிறார்கள். சாமுவேல் அப்புறம் அவனைக் கண்டு பேசவில்லை — அதிகாரப்பூர்வமான உறவு முடிந்துவிட்டது; சவுல் சாமுவேலை இன்னும் ஒருமுறை, நாயோதுக்கு வரும்போது (19:24), காண்பான்; கல்லறைக்கு அப்பால் இன்னொருமுறை (28:15). ஆங்கில (KJV) வாக்கியம் சொல்லுகிறது, ஆயினும் சாமுவேல் துக்கப்பட்டான் (தமிழ் IRV இதை 'யெகோவா மன வருத்தப்பட்டதினால்' சாமுவேல் துக்கப்பட்டான் என்று இணைக்கிறது) — பொதுவெளியில் ஏற்பட்ட முறிவைவிடத் தனிப்பட்ட அன்பு நீடித்து நிற்கிறது. இரவு முழுவதும் ஜெபித்த மனிதன் (வ. 11) தொடர்ந்து துக்கப்படுகிறான்; 16:1-இல் யெகோவா அவனிடம், நீ எதுவரை துக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பாய் என்று கேட்கவேண்டியிருக்கும்.

அதிகாரம் தொடங்கிய அதே தொனியில் முடிகிறது: யெகோவா மன வருத்தப்பட்டார். தேவனுடைய முதல் ராஜா தேவனுக்கு ஒரு துக்கமாக இருந்தான் என்பதைப் புஸ்தகம் நேர்மையாகச் சொல்லுகிறது. ஆனால் அடுத்து வரும் வாக்கியம், உன் கொம்பை தைலத்தால் நிரப்பிக்கொண்டுவா — துக்கம் கதையின் முடிவு அல்ல. தன் கனத்திற்காகக் கெஞ்சியபோது சவுல், நான் உம்முடைய தேவனாகிய யெகோவாவைத் தொழுதுகொள்ளும்படி, என்னோடு திரும்பிவாரும் (வ. 30) என்று சொன்னான் — கடைசிவரை உம்முடைய தேவன்; அந்த மனிதன் ஒருபோதும் முழுமையாக என் என்று சொல்லவில்லை. ஆகாகைவிட, ஆடுகளைவிட, இந்த அதிகாரம் துக்கிப்பது அதைத்தான்.