யோனத்தானின் விசுவாசம் தேவனைக் குறித்து உறுதியானது, தன்னைக் குறித்துத் தாழ்மையானது. ஒருவேளை — தனக்குத் தரப்படாத ஒரு வாக்குத்தத்தத்தை அவன் உரிமை கொண்டாடவில்லை; யெகோவாவுக்குத் தடையில்லை — தேவன் என்ன செய்யமுடியும் என்பதில் அவன் நிச்சயமாயிருக்கிறான். அந்த இணைப்பு — விளைவுகளைக் குறித்த தாழ்மையும் யெகோவாவைக் குறித்த நிச்சயமும் — உண்மையான விசுவாசத்தின் வடிவம்; துணிகரம் அதைத் தலைகீழாக்குகிறது. விருத்தசேதனம் இல்லாதவர்கள் என்பது இனத்தின்மேல் அல்ல, உடன்படிக்கையின்மேல் விழும் களங்கம்: பெலிஸ்தர்கள் வாக்குத்தத்த மக்களுக்கு வெளியே நின்று, அதன் தேவனை எதிர்த்து நிற்கிறார்கள்.

அநேகம் பேரைக்கொண்டோ, கொஞ்சம்பேரைக்கொண்டோ — நியாயாதிபதிகள் கற்பித்ததையும், தன் தகப்பன் மறந்துகொண்டிருப்பதையும் இளவரசன் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறான்: கிதியோனின் முந்நூறு பேர், சம்காரின் மாட்டுத்தாற்றுக்கோல், சிம்சோனின் தாடையெலும்பு. ஒரே பட்டயத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் இரண்டு மனிதர்கள், யாரும் அவர்களுக்குப் பெருமை கொடுக்காத அளவுக்குக் கொஞ்சம்பேர். ஆயுததாரியின் பதில் (வ. 7), உம்முடைய மனதிற்கு ஏற்றபடி நானும் உம்மோடு வருகிறேன், வேதாகமத்தில் உண்மையுள்ள நட்பின் மிகச் சிறந்த சித்திரங்களில் ஒன்று.

யோனத்தான் ஒரு அடையாளத்தைக் கேட்டிருந்தான் (வவ. 9-10), அதைப் பெற்றான்: எங்களிடத்திற்கு ஏறிவாருங்கள் என்ற அழைப்பு — ஏளனமாகச் சொல்லப்பட்டது — யெகோவாவின் விடுவிக்கும் வார்த்தையாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. கிதியோன் ஆட்டுத்தோலோடும், மீதியானியர் முகாமில் கேட்ட கனவோடும் இதே போன்றதைச் செய்தான் (நியாயாதிபதிகள் 7:13-15). வாசகம் இந்த முறையைக் கட்டளையிடவும் இல்லை, கண்டிக்கவும் இல்லை; தேவனுடைய வழிநடத்துதலைத் தேடி, பின்பு தாமதமின்றி அதன்படி செயல்பட்ட ஒரு மனிதனை அது பதிவு செய்கிறது.

யெகோவா அவர்களை... ஒப்புக்கொடுத்தார் — ஒரு அடிகூட விழுவதற்கு முன்பே, கைகளாலும்... கால்களாலும் தவழ்ந்து (வ. 13) பாறையில் ஏறும் ஒரு மனிதனால் பேசப்பட்டது. விசுவாசம் வெற்றியை இறந்தகாலத்தில் பேசிவிட்டுப் பின்பு வேலைக்குச் செல்கிறது. முதல் படுகொலை அரை ஏர் நிலத்தில் ஏறக்குறைய இருபது பேர் (வ. 14); மீதி, கதைசொல்லி தெளிவாகத் தேவனுக்கே விட்டுவிடும் திகிலாலும் ஒரு நிலநடுக்கத்தாலும் (வ. 15) நிகழ்கிறது.

தன் மகன் காணாமல் போனதைச் சவுல் இப்போதுதான் கண்டுபிடித்திருக்கிறான் (வ. 17); எதிரியின் முகாம் கலக்கத்தில் இருக்கிறது. அவன் ஒரு பரிசுத்தப் பொருளை நோக்கிக் கையை நீட்டுகிறான். பொதுவான எபிரெய வாசகம் பெட்டி என்று வாசிக்கிறது; பண்டையக் கிரேக்க மொழிபெயர்ப்பு ஏபோத் என்று வாசிக்கிறது; பல நவீன மொழிபெயர்ப்புகள் அதைப் பின்பற்றுகின்றன, ஏனென்றால் அகியா ஏபோத்தை அணிந்திருந்தான் (வ. 3), பெட்டி கீரியாத்யாரீமில் இருந்தது (7:1-2), மேலும் ஆங்கில (KJV) வாக்கியத்தின் உன் கையை இழுத்துக்கொள் (வ. 19; தமிழ் IRV: 'இருக்கட்டும்') ஏபோத்தின் சீட்டுகளைக் கையாளும் ஆசாரியனுக்குப் பொருந்துகிறது. KJV எபிரெயத்தை மொழிபெயர்க்கிறது (தமிழ் IRV-யும் 'பெட்டி' என்றே வாசிக்கிறது). வாசகர் கேள்வியைத் திறந்தே வைக்கலாம்; எந்த வாசிப்பிலும் நடத்தை ஒன்றே.

அந்த நடத்தை காட்டுவது, தேவனிடம் விசாரிக்கத் தொடங்கி, சத்தம் பெருகும்போது நிறுத்திவிடும் ஒரு ராஜாவை (வ. 19) — இருக்கட்டும். அந்த விசாரணை யுத்தம் குறுக்கிட்ட ஒரு சம்பிரதாயம். அசைவதற்கு முன் ஒரு அடையாளத்திற்காகக் காத்திருந்த யோனத்தானோடு ஒப்பிடுங்கள். அதிகாரம் இந்த மாறுபாட்டின்மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது: தேவனைத் தேடிச் செயல்படும் மகன்; தேவனை நோக்கிச் சைகை காட்டிவிட்டு எதிர்வினை செய்யும் தகப்பன்.

யெகோவா இப்போதுதான் அன்றையதினம் இஸ்ரவேலை இரட்சித்தார் (வ. 23); அடுத்த வசனம் இஸ்ரவேலர் மிகுந்த வருத்தம் அடைந்ததோடு தொடங்குகிறது — பெலிஸ்தர்களால் அல்ல, தங்கள் சொந்த ராஜாவால். சவுலின் ஆணைக்கு வெளிப்படுத்தும் ஒரு நோக்கம் உண்டு: நான் என் எதிரிகளை பழிவாங்கவேண்டும். யுத்தம் யெகோவாவின் இரட்சிப்பு; சவுல் அதைத் தன் பழிவாங்குதல் என்கிறான். துரத்திச் செல்லும் படையின்மேல் விதிக்கப்பட்ட உபவாசம் தவறாகப் பிரயோகிக்கப்பட்ட மதம் — ராஜாவுக்கு அல்ல, மக்களுக்கு விலையாகும் ஒரு வைராக்கியக் காட்சி.

இஸ்ரவேலில் ஆணைகள் மிகுந்த கவனத்தோடு எடுக்கப்பட்டன (எண்ணாகமம் 30:2); அதனால்தான் மக்கள் இந்த ஆணைக்குப் பயப்படுகிறார்கள் (வ. 26). ஆனால் அவசரப் பொருத்தனைகள் என்ன செய்கின்றன என்பதையும் வேதாகமம் காட்டுகிறது: யெப்தாவின் பொருத்தனை அவன் மகளை இழக்கச்செய்தது (நியாயாதிபதிகள் 11); சவுலின் ஆணை அவன் மகனை ஏறக்குறைய இழக்கச்செய்யும். நியாயப்பிரமாணம் இந்த உபவாசத்தை ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. தேவனுடைய வார்த்தையைத் தாண்டிச் செல்லும் வைராக்கியம் பொதுவாக வேறொருவரின் முதுகில் விழுகிறது.

ஆணையைக் கேள்விப்படாத யோனத்தான் (வ. 27) தன் கோலின் நுனியிலிருந்து தேனை ருசிபார்க்கிறான்; அவன் கண்கள் தெளிந்தது — பட்டினியாயிருந்த ஒரு மனிதன் உணவு பெறும்போது ஏற்படும் வெறும் உடல்ரீதியான தெளிவு. ஆணையைக் குறித்த அவன் தீர்ப்பு வெளிப்படையானது: என் தகப்பன் தேசத்தின் மக்களைக் கலங்கச்செய்தார். இந்தச் சொல் இஸ்ரவேலைக் கலங்கச்செய்த ஆகானை நினைவூட்டுகிறது (யோசுவா 7:25); இன்று மக்கள்மேல் கலக்கத்தைக் கொண்டுவருகிறவன் மகன் அல்ல, ராஜா என்று யோனத்தான் சொல்கிறான்.

30-ஆம் வசனம் இராணுவ விலையைச் சேர்க்கிறது: உணவுண்ட ஒரு படை படுகொலை மிகவும் அதிகமாய் செய்திருக்கும். பின்பு 32-ஆம் வசனம் ஒழுக்க விலையைக் காட்டுகிறது: பசியில் தவித்த மக்கள் கொள்ளையின்மேல் பாய்ந்து இரத்தத்தோடும் சாப்பிடுகிறார்கள், சீனாயைவிடப் பழைய ஒரு சட்டத்தை மீறி (ஆதியாகமம் 9:4; லேவியராகமம் 17:10-12). சவுலின் கூடுதல் விதி ஒரு உண்மையான பாவத்தை உருவாக்கியது. அவன் அதற்கு ஒரு பெரிய கல்லாலும் ஒரு பலிபீடத்தாலும் பதில் சொல்கிறான் (வவ. 33-35) — அவனுடைய முதல் பலிபீடம் — அது சரியே; ஆனால் மக்களை அதற்குத் தள்ளியது அவனுடைய சொந்த ஆணையே.

சவுலின் விசாரணைக்குத் தேவன் பதில் சொல்ல மறுத்திருக்கிறார் (வ. 37); அந்த மௌனம் ஒரு மறைந்த பாவத்தைக் குறிக்கிறது என்று சவுல் கருதுகிறான் — வேறொருவரில். இந்த வசனத்தின் எபிரெயம் சுருக்கமானது; பண்டையக் கிரேக்க மொழிபெயர்ப்பு கணிசமாக நீளமானது; ஆசாரியனின் மார்ப்பதக்கத்தின் பரிசுத்தச் சீட்டுகளாகிய ஊரீம் தும்மீமைக் குறிப்பிடும் ஒரு ஜெபத்தை அது விரிவாகத் தருகிறது. நகலெடுப்பவரின் கண் தவறிப்போனதால் எபிரெயத்திலிருந்து விழுந்துபோன வார்த்தைகளை நீண்ட வாசகம் பாதுகாக்கிறது என்று பலர் நினைக்கிறார்கள்; KJV எபிரெயத்தைப் பின்பற்றுகிறது. எப்படியிருந்தாலும் காட்சி ஆசாரியச் சீட்டுப் போடுவதே.

மக்கள் உம்முடைய கண்களுக்கு நலமானபடி செய்யும் (வ. 40) என்கிறார்கள் — இரவுத் தாக்குதலுக்கு முன் அவர்கள் பேசிய அதே வார்த்தைகள் (வ. 36) — சீட்டு ராஜாவின் சொந்த வீட்டின்மேல் விழுகிறது. தன் எதிரிகளைப் பழிவாங்குவேன் என்று ஆணையிட்ட மனிதன், அந்நாளை வென்ற விசுவாசமுள்ள மகனை வேட்டையாடத் தேவனுடைய ஆலோசனைப் பதிலைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறான். 37-ஆம் வசனத்தில் தேவனுடைய மௌனத்தை வாசகம் ஒருபோதும் விளக்கவில்லை; வாசகர்கள் அதை ஆணையின் கண்டனமாகவோ, அதை அம்பலப்படுத்துவதற்கான முன்னோட்டமாகவோ எடுத்திருக்கிறார்கள்.

சவுல் இரண்டாம் ஆணையிடுகிறான் — நீ சாகத்தான் வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் தேவன் எனக்கு அதற்குச் சரியாகவும் அதற்கு அதிகமாகவும் செய்யக்கடவர் (வ. 44) — மக்கள் தங்கள் சொந்த ஆணையால் அவனுக்குப் பதிலளிக்கிறார்கள்: யெகோவாவுடைய ஜீவனைக்கொண்டு. ஆணையை ஆணை எதிர்கொள்கிறது; மக்களுடையதே சிறந்தது, ஏனென்றால் அவர்களுடையது யெகோவா செய்ததைக் கனப்படுத்துகிறது: தேவன் துணை நிற்க அவன் இன்று காரியத்தை நடப்பித்தான். போராடப் பயந்துகொண்டிருந்த படை (13:6) தங்களுக்காகப் போராடிய மனிதனைக் காப்பாற்றத் தன் குரலைக் கண்டுகொள்கிறது.

யோனத்தான் கெஞ்சவில்லை; உண்மைகளைக் கூறுகிறான் — கொஞ்சம் தேன் எடுத்து ருசிபார்த்தேன்; அதற்காக நான் சாகவேண்டும் (வ. 43) — பணிந்துகொள்கிறான். பின்பு தாவீதுக்குத் தன் சால்வையையும் தன் உரிமையையும் கொடுக்கப்போகும் அதே இளவரசன் இவனே (18:4; 23:17); சரியானதற்காக எல்லாவற்றையும் இழக்கும் ஆயத்தம் ஏற்கனவே அவனுக்குள் இருக்கிறது. மக்கள் அவனைத் தப்புவித்தார்கள் — சவுல் ஆணையை விடுவித்தானா என்று வாசகம் சொல்லவில்லை; ராஜா தன்னால் காக்கவும் முடியாத, மரியாதையோடு மீறவும் முடியாத ஒரு பொருத்தனையோடு வீடு திரும்புகிறான்.

அதிகாரம் சவுலின் ஆட்சியின் சுருக்கத்தோடு முடிகிறது — எல்லாப் பக்கங்களிலும் யுத்தங்கள் (வ. 47), 15-ஆம் அதிகாரத்தை முன்கூட்டிக் காட்டும் அமலேக்கின்மேல் ஒரு வெற்றி (வ. 48), அவன் வீட்டாரின் பெயர்கள்: யோனத்தான், இஸ்வி, மல்கிசூவா, மேராப், மீகாள், அகினோவாம், அப்னேர் (வவ. 49-51). இங்கே மகன்களின் பட்டியலில் மூன்று பெயர்கள்; 1 நாளாகமம் 8:33 எஸ்பால் (இஸ்போசேத்) உட்பட நான்கைத் தருகிறது. இஸ்வி அவர்களில் ஒருவருக்கான வேறு பெயரா, அல்லது பட்டியல்கள் வெறுமனே வேறுபடுகின்றனவா என்பது திறந்த கேள்வி; வாசகம் நமக்காக அவற்றை இணைக்கவில்லை.

தன்னிடம் சேர்த்துக்கொள்ளுவான் — 8:11-17-இன் வினைச்சொல் மீண்டும். ராஜா வலியவரையும் வீரரையும் தன் சேவைக்காக எடுத்துக்கொள்கிறான், சாமுவேல் சொன்னபடியே. சவுல் அடுத்துக் காணப்போகும் வலியவன் கவண் ஏந்திய பெத்லகேமின் ஒரு மேய்ப்பன் (16:21-22; 18:2); அந்த எடுத்துக்கொள்ளுதல் பிடித்துக்கொள்ளுதலாகி வேட்டையாகி மாறும். கடினமான யுத்தம்... சவுல் இருந்த நாளெல்லாம் — பெலிஸ்தர்கள் அவன் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் முடிக்கப்படவில்லை; அந்தப் பணி தேவனுடைய இருதயத்திற்கு ஏற்ற மனிதனுக்காகக் காத்திருக்கிறது.