യോനാഥാന്റെ വിശ്വാസം ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പുള്ളതും തന്നെക്കുറിച്ച് എളിമയുള്ളതുമാണ്. ഇംഗ്ലീഷ് (KJV) പാഠത്തിൽ ഒരുപക്ഷേ (it may be) — തനിക്കു ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വാഗ്ദാനം അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നില്ല (മലയാളം IRV ഇവിടെ യഹോവ നമുക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കും എന്നു വായിക്കുന്നു); യഹോവയ്ക്ക് പ്രയാസമില്ലല്ലോ — ദൈവത്തിനു ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവൻ ഉറപ്പുള്ളവനാണ്. ഫലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എളിമയും യഹോവയെക്കുറിച്ചുള്ള നിശ്ചയവും ചേരുന്ന ആ സംയോജനമാണ് യഥാർത്ഥ വിശ്വാസത്തിന്റെ രൂപം; അഹങ്കാരം അതിനെ തലകീഴാക്കുന്നു. ഈ അഗ്രചർമ്മികൾ എന്നത് വംശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അധിക്ഷേപമല്ല, ഉടമ്പടിയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്: ഫെലിസ്ത്യർ വാഗ്ദാനജനത്തിനു പുറത്തു നിന്നുകൊണ്ട് അതിന്റെ ദൈവത്തെ ധിക്കരിക്കുകയാണ്.

അധികംകൊണ്ടോ അല്പംകൊണ്ടോ — ന്യായാധിപന്മാർ പഠിപ്പിച്ചതും തന്റെ അപ്പൻ മറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും രാജകുമാരൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു: ഗിദെയോന്റെ മുന്നൂറു പേർ, ശംഗറിന്റെ കൂർപ്പിച്ച വടി, ശിംശോന്റെ താടിയെല്ല്. രണ്ടുപേർക്കുംകൂടി ഒരു വാൾ മാത്രമുള്ള രണ്ടു മനുഷ്യർ ആരും അവർക്കു കീർത്തി നൽകാത്തവിധം അല്പം തന്നെയാണ്. ആയുധവാഹകന്റെ മറുപടി (വാ. 7), നിന്റെ മനസ്സുപോലെ ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ട്, വിശ്വസ്ത സൗഹൃദത്തിന്റെ തിരുവെഴുത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണ്.

യോനാഥാൻ ഒരു അടയാളം ചോദിച്ചിരുന്നു (വാ. 9-10), അതു ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു: പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞ ഇങ്ങോട്ട് കയറിവരുവിൻ എന്ന ക്ഷണം യഹോവയുടെ അനുമതിവചനമായി എടുക്കപ്പെടുന്നു. ആട്ടിൻതോലുകൊണ്ടും മിദ്യാന്യപാളയത്തിലെ സ്വപ്നംകൊണ്ടും ഗിദെയോൻ സമാനമായ ഒന്നു ചെയ്തിരുന്നു (ന്യായാധിപന്മാർ 7:13-15). പാഠം ഈ രീതിയെ കല്പിക്കുകയോ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ നടത്തിപ്പ് അന്വേഷിക്കുകയും പിന്നെ താമസമില്ലാതെ അതനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു മനുഷ്യനെ അതു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

യഹോവ അവരെ... ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു — ഒരു അടി പോലും വീഴുന്നതിനു മുമ്പ്, ഒരു പാറക്കെട്ടിൽ കൈകാലുകൾകൊണ്ട് വലിഞ്ഞു കയറുന്ന (വാ. 13) ഒരു മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞത്. വിശ്വാസം വിജയത്തെ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിൽ പറയുകയും പിന്നെ പണിക്കിറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദ്യസംഹാരം അര ഏക്കറിൽ ഏകദേശം ഇരുപതു പേർ (വാ. 14); ബാക്കി ചെയ്യുന്നത് വലിയോരു നടുക്കവും ഒരു ഭൂകമ്പവുമാണ് (വാ. 15) — ആഖ്യാതാവ് അതു വ്യക്തമായി ദൈവത്തിനു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.

തന്റെ മകനെ കാണാനില്ലെന്ന് ശൗൽ ഇപ്പോൾ കണ്ടെത്തിയതേയുള്ളൂ (വാ. 17); ശത്രുപാളയം കലാപത്തിലാണ്. അവൻ ഒരു വിശുദ്ധവസ്തുവിലേക്കു കൈ നീട്ടുന്നു. സാധാരണ എബ്രായപാഠം പെട്ടകം എന്നു വായിക്കുന്നു; പുരാതന ഗ്രീക്ക് പരിഭാഷ ഏഫോദ് എന്നു വായിക്കുന്നു; പല ആധുനിക പരിഭാഷകളും അതിനെ പിന്തുടരുന്നു — അഹീയാവ് ഏഫോദ് ധരിച്ചിരുന്നു (വാ. 3), പെട്ടകം കിര്യത്ത്-യെയാരീമിലായിരുന്നു (7:1-2), നിന്റെ കൈ പിൻവലിക്ക (വാ. 19) എന്നത് ഏഫോദിന്റെ ചീട്ടുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു പുരോഹിതനു ചേരുന്നതാണ് എന്നിവയാണു കാരണങ്ങൾ. KJV എബ്രായപാഠം പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്നു; മലയാളം IRV-യും ഇവിടെ ദൈവത്തിന്റെ പെട്ടകം എന്നു വായിക്കുന്നു. വായനക്കാരന് ചോദ്യം തുറന്നുവയ്ക്കാം; രണ്ടു വായനയിലും പെരുമാറ്റം ഒന്നുതന്നെ.

പെരുമാറ്റം കാണിക്കുന്നത് ദൈവത്തോടു ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ബഹളം വളരുമ്പോൾ നിർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാജാവിനെയാണ് (വാ. 19) — നിന്റെ കൈ പിൻവലിക്ക. അന്വേഷണം യുദ്ധം തടസ്സപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഔപചാരികതയായിരുന്നു. അനങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു അടയാളത്തിനായി കാത്തിരുന്ന യോനാഥാനുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുക. ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിന്മേലാണ് അദ്ധ്യായം പണിതിരിക്കുന്നത്: ദൈവത്തെ അന്വേഷിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്ന മകൻ; ദൈവത്തിലേക്ക് ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് പ്രതികരിക്കുന്ന അപ്പൻ.

യഹോവ ഇപ്പോൾത്തന്നെ അന്ന് യിസ്രായേലിനെ രക്ഷിച്ചു (വാ. 23); അടുത്ത വാക്യം തുടങ്ങുന്നത് യിസ്രായേല്യർ അസ്വസ്ഥരായി എന്നാണ് — ഫെലിസ്ത്യരാലല്ല, അവരുടെ സ്വന്തം രാജാവിനാൽ. ശൗലിന്റെ സത്യത്തിന് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഉദ്ദേശ്യമുണ്ട്: ഞാൻ എന്റെ ശത്രുക്കളോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതുവരെ. യുദ്ധം യഹോവയുടെ രക്ഷയായിരുന്നു; ശൗൽ അതിനെ തന്റെ പ്രതികാരം എന്നു വിളിക്കുന്നു. പിന്തുടരുന്ന ഒരു സൈന്യത്തിന്മേൽ ചുമത്തിയ ഉപവാസം തെറ്റായി പ്രയോഗിച്ച മതമാണ് — ജനത്തിനു വിലകൊടുക്കേണ്ടിവരുന്ന, രാജാവിനല്ല, തീക്ഷ്ണതയുടെ ഒരു പ്രദർശനം.

യിസ്രായേലിൽ ശപഥങ്ങൾ വലിയ ഗൗരവത്തോടെയാണ് എടുത്തിരുന്നത് (സംഖ്യാപുസ്തകം 30:2); അതുകൊണ്ടാണ് ജനം ഇതിനെ ഭയപ്പെടുന്നത് (വാ. 26). എന്നാൽ അവിവേകമായ നേർച്ചകൾ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നും തിരുവെഴുത്ത് കാണിക്കുന്നു: യിഫ്താഹിന്റേത് അവന്റെ മകളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി (ന്യായാധിപന്മാർ 11); ശൗലിന്റേത് അവന്റെ മകനെ ഏതാണ്ടു നഷ്ടപ്പെടുത്തും. ന്യായപ്രമാണം ഒരിക്കലും ഈ ഉപവാസം ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. ദൈവവചനത്തെ കവിഞ്ഞുപോകുന്ന തീക്ഷ്ണത സാധാരണയായി മറ്റാരുടെയെങ്കിലും മുതുകിലാണ് വന്നുവീഴുന്നത്.

സത്യം കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത യോനാഥാൻ (വാ. 27) തന്റെ വടിയുടെ അറ്റത്തുനിന്ന് തേൻ ആസ്വദിക്കുന്നു; അവന്റെ കണ്ണ് പ്രകാശിച്ചു — ആഹാരം ലഭിച്ച വിശന്നുവലഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യന്റെ വെറും ശാരീരികമായ തെളിച്ചം. ശപഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ വിധി തുറന്നതാണ്: എന്റെ അപ്പൻ ദേശത്തെ കഷ്ടത്തിലാക്കി. ആ വാക്ക് യിസ്രായേലിനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ആഖാനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു (യോശുവ 7:25); ഇന്നു ജനത്തിന്മേൽ കഷ്ടം കൊണ്ടുവരുന്നത് മകനല്ല, രാജാവാണ് എന്നാണ് യോനാഥാൻ പറയുന്നത്.

30-ാം വാക്യം സൈനികമായ വില കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: ഭക്ഷിച്ച ഒരു സൈന്യം ഫെലിസ്ത്യരുടെ പരാജയം എത്രയോ വലുതാക്കുമായിരുന്നു. പിന്നെ 32-ാം വാക്യം ധാർമ്മികമായ വില കാണിക്കുന്നു: വിശന്നുവലഞ്ഞ ജനം കൊള്ളയുടെമേൽ ചാടിവീണ് രക്തത്തോടുകൂടെ തിന്നു — സീനായിയെക്കാൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു നിയമം ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് (ഉൽപത്തി 9:4; ലേവ്യപുസ്തകം 17:10-12). ശൗലിന്റെ അധികനിയമം ഒരു യഥാർത്ഥ പാപം ഉളവാക്കി. അവൻ അതിനു മറുപടി നൽകുന്നത് ഒരു വലിയ കല്ലും ഒരു യാഗപീഠവും കൊണ്ടാണ് (വാ. 33-35) — അവന്റെ ആദ്യത്തേത് — അതു ശരിതന്നെ; എന്നാൽ ജനത്തെ അതിലേക്കു തള്ളിവിട്ടത് അവന്റെ സ്വന്തം സത്യമായിരുന്നു.

ശൗലിന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ ദൈവം വിസമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു (വാ. 37); ആ മൗനം ഒരു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാപത്തെ അർത്ഥമാക്കുന്നു എന്നു ശൗൽ ഊഹിക്കുന്നു — മറ്റാരിലോ. ഈ വാക്യത്തിന്റെ എബ്രായപാഠം ഹ്രസ്വമാണ്; പുരാതന ഗ്രീക്ക് പരിഭാഷ ഗണ്യമായി ദൈർഘ്യമേറിയതാണ്; പുരോഹിതന്റെ മാർപ്പതക്കത്തിലെ വിശുദ്ധചീട്ടുകളായ ഊറീമിനെയും തുമ്മീമിനെയും പരാമർശിക്കുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥന അതു വിശദമായി നൽകുന്നു. ഒരു പകർത്തെഴുത്തുകാരന്റെ കണ്ണ് തെന്നിപ്പോയതിനാൽ എബ്രായപാഠത്തിൽനിന്നു കൊഴിഞ്ഞുപോയ വാക്കുകൾ ദൈർഘ്യമേറിയ പാഠം സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നു പലരും കരുതുന്നു; KJV എബ്രായപാഠത്തെ പിന്തുടരുന്നു. ഏതായാലും രംഗം പുരോഹിതചീട്ടിടലിന്റേതാണ്.

ജനം പറയുന്നു നിന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ ആകട്ടെ (വാ. 40) — രാത്രിയാക്രമണത്തിനു മുമ്പ് അവർ പറഞ്ഞ അതേ വാക്കുകൾ (വാ. 36; ഇംഗ്ലീഷ് KJV പാഠത്തിൽ രണ്ടിടത്തും ഒരേ വാക്കുകൾ) — ചീട്ട് രാജാവിന്റെ സ്വന്തം ഭവനത്തിനു വീഴുന്നു. തന്റെ ശത്രുക്കളോടു പ്രതികാരം ചെയ്യുമെന്നു സത്യം ചെയ്ത മനുഷ്യൻ, അന്നത്തെ വിജയം നേടിയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉടമയായ മകനെ വേട്ടയാടാൻ ദൈവത്തിന്റെ അരുളപ്പാട് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. 37-ാം വാക്യത്തിലെ ദൈവത്തിന്റെ മൗനം പാഠം ഒരിക്കലും വിശദീകരിക്കുന്നില്ല; വായനക്കാർ അതിനെ ശപഥത്തിന്റെ ശാസനയായോ അതിനെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിലേക്കുള്ള മുന്നോടിയായോ എടുത്തിട്ടുണ്ട്.

ശൗൽ രണ്ടാമതൊരു സത്യം ചെയ്യുന്നു — ദൈവം എന്നോട് അതിന് തക്കവണ്ണവും അധികവും ചെയ്യട്ടെ; യോനാഥാനേ, നീ മരിക്കേണം (വാ. 44) — ജനം സ്വന്തം സത്യംകൊണ്ട് അവനു മറുപടി നൽകുന്നു: യഹോവയാണ. സത്യം സത്യത്തെ നേരിടുന്നു; ജനത്തിന്റേതാണ് മെച്ചം, കാരണം അവരുടേത് യഹോവ ചെയ്തതിനെ ആദരിക്കുന്നു: അവൻ ഇന്ന് ദൈവത്തോടുകൂടെയല്ലയൊ പ്രവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്. യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഭയന്നുപോയിരുന്ന സൈന്യം (13:6) തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്ത മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ ശബ്ദം കണ്ടെത്തുന്നു.

യോനാഥാൻ യാചിക്കുന്നില്ല; അവൻ വസ്തുതകൾ പറയുന്നു — ഞാൻ... അല്പം തേൻ ആസ്വദിച്ചതേയുള്ളു; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മരിക്കേണ്ടിവരും (വാ. 43) — കീഴടങ്ങുന്നു. പിന്നീട് ദാവീദിന് തന്റെ മേലങ്കിയും തന്റെ അവകാശവും നൽകുന്ന അതേ രാജകുമാരനാണിത് (18:4; 23:17); ശരിയായതിനുവേണ്ടി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുത്താനുള്ള സന്നദ്ധത ഇപ്പോൾത്തന്നെ അവനിലുണ്ട്. അങ്ങനെ ജനം യോനാഥാനെ രക്ഷിച്ചു — ശൗൽ സത്യത്തിൽനിന്ന് ഒഴിവു നൽകിയോ എന്ന് പാഠം പറയുന്നില്ല; പാലിക്കാനോ മാന്യമായി ലംഘിക്കാനോ കഴിയാത്ത ഒരു നേർച്ചയുമായി രാജാവ് വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നു.

ശൗലിന്റെ ഭരണത്തിന്റെ ഒരു സംഗ്രഹത്തോടെ അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു — എല്ലാ വശത്തും യുദ്ധങ്ങൾ (വാ. 47), 15-ാം അദ്ധ്യായത്തെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്ന അമാലേക്കിന്മേലുള്ള ഒരു വിജയം (വാ. 48), അവന്റെ ഭവനത്തിലെ പേരുകൾ: യോനാഥാൻ, യിശ്വി, മൽക്കീശൂവ, മേരബ്, മീഖൾ, അഹീനോവം, അബ്നേർ (വാ. 49-51). ഇവിടത്തെ പുത്രന്മാരുടെ പട്ടികയിൽ മൂന്നു പേരുകളുണ്ട്; 1 ദിനവൃത്താന്തം 8:33 എശ്-ബാൽ (ഈശ്-ബോശെത്ത്) ഉൾപ്പെടെ നാലു പേരുകൾ നൽകുന്നു. യിശ്വി അവരിൽ ഒരാളുടെ മറ്റൊരു പേരാണോ അതോ പട്ടികകൾ വെറുതെ വ്യത്യസ്തമാണോ എന്നത് തുറന്ന ചോദ്യമാണ്; പാഠം അവയെ നമുക്കായി പൊരുത്തപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

അവനെ തന്റെ പക്ഷത്തു ചേർക്കും — ഇംഗ്ലീഷ് (KJV) പാഠത്തിൽ 8:11-17-ലെ അതേ ക്രിയ വീണ്ടും. ശമൂവേൽ പറഞ്ഞതുപോലെതന്നെ രാജാവ് ബലവാന്മാരെയും വീരന്മാരെയും തന്റെ സേവനത്തിനായി എടുക്കുന്നു. ശൗൽ അടുത്തതായി കാണുന്ന ബലവാൻ കവിണയുമായി ബേത്ത്ലഹേമിൽനിന്നുള്ള ഒരു ഇടയനായിരിക്കും (16:21-22; 18:2); ആ എടുക്കൽ വേട്ടയായി മാറുന്ന ഒരു മുറുകെപ്പിടിക്കലായിത്തീരും. ശൗലിന്റെ കാലത്തെല്ലാം ഫെലിസ്ത്യരോട് കഠിനയുദ്ധം — അവന്റെ ജീവിതകാലത്ത് ഫെലിസ്ത്യർ ഒരിക്കലും അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ല; ആ ജോലി ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയപ്രകാരമുള്ള മനുഷ്യനെ കാത്തിരിക്കുന്നു.