മൺപാത്രങ്ങളിലെ നിക്ഷേപം

ദീപാവലിക്ക് ഓരോ വാതിൽപ്പടിയിലും അവയുണ്ടാകും: ഏതാനും രൂപയ്ക്കു വാങ്ങുന്ന ചെറിയ മൺചിരാതുകൾ; ചിലത് ഇതിനകം ഉടഞ്ഞവ, ചിലത് രാത്രി കഴിയുമ്പോഴേക്കും പൊട്ടിയവ. ആരും ചിരാതിനെത്തന്നെ പ്രശംസിക്കുന്നില്ല. പ്രധാനം അത് വഹിക്കുന്ന ജ്വാലയാണ്; മൺപാത്രം എത്ര സാധാരണമാകുന്നുവോ, വെളിച്ചമാണ് പ്രധാനം എന്നത് അത്ര വ്യക്തമാകുന്നു. പൗലൊസ് ഏതാണ്ട് അതേ ചിത്രം തന്നെ എടുക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ തേജസ്സ് — സൃഷ്ടിയിൽ ആദ്യം ഇരുളിൽനിന്നു പ്രകാശിച്ച വെളിച്ചം — മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു; ശക്തി പാത്രത്തിന്റേതല്ല, തന്റേതാണ് എന്ന് എല്ലാവർക്കും കാണാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, ദൈവം ഈ നിക്ഷേപം സാധാരണവും ഉടഞ്ഞുപോകുന്നതുമായ മൺകലങ്ങളിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു.

കഥയിൽ ഇത് എവിടെ: അഞ്ചാം അങ്കം — ഒന്നാം അങ്കത്തിലെ വെളിച്ചം ഇരുണ്ട ഒരു ലോകത്തിലേക്കു വഹിക്കുന്ന സഭ. പൗലൊസ് തന്റെ സന്ദേശത്തെ സൃഷ്ടിയുടെ ആദ്യവാക്കുകളോടും — 'ഇരുളിൽനിന്നു വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കട്ടെ' എന്നു ദൈവം പറഞ്ഞു — യേശുവിനുള്ളവരെ ദൈവം ഉയിർപ്പിക്കുന്ന പുനരുത്ഥാനത്തോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഇവ രണ്ടിനും ഇടയിൽ അദ്ദേഹം വർത്തമാനകാലത്തെ വെക്കുന്നു: പുതിയ സൃഷ്ടി തങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഇതിനകം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ മുന്നോട്ടുപോകുന്ന, ചതവേറ്റ, ബലഹീനരായ സന്ദേശവാഹകർ.

ഈ അധ്യായം എന്ത് ചെയ്യുന്നു: എതിർപ്പും കഷ്ടതയും ഉണ്ടായിട്ടും പൗലൊസ് എന്തുകൊണ്ട് അധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല എന്നു വിശദീകരിക്കാൻ: സന്ദേശം ദൈവത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ്, പൗലൊസിന്റെ പ്രകടനമല്ല; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദുർബലത തന്നെ ദൈവശക്തിയെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും വരാനിരിക്കുന്ന പുനരുത്ഥാനത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.

• 4:1–6 — പൗലൊസ് അധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല, ഉപായം പ്രയോഗിക്കുന്നുമില്ല; അദ്ദേഹം സത്യം തുറന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. സുവിശേഷം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ യുഗത്തിന്റെ ദൈവം കുരുടാക്കിയവർക്കാണ് അത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. പൗലൊസ് തന്നെത്തന്നെയല്ല, യേശുവിനെ കർത്താവായി പ്രസംഗിക്കുന്നു; ഇരുളിലേക്കു വെളിച്ചം അരുളിച്ചെയ്ത ദൈവം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിച്ചിരിക്കുന്നു.
• 4:7–12 — ശക്തി ദൈവത്തിന്റേതാണെന്നു കാണിക്കേണ്ടതിന് ഈ നിക്ഷേപം നമുക്കു മൺപാത്രങ്ങളിലാണ് ഉള്ളത്. ഞെരുക്കപ്പെടുന്നു, എങ്കിലും തകർന്നുപോകുന്നില്ല; ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു, എങ്കിലും നിരാശപ്പെടുന്നില്ല; ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുന്നു, എങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അടിച്ചുവീഴ്ത്തപ്പെടുന്നു, എങ്കിലും നശിച്ചുപോകുന്നില്ല — യേശുവിന്റെ ജീവനും കാണപ്പെടേണ്ടതിന് അവിടുത്തെ മരണം നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ട്.
• 4:13–15 — 'ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു, അതുകൊണ്ടു സംസാരിച്ചു' എന്ന ഒരു സങ്കീർത്തനത്തെ പ്രതിധ്വനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, യേശുവിനെ ഉയിർപ്പിച്ച ദൈവം നമ്മെയും ഉയിർപ്പിച്ച് ഒരുമിച്ച് തന്റെ സന്നിധിയിൽ നിർത്തും എന്നറിഞ്ഞ് പൗലൊസ് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം സ്തോത്രം കവിഞ്ഞൊഴുകേണ്ടതിന് അവർക്കുവേണ്ടിയാണ്.
• 4:16–18 — അതുകൊണ്ട് നാം അധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല. പുറമെയുള്ള മനുഷ്യൻ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നുവെങ്കിലും, അകമെയുള്ളവൻ നാൾക്കുനാൾ പുതുക്കപ്പെടുന്നു. ക്ഷണനേരത്തേക്കുള്ള ഈ ലഘുവായ കഷ്ടത തേജസ്സിന്റെ നിത്യഘനം ഉളവാക്കുന്നു; കാണാത്തതിൽ നാം ദൃഷ്ടിവെക്കുന്നു, കാരണം അത് നിത്യമാണ്.

മുഖ്യ വാക്യം: 2 കൊരിന്ത്യർ 4:7  ·  അതുകൊണ്ട് എന്ത്: പൗലൊസിന്റെ പട്ടിക — ഞെരുക്കപ്പെടുന്നു, ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു, അടിച്ചുവീഴ്ത്തപ്പെടുന്നു — ഒരിക്കലും ക്ലേശിക്കുന്നില്ല എന്ന വിജയഭാവത്തിലുള്ള ഒരു പ്രശംസയല്ല; താൻ എപ്പോഴും ക്ലേശിക്കുന്നുണ്ടെന്നും എന്നിട്ടും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നുമുള്ള സത്യസന്ധമായ ഒരു സമ്മതമാണ്. ഉപയോഗപ്പെടാനാവാത്തവിധം താൻ പൊട്ടിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്നു തോന്നുന്ന ഏതൊരാൾക്കുംവേണ്ടി, ഈ അധ്യായം സാധാരണ യുക്തിയെ തിരിച്ചിടുന്നു: ബലഹീനത ഒരു അയോഗ്യതയല്ല; വെളിച്ചം ആരുടേതാണെന്നു വ്യക്തമാകുന്ന ഇടമാണ് അത്.