தீபாவளியின்போது ஒவ்வொரு வாசற்படியிலும் அவை இருக்கும்: சில ரூபாய்க்குச் செய்யப்பட்ட சிறிய மண் அகல் விளக்குகள்; சில ஏற்கனவே சிதைந்தவை, சில இரவு முடிவதற்குள் விரிசல் விட்டவை. விளக்கையே யாரும் பாராட்டுவதில்லை. முக்கியமானது அது தாங்கும் சுடர்; மண் எவ்வளவு எளிமையாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு தெளிவாக ஒளியே மையம் என்று புரிகிறது. பவுலும் ஏறக்குறைய அதே சித்திரத்தை எடுக்கிறார். தேவனுடைய மகிமை — படைப்பின்போது இருளிலிருந்து முதன்முதலில் பிரகாசித்த ஒளி — மனித இருதயங்களில் பிரகாசித்திருக்கிறது என்கிறார்; வல்லமை பாண்டத்தினுடையது அல்ல, தம்முடையது என்று எல்லாரும் காணும்படி, தேவன் இந்தப் பொக்கிஷத்தைச் சாதாரணமான, உடையக்கூடிய மண்பாண்டங்களில் வைக்கத் தெரிந்துகொண்டார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — முதலாம் பகுதியின் ஒளியை இருண்ட உலகுக்குள் சுமந்து செல்லும் சபை. பவுல் தம் செய்தியைப் படைப்பின் முதல் வார்த்தைகளுடன் — 'இருளிலிருந்து வெளிச்சம் பிரகாசிக்கக்கடவது' என்று தேவன் சொன்னதுடன் — இணைக்கிறார்; இயேசுவுக்குரியவர்களைத் தேவன் எழுப்பப்போகும் உயிர்த்தெழுதலுடனும் இணைக்கிறார். இவ்விரண்டுக்கும் இடையே நிகழ்காலத்தை வைக்கிறார்: புதிய படைப்பு ஏற்கனவே தங்களுக்குள் தொடங்கிவிட்டதால் தொடர்ந்து முன்னேறும், காயப்பட்ட, பலவீனமான தூதர்கள்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எதிர்ப்பும் பாடுகளும் இருந்தும் பவுல் ஏன் சோர்ந்துபோவதில்லை என்று விளக்குவது: செய்தி தேவனுடைய ஒளி, பவுலின் திறமைக் காட்சி அல்ல; அவருடைய பலவீனமே தேவனுடைய வல்லமையை வெளிப்படுத்தி, வரப்போகும் உயிர்த்தெழுதலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
- 4:1–6 — பவுல் சோர்ந்துபோவதுமில்லை, தந்திரம் செய்வதுமில்லை; சத்தியத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார். சுவிசேஷம் மறைக்கப்பட்டிருந்தால், இந்த உலகத்தின் தேவன் குருடாக்கினவர்களுக்கே அது மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பவுல் தம்மையல்ல, இயேசுவைக் கர்த்தர் என்று பிரசங்கிக்கிறார்; இருளிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பேசின தேவன் நம்முடைய இருதயங்களில் பிரகாசித்திருக்கிறார்.
- 4:7–12 — வல்லமை தேவனுடையது என்று காட்டும்படி, இந்தப் பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்களில் பெற்றிருக்கிறோம். நெருக்கப்பட்டும் ஒடுங்கிப்போகிறதில்லை; கலக்கமடைந்தும் மனமுறிவடைகிறதில்லை; துன்பப்படுத்தப்பட்டும் கைவிடப்படுகிறதில்லை; கீழே தள்ளப்பட்டும் அழிந்துபோகிறதில்லை — இயேசுவின் ஜீவனும் வெளிப்படும்படி, அவருடைய மரணத்தை எப்பொழுதும் நம்முடைய சரீரத்தில் சுமந்து திரிகிறோம்.
- 4:13–15 — 'விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன்' என்ற ஒரு சங்கீதத்தை எதிரொலித்து, இயேசுவை எழுப்பின தேவன் நம்மையும் எழுப்பி, தம் சந்நிதியில் நம்மை ஒன்றாகச் சேர்ப்பார் என்று அறிந்து, பவுல் தொடர்ந்து பேசுகிறார். ஸ்தோத்திரம் பெருகும்படி, இவை எல்லாம் அவர்கள் நிமித்தமே.
- 4:16–18 — ஆகையால் நாம் சோர்ந்துபோகிறதில்லை. வெளிப்புறமாக நாம் அழிந்துகொண்டிருந்தாலும், உள்ளான மனுஷன் நாளுக்கு நாள் புதிதாக்கப்படுகிறான். இலேசான, ஒரு கணப்பொழுது உபத்திரவம் நித்திய மகிமையின் கனத்தை உண்டாக்குகிறது; காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிறோம், ஏனெனில் அவை நித்தியமானவை.
முக்கிய வசனம்: 2 கொரிந்தியர் 4:7 · அதனால் என்ன: பவுலின் பட்டியல் — நெருக்கப்பட்டு, கலக்கமடைந்து, கீழே தள்ளப்பட்டு — ஒருபோதும் போராடியதில்லை என்ற வெற்றிப் பெருமை அல்ல; அவர் எப்போதும் போராடுகிறார், ஆனாலும் இன்னும் நிற்கிறார் என்ற நேர்மையான ஒப்புதல். பயனுள்ளவராக இருக்க முடியாத அளவுக்குத் தாம் விரிசல் விட்டவர் என்று உணரும் எவருக்கும், இந்த அதிகாரம் வழக்கமான தர்க்கத்தைத் தலைகீழாக்குகிறது: பலவீனம் தகுதியிழப்பு அல்ல; அது யாருடைய ஒளி என்பது வெளிப்படையாகத் தெரியும் இடம்.