மரணத்தைப் போல வலிமையான காதல்

'இது நிரந்தரம்' என்று சொல்லத் தம்பதிகள் திருமணத்தை ஏதோ ஒரு பொருளால் குறிக்கிறார்கள் — ஒரு மோதிரம், ஒரு தாலி, ஒரு பதிவேட்டில் ஒரு கையொப்பம். பழங்கால உலகில் ஒரு முத்திரை அந்த வேலையைச் செய்தது: மார்பில் ஒரு கயிற்றில் அணியப்பட்ட அல்லது ஒரு மோதிரத்தில் பதிக்கப்பட்ட, ஒரு நபரின் அடையாளத்தையும் அதிகாரத்தையும் சுமந்த செதுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய கல். பாட்டின் முடிவில், அந்தப் பெண் தன் நேசரிடம் தன்னை அந்த முத்திரையைப் போல, அவர் இருதயத்தின்மேலும் அவர் புயத்தின்மேலும் அணிந்துகொள்ளும்படி கேட்கிறாள். பின்பு, நூற்றாண்டுகளாகத் திருமணங்களிலும் அடக்க ஆராதனைகளிலும் வாசிக்கப்படும் வார்த்தைகளில் அவள் ஏன் என்று விளக்குகிறாள்: காதல் மரணத்தைப் போல வலிமையானது, எந்த வெள்ளமும் அதை அணைக்க முடியாது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பாட்டு மூன்றாம் பகுதியில் முடிகிறது, ஆனால் அதன் கூற்று முழு வேதாகமக் கதையையும் கடந்து செல்கிறது. ஆதியாகமம் 3 முதல் மரணம் மனுக்குலத்தின்மேல் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது; இங்கே காதல் மரணத்தைப் போல வலிமையானது என்று சொல்லப்படுகிறது. புதிய ஏற்பாடு இன்னும் அதிகமாகச் சென்று, உயிர்த்தெழுதலில் மரணத்தை உண்மையிலேயே மேற்கொள்ளும் ஓர் அன்பை அறிவிக்கிறது. வரிசையில் வாசிக்கும்போது, 8ஆம் அதிகாரம் பாட்டின் உச்சி; அதன் சிறிய இறுதிக் கவிதைகள் அந்தக் கூற்றைக் கையில் கொண்டு வாசகனைச் சாதாரண வாழ்க்கைக்குத் — குடும்பம், திராட்சத்தோட்டங்கள், ஏக்கம் — திருப்பி அனுப்புகின்றன.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பாட்டின் மைய நம்பிக்கையை அறிவிப்பது — காதல் தீவிரமானது, அணைக்கமுடியாதது, விலைக்கு வாங்க முடியாதது — இன்னும் திறந்த முடிவோடு, பெண் தன் நேசரைச் சீக்கிரமாய் வரும்படி அழைக்கும் நிலையில், புத்தகத்தை முடிப்பது.

• 8:1–4 — ஒரு சகோதரனிடம் காட்டுவதுபோல அவரிடம் பொதுவெளியில் சுதந்திரமாகப் பாசம் காட்ட முடிந்தால், அவரைத் தன் தாயின் வீட்டுக்கு அழைத்துவர முடிந்தால் என்று அவள் விரும்புகிறாள். எருசலேமின் குமாரத்திகளுக்கான பல்லவி கடைசி முறையாக ஒலிக்கிறது: காதல் தானாக விரும்பும் முன்பு அதை எழுப்ப வேண்டாம்.
• 8:5–7 — தன் நேசர்மேல் சாய்ந்துகொண்டு அவள் வனாந்தரத்திலிருந்து வருவதைப் பார்ப்பவர்கள் காண்கிறார்கள். தன்னை அவர் இருதயத்தின்மேல் முத்திரையைப் போல வைத்துக்கொள்ளும்படி அவள் கேட்கிறாள்; காதல் மரணத்தைப் போல வலிமையானது, அதன் ஜுவாலை உக்கிரமானது — ஒருவேளை 'கர்த்தருடைய ஜுவாலை'. வெள்ளங்கள் அதை அணைக்க முடியாது; தன் செல்வமெல்லாவற்றையும் கொடுத்துக் காதலை வாங்க முயல்கிறவன் இகழப்படுவான்.
• 8:8–10 — அவள் சகோதரர்கள் தங்கள் இளம் சகோதரியைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்: அவள் ஒரு மதிலானால் அவள்மேல் வெள்ளியால் கட்டுவார்கள்; ஒரு கதவானால் பலகைகளால் அவளை அடைப்பார்கள் — அவளைப் பாதுகாக்கவே அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். தான் ஒரு மதிலாக இருந்ததாகவும், தன் நேசரின் கண்களில் சமாதானத்தைக் கண்டடைந்ததாகவும் அந்தப் பெண் பதிலளிக்கிறாள்.
• 8:11–14 — சாலொமோனுக்கு ஒரு பரந்த திராட்சத்தோட்டம் இருக்கிறது; அதை ஆயிரம் வெள்ளிக்காசுக்குக் குத்தகைக்கு விடுகிறான்; தன் சொந்தத் திராட்சத்தோட்டம் தான் கொடுப்பதற்குரியது என்றும், சாலொமோன் தன் ஆயிரத்தை வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றும் அவள் சொல்கிறாள். அவள் குரலைக் கேட்க நேசர் கேட்பதோடும், அவள் பதிலோடும் புத்தகம் முடிகிறது: சீக்கிரமாய் வாரும், கந்தவர்க்கங்களின் மலைகளின்மேல் ஒரு வெளிமானைப் போல.

முக்கிய வசனம்: உன்னதப்பாட்டு 8:6  ·  அதனால் என்ன: பாட்டின் இறுதிக் கூற்று துணிச்சலானது: காதலை விலைக்கு வாங்கவும் முடியாது, மூழ்கடிக்கவும் முடியாது. திருமணங்கள் பெரும்பாலும் பேரம் பேசப்பட்டு, வரதட்சணை இன்னும் கைமாறும் இடத்தில், செல்வம் இகழப்படுவதைப் பற்றிய வரி கூர்மையானது. பல வாசகர்களுக்கு அது மனிதக் காதலுக்கு அப்பால், மரணத்தின் ஊடாகவும் பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஓர் அன்பையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. எப்படியானாலும், பாட்டு முடிக்கப்பட்ட ஒரு சித்திரத்தோடு அல்ல, திறந்த ஓர் அழைப்போடு முடிகிறது: வாரும்.