அரசு அலுவலக வரிசையில் நின்றிருக்கும் ஒவ்வொரு இந்தியருக்கும் அரசைப் பற்றி ஒரு கருத்து உண்டு. அது சாலைகள் அமைக்கிறது, பள்ளிகள் நடத்துகிறது; அது மெதுவாகவும், ஊழல் நிறைந்ததாகவும், ஒரு சிறுபான்மைக்கு எதிராகத் திரும்பும்போது பயமுறுத்துவதாகவும் இருக்க முடியும். ஆகவே ரோமர் 13ஐ யார் வாசிக்கிறார்கள், எப்போது என்பது முக்கியம். பேரரசரின் சொந்த நகரத்திலிருந்த, சிறிய, பாதிக்கப்படக்கூடிய ஒரு விசுவாசிகள் கூட்டத்துக்குப் பவுல் எழுதுகிறார். அவர்களில் சில யூதர்கள் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் கிலவுதியுவின் கீழ் வெளியேற்றப்பட்டிருந்தார்கள். புதிய பேரரசர் நீரோ, பிற்கால ரோம எழுத்தாளர்கள் புகழ்ந்த ஆரம்ப ஆண்டுகளிலேயே இன்னும் இருக்கிறார்; ரோமின் பெருந்தீயும், அவர் கிறிஸ்தவர்களைக் கொன்றதும் ஏறக்குறைய ஏழு ஆண்டுகள் தொலைவில் இருக்கின்றன. பவுலின் வார்த்தைகள் அந்தத் தருணத்துக்குள் எழுதப்பட்டவை; அதன் பின்பு அவை அதற்கு வெகு அப்பால் இழுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ரோமப் பேரரசுக்குள் வாழும் சபை. அந்நிய ஆட்சியாளர்களின் கீழ் உண்மையாக வாழ்வது எப்படி என்று இஸ்ரவேல் நீண்டகாலமாக அறிந்திருந்தது: பாபிலோனின் சமாதானத்தைத் தேடும்படி சிறையிருப்பில் இருந்தவர்களிடம் எரேமியா சொன்னார். பவுல் அந்தப் பாரம்பரியத்தைத் தொடர்கிறார்; அரசைத் தேவனுக்கு அருகில் அல்ல, அவருக்குக் கீழே வைக்கிறார். பின்பு இந்த அதிகாரம் ஆறாம் பகுதியை நோக்கிப் பார்க்கிறது: இரவு சென்றுபோயிற்று, கிறிஸ்துவின் வருகையின் பகல் சமீபமாயிருக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பாதிக்கப்படக்கூடிய ஒரு சபைக்கு ரோம ஆட்சியின் கீழ் எப்படி வாழ்வது என்று சொல்வது — அதிகாரத்தை மதித்து, செலுத்த வேண்டியதைச் செலுத்துவது — அதே நேரத்தில், அன்பே முழு நியாயப்பிரமாணம் என்றும், அவர்கள் வரப்போகும் ஒரு பகலுக்கு உரியவர்கள் என்றும் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுவது.
- 13:1–7 — ஒவ்வொருவனும் ஆளும் அதிகாரங்களுக்குக் கீழ்ப்படியக்கடவன்; ஏனெனில் தேவனாலேயன்றி ஒரு அதிகாரமுமில்லை. அதிகாரிகள் நற்கிரியைகளுக்கு அல்ல, துர்க்கிரியைகளுக்கே பயங்கரமாயிருக்கிறார்கள்; அதிகாரி உன் நன்மைக்காகத் தேவனுடைய ஊழியக்காரனாயிருக்கிறான். ஆகவே யாருக்கு வரியோ அவனுக்கு வரியையும், யாருக்குத் தீர்வையோ அவனுக்குத் தீர்வையையும், யாருக்குப் பயப்பட வேண்டுமோ அவனுக்குப் பயத்தையும், யாருக்குக் கனம்பண்ண வேண்டுமோ அவனுக்குக் கனத்தையும் செலுத்துங்கள்.
- 13:8–10 — ஒருவரிலொருவர் அன்புகூருகிறதேயன்றி, மற்றொன்றிலும் ஒருவனுக்கும் கடன்படாதிருங்கள்; அன்புகூருகிறவன் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றினான். விபசாரம், கொலை, களவு, இச்சை ஆகியவற்றுக்கு எதிரான கற்பனைகள் ஒன்றில் அடங்கியிருக்கின்றன: உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக. அன்பு பிறனுக்குத் தீங்குசெய்யாது.
- 13:11–14 — காலத்தை அறியுங்கள்: நித்திரையிலிருந்து விழிக்க வேண்டிய வேளை வந்தது; நாம் முதலில் விசுவாசித்தபோதிருந்ததைவிட இப்பொழுது இரட்சிப்பு சமீபமாயிருக்கிறது. இரவு சென்றுபோயிற்று; இருளின் கிரியைகளை — வெறிகொள்ளுதல், வேசித்தனம், வாக்குவாதம், பொறாமை — களைந்துபோட்டு, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்.
முக்கிய வசனம்: ரோமர் 13:8 · அதனால் என்ன: அநீதியான ஆட்சிகளுக்குக் கீழ்ப்படியும்படி கோர ரோமர் 13 பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது — அடிமைத்தனத்தை ஆதரித்தவர்களால், ஹிட்லரின் கீழ் சில ஜெர்மன் சபைகளால், இனப்பிரிவினைக் கால தென்னாப்பிரிக்காவில்; அங்கே கைரோஸ் ஆவணம் (1985) சரியாக அந்தப் பயன்பாட்டையே எதிர்த்தது. சூழலில் வாசித்தால், தவறைத் தண்டிக்கும் ஆட்சியாளர்களையே இந்தப் பகுதி முன்னூகிக்கிறது; துன்பப்படுத்துகிறவர்களை ஆசீர்வதிக்கும்படி ரோமர் 12 விடுக்கும் அழைப்புக்கும், அன்பு பிறனுக்குத் தீங்குசெய்யாது என்ற 13:10இன் கூற்றுக்கும் அருகில் அது அமர்ந்திருக்கிறது.