ஒரு திருமணத்தை நடத்திய ஒவ்வொரு இந்தியக் குடும்பத்துக்கும் உணவுப் பட்டியல் வாக்குவாதம் தெரியும். ஒரு மாமா வெங்காயம், பூண்டு சேர்த்துச் சமைத்த உணவைத் தொடமாட்டார்; ஒரு உறவினர் எதையும் சாப்பிடுவார்; ஒரு பாட்டி விருந்து நாளிலும் தன் விரதத்தைக் கைக்கொள்வார். யாரும் தீயவர்களாக நடந்துகொள்ளவில்லை; ஆனாலும் மேசைக்கு அப்பால் கவனக்குறைவாகச் சொல்லப்படும் ஒரு வார்த்தை முழு நிகழ்ச்சியையும் கெடுத்துவிடலாம். ரோமிலிருந்த வீட்டுச் சபைகளுக்கும் இதே பிரச்சினை, இன்னும் கூர்மையான முனைகளோடு இருந்தது. சில விசுவாசிகள் — அவர்களில் அநேகர் ஒருவேளை யூதப் பின்னணியுள்ளவர்கள் — உணவுப் பிரமாணங்களையும் பரிசுத்த நாட்களையும் கைக்கொண்டார்கள்; மற்றவர்கள் அவற்றிலிருந்து விடுதலையாக உணர்ந்தார்கள். ஒவ்வொரு தரப்பும் மற்றதை அற்பமாக எண்ணவோ நியாயந்தீர்க்கவோ சோதிக்கப்பட்டது. கொள்கையளவில் 'பலவான்களே' சரி என்று தெளிவாக நினைக்கும் பவுல், சரியாக இருப்பது முக்கியமல்ல என்று அவர்களிடம் சொல்ல ஒரு முழு அதிகாரத்தையும் செலவிடுகிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — யூதரும் புறஜாதியாரும் அடங்கிய ஒரே குடும்பமாக வாழக் கற்றுக்கொள்ளும் சபை. ரோமர் 12–13 நிருபத்தின் பெரும் வாதத்தை அன்றாட வாழ்க்கையாக மாற்றின: அன்பு, தாழ்மை, வெளியாட்களையும் ஆட்சியாளர்களையும் குறித்த சரியான நிலைப்பாடு. 14ஆம் அதிகாரம் அதைச் சாப்பாட்டு மேசைக்குக் கொண்டுவருகிறது; அங்கே யூதர் புறஜாதியாரின் ஒற்றுமை — முழு நிருபத்தின் மையப்பொருள் — கோட்பாட்டால் அல்ல, உணவு, நாட்காட்டி, மனசாட்சி ஆகியவற்றால் சோதிக்கப்படுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஏற்றுக்கொள்ளுதலின் சுவிசேஷத்தை ரோமச் சபைகளின் உண்மையான கருத்து வேறுபாடுகளுக்குப் பொருத்துவது; நியாயந்தீர்ப்பதை நிறுத்த இரு தரப்புக்கும் போதிப்பது; உறுதியுள்ளவர்கள் சக விசுவாசியின் நிமித்தம் தங்கள் சொந்தச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளக் கற்பிப்பது.
- 14:1–4 — விசுவாசத்தில் பலவீனமுள்ளவனைக் கருத்துகள் குறித்து வாக்குவாதம் செய்யாமல் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், என்கிறார் பவுல். ஒருவன் எதையும் புசிக்கிறான், மற்றொருவன் காய்கறிகளை மட்டுமே புசிக்கிறான்; ஒருவரும் மற்றவரை அற்பமாக எண்ணவோ குற்றவாளியாகத் தீர்க்கவோ கூடாது; ஏனெனில் தேவன் இருவரையும் ஏற்றுக்கொண்டார், ஒவ்வொருவரும் கர்த்தருடைய சொந்த ஊழியக்காரர்.
- 14:5–12 — சிலர் ஒரு நாளை மற்ற நாட்களைவிட விசேஷமாக எண்ணுகிறார்கள்; சிலர் எல்லா நாட்களையும் சமமாக எண்ணுகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த மனதில் உறுதியாயிருந்து, அதைக் கர்த்தருக்கென்று செய்யக்கடவர்கள். நம்மில் ஒருவனும் தனக்கென்று பிழைக்கிறதுமில்லை, தனக்கென்று மரிக்கிறதுமில்லை; எல்லாரும் தேவனுடைய நியாயாசனத்துக்கு முன்பாக நிற்போம்; ஆகவே ஒரு சகோதரனையோ சகோதரியையோ நியாயந்தீர்ப்பது பொருத்தமற்றது.
- 14:13–18 — எந்த உணவும் தன்னிலே தீட்டானதல்ல என்று பவுல் நிச்சயித்திருக்கிறார்; ஆனாலும் நீ புசிப்பது மற்றொரு விசுவாசியைத் துக்கப்படுத்தினாலோ இடறச்செய்தாலோ, நீ இனி அன்பாய் நடக்கிறவனல்ல. தேவனுடைய ராஜ்யம் போஜனமும் பானமுமல்ல, அது நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷமுமாயிருக்கிறது.
- 14:19–23 — ஆகையால் சமாதானத்தைக் கட்டியெழுப்புகிறவைகளையே நாடுங்கள். போஜனத்தினிமித்தம் தேவனுடைய கிரியையை அழிக்காதிருங்கள்; உன் சுதந்திரத்தை உனக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலேயே வைத்துக்கொள். சந்தேகமுள்ள மனசாட்சியோடு புசிக்கிறவன் ஆக்கினைக்குள்ளாகிறான்; ஏனெனில் விசுவாசத்தினால் வராத யாவும் பாவமே.
முக்கிய வசனம்: ரோமர் 14:17 · அதனால் என்ன: சுவிசேஷத்தின் மையமல்லாத காரியங்களுக்காகச் சபைகள் இன்னும் பிளவுபடுகின்றன — உணவு, பண்டிகைகள், இசை, உடை, ஆராதனை நாள். எல்லாக் கருத்துகளும் சமம் என்று பவுல் பாசாங்கு செய்வதில்லை; ஆனால் சரியாக இருப்பதைவிட அன்பே மேலானது என்றும், வாதத்தில் வென்று ஒரு சகோதரனை இழக்கும் விசுவாசி தோற்றுவிட்டார் என்றும் அவர் வலியுறுத்துகிறார். எந்தக் குடும்பத்துக்கும் அது கடினமான ஒரு தரம்.