நீண்ட, கடினமான ஒரு நாளின் முடிவில், அழும் ஒரு குழந்தைக்கு முன்பாக மண்டியிட்டு, தன் சேலைத் தலைப்பால் அவன் முகத்திலுள்ள கண்ணீரைத் துடைக்கும் ஒரு தாயை நினைத்துப் பாருங்கள். அவள் அறிவுரை சொல்வதில்லை. அழுகையை நிறுத்துகிறாள், அவ்வளவுதான். உலகின் மிகச் சாதாரணமான செயல்களில் அதுவும் ஒன்று; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21 அதை எல்லாவற்றின் முடிவின் மையத்தில் வைக்கிறது. எல்லா முத்திரைகள், எக்காளங்கள், கலசங்களுக்கும் பிறகு, இந்த அதிகாரத்தின் மிக உரத்த சத்தம், தேவன் தம் மக்களோடு வாசம்பண்ணி அவர்களுடைய கண்களிலிருந்து ஒவ்வொரு கண்ணீரையும் துடைப்பார் என்று சொல்கிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது ஆறாம் பகுதியாகிய புதிய படைப்பின் வருகை; அது வேண்டுமென்றே முதலாம் பகுதியைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆதியாகமம் 'வானத்தையும் பூமியையும்' கொண்டு தொடங்கியது; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21 புதிய வானத்தையும் புதிய பூமியையும் கொண்டு தொடங்குகிறது. ஏசாயா 65 அறிவித்த நம்பிக்கை — புதிய வானங்கள், புதிய பூமி, இனி அழுகை இல்லாத ஓர் எருசலேம் — நிறைவேறியதாகக் காட்டப்படுகிறது. வேதாகமம் முழுவதும் பின்னப்பட்ட வாக்குத்தத்தமாகிய 'நான் அவர்களுக்குத் தேவனாயிருப்பேன், அவர்கள் எனக்கு மக்களாயிருப்பார்கள்' என்பது இறுதியாக அதன் முழுமையான வடிவில் சொல்லப்படுகிறது: தேவனுடைய வாசஸ்தலம் மனிதர்களோடு இருக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கதை முழுவதும் எங்கே போகிறது என்று காட்டுவது: உலகத்திலிருந்து தொலைவிலுள்ள ஒரு பரலோகத்துக்குத் தப்பிச்செல்வது அல்ல, புதுப்பிக்கப்பட்ட ஒரு பூமிக்குப் பரலோகம் இறங்கி வருவது — தேவன் தம் மக்கள் மத்தியில் வாசம்பண்ண, துக்கத்தின் ஒவ்வொரு காரணமும் நீக்கப்பட.
- 21:1–4 — யோவான் புதிய வானத்தையும் புதிய பூமியையும் காண்கிறார்; குழப்பத்துக்கும் அச்சுறுத்தலுக்கும் பழைய அடையாளமாகிய கடல் இனி இல்லை. பரிசுத்த நகரமாகிய புதிய எருசலேம், மணவாட்டியைப்போல அலங்கரிக்கப்பட்டுத் தேவனிடத்திலிருந்து இறங்கி வருகிறது; தேவன் இப்போது தம் மக்களோடு வாசம்செய்கிறார் என்று ஓர் உரத்த சத்தம் அறிவிக்கிறது. அவர் ஒவ்வொரு கண்ணீரையும் துடைப்பார்; மரணமும், துக்கமும், அலறுதலும், வேதனையும் முடிந்துபோயின.
- 21:5–8 — சிங்காசனத்தின்மேல் வீற்றிருக்கிறவர் பேசுகிறார்: 'இதோ, நான் எல்லாவற்றையும் புதிதாக்குகிறேன்.' அவர் அல்பாவும் ஓமெகாவும், ஆதியும் அந்தமுமானவர்; தாகமாயிருக்கிற எவனுக்கும் ஜீவத்தண்ணீரை இலவசமாகக் கொடுக்கிறார். பயமும், அவிசுவாசமும், தீமையும் விடாமல் தொடர்கிறவர்களுக்கு அக்கினிக்கடலிலே பங்கு உண்டு என்றும் இந்த அதிகாரம் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறது.
- 21:9–21 — ஒரு தூதன் மணவாட்டியை யோவானுக்குக் காட்டுகிறான் — அவள் ஒரு நகரம், தேவனுடைய மகிமையால் பிரகாசிக்கிறாள். அதன் பன்னிரண்டு வாசல்களில் இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களின் பெயர்களும், அதன் பன்னிரண்டு அஸ்திபாரங்களில் பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களின் பெயர்களும் இருக்கின்றன. அது ஒரு பிரம்மாண்டமான கனசதுரமாக அளக்கப்படுகிறது — ஒவ்வொரு பக்கமும் ஏறக்குறைய 12,000 ஸ்தாதி (ஏறத்தாழ 2,200 கிலோமீட்டர்) — இரத்தினங்களால் கட்டப்பட்டு, முத்து வாசல்களும், தெளிந்த கண்ணாடியைப் போன்ற பொன் வீதிகளும் உடையது.
- 21:22–27 — அங்கே ஆலயம் இல்லை, ஏனெனில் தேவனும் ஆட்டுக்குட்டியானவருமே அதன் ஆலயம்; சூரியனும் சந்திரனும் தேவையில்லை, ஏனெனில் தேவனுடைய மகிமை அதைப் பிரகாசிப்பிக்கிறது. அதன் வாசல்கள் ஒருபோதும் பூட்டப்படுவதில்லை; தேசங்கள் அதன் வெளிச்சத்தில் நடக்கின்றன, பூமியின் ராஜாக்கள் தங்கள் மகிமையை அதற்குள் கொண்டுவருகிறார்கள். தீட்டானது எதுவும் உள்ளே பிரவேசிப்பதில்லை — ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய ஜீவபுஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டவர்கள் மட்டுமே.
முக்கிய வசனம்: வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:3–4 · அதனால் என்ன: பரவலான மதக் கற்பனைகள் பல, முடிவை அழிந்துபோன ஓர் உலகத்திலிருந்து ஆத்துமாக்கள் மிதந்து விலகுவதாகச் சித்தரிக்கின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21 இன்னும் மண்ணோடு இணைந்த, இன்னும் கதகதப்பான ஒன்றைச் சித்தரிக்கிறது: புதுப்பிக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பு, தேசங்களால் நிறைந்த ஒரு நகரம், ஒரு முகத்தைத் துடைக்கும் அளவுக்கு நெருக்கமான தேவன். துக்கம் சிறியது என்று அது பாசாங்கு செய்வதில்லை — அது முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்படும் என்கிறது. இழப்பைச் சுமக்கும் எவருக்கும், இந்த அதிகாரத்தின் வாக்குத்தத்தம், கண்ணீர் ஒருபோதும் முக்கியமில்லாதது என்பது அல்ல, யாரோ ஒருவர் அதைத் துடைப்பார் என்பதே.