நதி, விருட்சம், 'வா'

அநேக இந்தியக் குடும்பங்கள் ஒரு பழைய வீட்டின் முற்றத்திலிருந்த ஒரு மரத்தை நினைவுகூருகின்றன — ஒரு தாத்தாவோ பாட்டியோ நட்ட வேப்பமரமோ மாமரமோ; ஒவ்வொரு திருமணமும், சண்டையும், மதியத் தூக்கமும் அதன் நிழலில்தான். மக்கள் நகரத்துக்குப் புறப்பட்டுப்போகும்போது, பெரும்பாலும் அவர்கள் ஏங்குவது அந்த மரத்துக்காகத்தான். ஆண்டுகள் கழித்து யாரோ ஒருவர் திரும்பிப்போய் அது இன்னும் நிற்பதைக் காண்கிறார்; திடீரென்று முழுக் குடும்பக் கதையும் மீண்டும் அர்த்தமுள்ளதாகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22 அந்தத் திரும்புதல். வேதாகமம் மனிதர்கள் வெளியே அடைக்கப்பட்ட ஒரு தோட்டத்திலுள்ள மரத்தோடு தொடங்கியது. எல்லாருக்கும் திறந்திருக்கும் அதே மரத்தோடு அது முடிகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது ஆறாம் பகுதியின், முழு வேதாகமத்தின், இறுதிக் காட்சி. ஆதியாகமம் 2இன் நதியும் ஜீவவிருட்சமும் திரும்பி வருகின்றன, இப்போது ஒரு நகரத்தில் நடப்பட்டிருக்கின்றன; ஆதியாகமம் 3இன் சாபம் நீக்கப்படுகிறது; விருட்சத்துக்குப் போகும் வழியை அடைத்த கேருபீன்கள் இனி இல்லை; தேவனுடைய மக்கள் அவருடைய முகத்தைக் காண்கிறார்கள். முதலாம் பகுதியின் தோட்டமும் ஆறாம் பகுதியின் நகரமும் ஒரே கதையின் தொடக்கமும் முடிவுமாக மாறுகின்றன. பின்பு புஸ்தகம் ஒரு கடிதம் முடிவதுபோல முடிகிறது — ஒரு வாக்குத்தத்தம், ஓர் எச்சரிப்பு, ஓர் ஆசீர்வாதத்தோடு.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வேதாகமத்தின் கதையை அது தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிப்பது — ஜீவவிருட்சத்தின் அருகே தேவனோடு வீட்டில் இருக்கும் மனுக்குலம் — ஒவ்வொரு வாசகரையும் ஒரு முற்றுப்புள்ளியோடு அல்ல, ஓர் அழைப்போடு விட்டுச்செல்வது: ஆவியும் மணவாட்டியும் 'வா' என்கிறார்கள்.

• 22:1–5 — தேவனும் ஆட்டுக்குட்டியானவரும் வீற்றிருக்கும் சிங்காசனத்திலிருந்து புறப்பட்டு, நகரத்தின் வீதியின் நடுவே ஓடும் ஜீவத்தண்ணீருள்ள நதியை ஒரு தூதன் யோவானுக்குக் காட்டுகிறான். அதன் இருபுறத்திலும் ஜீவவிருட்சம் வளர்ந்து, மாதந்தோறும் கனி கொடுக்கிறது; அதன் இலைகள் தேசங்கள் சுகமாவதற்கு ஏதுவானவை. இனி ஒரு சாபமும் இல்லை; தேவனுடைய ஊழியக்காரர் அவருடைய முகத்தைக் காண்கிறார்கள், அவருடைய பெயரைத் தரிக்கிறார்கள், என்றென்றைக்கும் ஆளுகை செய்கிறார்கள்.
• 22:6–11 — இந்த வார்த்தைகள் உண்மையுள்ளவை என்று தூதன் சொல்கிறான்; 'இதோ, சீக்கிரமாய் வருகிறேன்' என்று இயேசு சொல்கிறார். யோவான் மீண்டும் தூதனைத் தொழுதுகொள்ள விழுகிறார்; தேவனை மட்டுமே தொழுதுகொள்ளும்படி மீண்டும் அவருக்குச் சொல்லப்படுகிறது. தன் புஸ்தகத்தை முத்திரையிடும்படி சொல்லப்பட்ட தானியேலைப் போலல்லாமல், யோவான் தன் புஸ்தகத்தை முத்திரையிட வேண்டாம் என்று சொல்லப்படுகிறார்: காலம் சமீபமாயிருக்கிறது.
• 22:12–17 — இயேசு நேரடியாகப் பேசுகிறார்: அவர் அல்பாவும் ஓமெகாவும், தாவீதின் வேரும் சந்ததியும், பிரகாசமுள்ள விடிவெள்ளி நட்சத்திரமும் ஆனவர். தங்கள் அங்கிகளைத் தோய்க்கிறவர்கள் நகரத்துக்குள் பிரவேசித்து, ஜீவவிருட்சத்திலிருந்து புசிக்கலாம். பின்பு ஆவியும் மணவாட்டியும் 'வா' என்கிறார்கள்; தாகமாயிருக்கிற எவனும் ஜீவத்தண்ணீரை இலவசமாகப் பெற்றுக்கொள்ள அழைக்கப்படுகிறான்.
• 22:18–21 — இந்தப் புஸ்தகத்தின் வார்த்தைகளோடு எதையாவது கூட்டுவதற்கோ அவற்றிலிருந்து எதையாவது எடுத்துப்போடுவதற்கோ எதிராக ஒரு பயபக்திக்குரிய எச்சரிப்பு தொடர்கிறது. தாம் சீக்கிரமாய் வருவதாக இயேசு இன்னும் ஒருமுறை சொல்கிறார்; யோவான், 'கர்த்தராகிய இயேசுவே, வாரும்' என்று பதில் சொல்கிறார் — ஆதிச்சபையும் அராமிய மொழியில் 'மாரநாதா' என்று ஜெபித்த ஜெபம் அது. வேதாகமத்தின் கடைசி வார்த்தை கிருபை.

முக்கிய வசனம்: வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:17  ·  அதனால் என்ன: வேதாகமம் ஒரு மிரட்டலோடோ ஒரு கோட்பாட்டோடோ அல்ல, ஓர் அழைப்போடு முடிகிறது — தாகமாயிருக்கிற எவருக்கும் திறந்திருக்கும், இலவசமாக வழங்கப்படும் அழைப்பு. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் தரிசனங்களை நீங்கள் எப்படிப் புரிந்துகொண்டாலும், முழுக் கதையின் வடிவத்தைக் கவனியுங்கள்: இழந்துபோன ஒரு தோட்டம், வீடு திரும்பும் ஒரு நீண்ட பயணம், ஜீவவிருட்சம் மீண்டும் திறந்து நிற்கும் ஒரு நகரம். புஸ்தகம் கடைசியாகக் கேட்பது, நீங்கள் அதைத் தீர்த்துவைக்க வேண்டும் என்பது அல்ல, நீங்கள் வர வேண்டும் என்பதே.