இன்று அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களானால்

ஒரு குடும்பத் திருமணத்தைக் கற்பனை செய்யுங்கள்: விருந்தளிப்பவர் வாசலில் நின்று, முகம் மலர, எல்லோரையும் உள்ளே இழுக்கிறார் — வாங்க, வாங்க, சாப்பாடு தயார், எங்கேயும் உட்காருங்கள். பின்பு, நீங்கள் உள்ளே காலடி வைக்கும்போது, ஒரு பெரியவர் உங்கள் கையைப் பிடித்து மெதுவாகச் சொல்கிறார்: 'போன தடவை என்ன நடந்தது என்று நினைவிருக்கட்டும். இன்றைக்குக் கெடுத்துவிடாதே.' வரவேற்பு உண்மையானது, எச்சரிக்கையும் உண்மையானது. சங்கீதம் 95இல் சரியாக அந்த இரட்டை அசைவு இருக்கிறது. சங்கீதப் புத்தகத்தின் மிக அன்பான அழைப்புகள் சிலவற்றோடு தொடங்கி, ஒரு கனமான நினைவூட்டலோடு முடிகிறது. ஆராதனை என்பது நீங்கள் விட்டு விலகிப்போகக்கூடிய ஒரு கொடை.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வனாந்தரம் முதல் சிறையிருப்பு வரை, இஸ்ரவேலின் கதை மீட்பும் அதைத் தொடர்ந்த முறுமுறுப்புமான ஒரு நீண்ட மாதிரியாக இருந்தது. திரும்பிவந்த பின் மறுகட்டமைத்துக்கொண்டிருந்த சமூகத்துக்கு அந்த மாதிரி நன்றாகத் தெரியும். சங்கீதம் 95, ராஜாவும் சிருஷ்டிகருமான தேவனுக்குச் செலுத்தும் துதியை வனாந்தர ஆண்டுகளிலிருந்து வரும் ஓர் எச்சரிக்கையோடு இணைக்கிறது; நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் எபிரெயர் நிருபம் (அதிகாரங்கள் 3–4) அதன் 'இன்று' என்ற சொல்லின்மேல் ஒரு முழுப் பிரசங்கத்தையும் கட்டி, வனாந்தரத் தோல்வியைத் திரும்பச் செய்யாதிருக்கும்படி கிறிஸ்தவர்களை வலியுறுத்துகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய ஜனத்தைத் தங்கள் ராஜாவும், உண்டாக்கினவரும், மேய்ப்பருமானவருக்கு மகிழ்ச்சியோடும் பணிவோடும் செலுத்தும் ஆராதனைக்கு அழைப்பது; இருதயம் அடைபட்டிருக்கும்போது பாடுவது அல்ல, இப்போதே செவிகொடுப்பதுதான் ஆராதனை என்று வலியுறுத்துவது.

• 95:1–5 — வாருங்கள், நம்முடைய இரட்சிப்பின் கன்மலைக்குப் பாடி ஆர்ப்பரிப்போம்; துதியோடு அவருடைய சந்நிதிக்கு முன்பாக வருவோம். அவர் எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் மேலான மகா ராஜா; பூமியின் ஆழங்களும் மலைகளின் உச்சிகளும், சமுத்திரமும் வெட்டாந்தரையும் அவர் கையில் இருக்கின்றன, ஏனெனில் அவரே அவற்றை உண்டாக்கினார்.
• 95:6–7 — அழைப்பு அமைதியாகிறது: வாருங்கள், நம்மை உண்டாக்கின கர்த்தருக்கு முன்பாகப் பணிந்து முழங்கால்படியிடுவோம். அவர் நம்முடைய தேவன்; நாம் அவர் மேய்க்கும் மந்தை. பின்பு 7ஆம் வசனத்தின் நடுவில் ஒரு திடீர்த் திருப்பம்: இன்று அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களானால்.
• 95:8–11 — தேவனே பேசுகிறார். மேரிபாவிலும் மாசாவிலும் நடந்ததுபோல உங்கள் இருதயங்களைக் கடினப்படுத்தாதிருங்கள்; அங்கே உங்கள் முன்னோர்கள் என் கிரியைகளைக் கண்டிருந்தும் என்னைச் சோதித்தார்கள். நாற்பது ஆண்டுகளாக அவர் அந்தச் சந்ததியோடு அருவருப்பாயிருந்தார்; அவர்கள் அவருடைய இளைப்பாறுதலுக்குள் பிரவேசிக்கவில்லை.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 95:7–8  ·  அதனால் என்ன: பாடலை நேசித்துக்கொண்டே குரலைப் புறக்கணிக்க முடியும். சபைகளில் காலை ஆராதனையின் தொடக்கத்தில் நூற்றாண்டுகளாகப் பாடப்பட்டுவரும் இந்தச் சங்கீதம் (அங்கே அது 'வெனீத்தே' என்று அழைக்கப்படுகிறது), அந்த இரண்டும் பிரிந்துபோக அனுமதிப்பதில்லை. அதன் 'இன்று' என்ற சொல் ஓர் அமைதியான சவால்: நேற்று நீங்கள் என்ன செய்திருந்தாலும், அழைப்பும் தெரிவும் இப்போது உங்கள் முன் இருக்கின்றன.