பருவமழைக் காலத்தில் மும்பையிலோ சென்னையிலோ ஒரு கடற்கரைச் சுவரின்மேல் நின்று பாருங்கள்; பண்டைய மக்கள் கடலுக்கு ஏன் பயந்தார்கள் என்று புரியும். அலைகள் சாம்பல் நிறத்தில் பிரம்மாண்டமாக வருகின்றன, சாரல் சாலைவரை எட்டுகிறது, இரைச்சல் இடைவிடாமல் இருப்பதால் அதற்கு மேலாகக் கத்தித்தான் பேச வேண்டும். கடலுக்கு ஒரு குரல் இருப்பதுபோலவும், அதை உங்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துவதுபோலவும் தோன்றுகிறது. சங்கீதம் 93 சரியாக அந்தக் கடற்கரைச் சுவரின்மேல் நிற்கிறது. அலைக்குமேல் அலையாக வெள்ளங்கள் தங்கள் முழக்கத்தை உயர்த்துவதைக் கேட்டு, அமைதியான ஒரே வாக்கியத்தால் பதிலளிக்கிறது: கர்த்தர் ராஜரிகம்பண்ணுகிறார், அவர் அவை எல்லாவற்றையும்விட வல்லமையுள்ளவர்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், இருண்ட தண்ணீர்களிலிருந்து தேவன் ஒழுங்கைக் கொண்டுவருவதோடு படைப்பு தொடங்குகிறது (ஆதியாகமம் 1). சொந்த ராஜா இல்லாமல், சாம்ராஜ்யங்கள் வந்துபோய்க்கொண்டிருந்த சிறையிருப்புக்குப் பிந்தைய இஸ்ரவேலுக்கு, அந்த ஒழுங்கு இன்னும் நிலைத்திருக்கிறதா என்பதே கேள்வி. கர்த்தருடைய ராஜத்துவத்தை அறிவிக்கும் சங்கீதங்களின் ஒரு தொகுதியை (93, 95–99) சங்கீதம் 93 தொடங்குகிறது. இங்கே வாசிக்கப்படும்போது, உண்மையான சிங்காசனம் ஒருபோதும் பாபிலோனுடையதோ பெர்சியாவுடையதோ அல்ல என்று வலியுறுத்தும், ஆளப்படும் ஒரு சிறிய ஜனத்தின் குரலாக அவை ஒலிக்கின்றன.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய ஆட்சி பூர்வீகமானது, அசைக்க முடியாதது, குழப்பத்தின் ஒவ்வொரு சக்தியையும்விடப் பெரியது என்று மிகச் சுருக்கமாக அறிவிப்பது; அந்தப் பிரபஞ்ச ராஜத்துவத்தை நம்பத்தக்க வார்த்தைகளோடும் ஒரு பரிசுத்த ஆலயத்தோடும் இணைப்பது.
- 93:1–2 — கர்த்தர் ராஜரிகம்பண்ணுகிறார்; ராஜ வஸ்திரம் தரித்த ஒரு ராஜாவைப்போல மகத்துவத்தையும் வல்லமையையும் அணிந்திருக்கிறார். அவர் ஆளுகிறதால், உலகம் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டு அசையாதிருக்கிறது; அவருடைய சிங்காசனம் பூர்வகாலம்முதல் நிற்கிறது; அவரே அநாதியாய் இருக்கிறவர்.
- 93:3–4 — வெள்ளங்கள் தங்கள் சத்தத்தை உயர்த்துகின்றன; ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உடையும் அலைகளைப்போல, சங்கீதம் அந்த வரியை மூன்று முறை திரும்பச் சொல்கிறது. பின்பு பதில்: திரளான தண்ணீர்களின் இரைச்சலைவிடவும், சமுத்திரத்தின் பெரிய அலைகளைவிடவும், உன்னதத்திலிருக்கும் கர்த்தர் வல்லமையுள்ளவர்.
- 93:5 — கடைசி வசனம் சமுத்திரத்திலிருந்து ஆலயத்துக்கு இறங்கி வருகிறது. தேவனுடைய சாட்சிகள் முற்றிலும் நம்பத்தக்கவை; பரிசுத்தம் என்றென்றைக்கும் அவருடைய ஆலயத்துக்குத் தகும். சமுத்திரங்களின் ராஜா, பேசுகிறவரும் ஆராதனையில் அணுகக்கூடியவருமான தேவனாகவும் இருக்கிறார்.
- 47, 93–99 போன்ற சங்கீதங்கள், கர்த்தருடைய ராஜத்துவம் சடங்குமுறையில் கொண்டாடப்பட்ட இலையுதிர்கால புத்தாண்டுப் பண்டிகையைச் சேர்ந்தவை என்று சிக்மண்ட் மோவின்கெல் முன்மொழிந்தார்; அவர் பாபிலோனின் புத்தாண்டுச் சடங்குகளோடு ஒப்பிட்டு, முக்கியச் சொற்றொடரை 'கர்த்தர் ராஜாவானார்' என்று மொழிபெயர்த்தார்.
- ஹான்ஸ்-யோக்கிம் க்ராஸ் உட்பட மற்றவர்கள், அதற்குப் பதிலாக ஒரு ராஜரீக சீயோன் பண்டிகையைப் பரிந்துரைத்தார்கள்; வேதாகமம் அப்படி ஒன்றை ஒருபோதும் விவரிக்காததால், அப்படிப்பட்ட எந்தப் பண்டிகையையும் பல அறிஞர்கள் சந்தேகிக்கிறார்கள்.
- இன்னொரு வாசிப்பு, இந்தச் சங்கீதங்களைத் தேவனுடைய தற்போதைய, வரவிருக்கும் ஆட்சியின் அறிக்கைகளாகக் கேட்கிறது — சாதாரண ஆராதனையில் பாடப்பட்டு, பிற்காலத்தில் வரலாற்றின் முடிவுக்கான நம்பிக்கையாக வாசிக்கப்பட்டவை.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 93:4 · அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலோர் ஏதோ ஒரு முழங்கும் தண்ணீரோடு வாழ்கிறோம்: ஒரு நோயறிதல், ஒரு கடன், கட்டுப்பாட்டை மீறியதாகத் தோன்றும் ஓர் அரசியல் சூழல். அலைகள் அமைதியாக இருக்கின்றன என்று இந்தச் சங்கீதம் சொல்லவில்லை. அவை அதிகாரத்தில் இல்லை என்றே சொல்கிறது. புயல் இல்லாதது போல நடிப்பதைவிட, அது இன்னும் உறுதியான ஆறுதல்.