வார்த்தைகளால் ஆன அம்புகள்

பல இந்திய நகரங்களில், ஒரு வதந்தி உண்மையைவிட வேகமாகப் பயணம் செய்யலாம். ஃபார்வர்ட் செய்யப்பட்ட ஒரு செய்தி, டீக்கடையில் ஒரு அரைவாக்கியம், ஒவ்வொரு முறை சொல்லப்படும்போதும் வளரும் ஒரு கதை — மாலைக்குள் ஒருவருடைய பெயர் கெட்டுப்போகிறது; ஆனால் அதைத் தொடங்கியது யார் என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது. சேதம் உண்மையானது; ஆனால் தாக்குகிறவன் கண்ணுக்குத் தெரியாதவன். சங்கீதம் 64 அப்படிப்பட்ட தாக்குதலின் உள்ளிருந்து எழும் ஜெபம். அதன் சத்துருக்கள் பட்டயங்களைச் சுமப்பதில்லை; அவர்கள் தங்கள் நாவுகளைக் கூர்மையாக்கி, கசப்பான வார்த்தைகளை அம்புகளைப்போலக் குறிவைத்து, யாரும் பார்க்கவில்லை என்ற நம்பிக்கையோடு மறைவிலிருந்து எய்கிறார்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வேதாகமக் கதையின் மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேல் ஒரு ராஜாவின் கீழ்த் தேவனுடைய ஜனமாக வாழக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறது; சங்கீதங்கள் அந்த ஜனத்துக்கு ஒவ்வொரு சூழ்நிலைக்கும் வார்த்தைகள் கொடுக்கின்றன. சவுலின் அரண்மனை முதல் அப்சலோமின் கலகம்வரை, தாவீதின் வாழ்க்கை முணுமுணுக்கும் அரசவைகளாலும் சதி செய்யும் போட்டியாளர்களாலும் நிறைந்திருந்தது. அவருடைய வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் இங்கே சேர்க்கப்பட்ட சங்கீதம் 64, பகைமையான பேச்சைப் பற்றிய ஒரு ஜெபம்; அதில் கவிஞன் பொய்க்குப் பொய்யால் பதிலளிக்க மறுத்து, அதற்குப் பதிலாகக் காரியத்தைத் தேவனிடம் ஒப்படைக்கிறான்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அவதூறு, சதி ஆகியவற்றின் மறைவான கொடுமையைப் பெயரிடுவது; அந்தரங்கத்தில் பார்க்கும் தேவன் அதை வெளிப்படுத்துவார் என்று நம்புவது — தாக்குகிறவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளை அவர்கள்மேலேயே திருப்புவார் என்று.

• 64:1–2 — செவிகொடுக்கப்படவும் மறைக்கப்படவும் வேண்டும் என்ற மன்றாட்டோடு சங்கீதம் தொடங்குகிறது. சத்துருவின் பயத்திலிருந்து தன் உயிரைக் காக்கவும், பொல்லாதவர்களின் இரகசியத் திட்டங்களிலிருந்தும் ஆரவாரக் கூட்டத்திலிருந்தும் தன்னை மறைக்கவும் தாவீது தேவனிடம் கேட்கிறான்.
• 64:3–6 — சதிகாரர்களின் ஒரு சித்திரம்: பட்டயங்களைப்போலக் கூர்மையாக்கப்பட்ட நாவுகள், அம்புகளைப்போலக் குறிவைக்கப்பட்ட கசப்பான வார்த்தைகள், குற்றமற்றவன்மேல் பதுங்கியிருந்து எய்யப்படும் அம்புகள். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் உற்சாகப்படுத்தி, 'யார் பார்ப்பார்கள்?' என்று கேட்கிறார்கள். சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு வரியோடு அந்தப் பகுதி முடிகிறது: மனித இருதயமும் மனமும் ஆழமானவை.
• 64:7–9 — திருப்பம்: தேவன் தம்முடைய சொந்த அம்பை எய்கிறார்; அவர்கள் திடீரென்று காயப்படுகிறார்கள். அவர்கள் சொந்த நாவுகளே அவர்களை வீழ்த்துகின்றன; பார்ப்பவர்கள் தலையை அசைக்கிறார்கள்; எல்லா மனிதரும் பயந்து, தேவன் செய்ததைச் சிந்திக்கிறார்கள். ஆயுதங்களாயிருந்த வார்த்தைகள் கண்ணிகளாகின்றன.
• 64:10 — கடைசி வார்த்தை நீதிமான்களுக்கு உரியது; அவர்கள் கர்த்தருக்குள் மகிழ்ந்து, அவரிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, துதி செலுத்துகிறார்கள். கவிதை பயத்திலிருந்து அடைக்கலத்துக்கு நகர்ந்திருக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 64:7  ·  அதனால் என்ன: பெரும்பாலானோர் பகைமையான ஆயுதங்களைவிட மிக அதிகமாகப் பகைமையான வார்த்தைகளை எதிர்கொள்கிறார்கள்; அந்தத் தீங்கு அதே அளவு ஆழமாகச் செல்லலாம். சங்கீதம் 64 பழிவாங்க அனுமதி கொடுக்காமல் அந்தத் தீங்கைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறது: கவிஞன் ஓர் எதிர்ப் பிரச்சாரத்தைத் திட்டமிடாமல், தீர்ப்பைத் தேவனிடம் விட்டுவிடுகிறான். அது ஓர் அமைதியான எச்சரிக்கையையும் சுமக்கிறது — மற்றவர்களுக்கு விரோதமாகச் சதி செய்யும் அதே ஆழமான, மறைவான இருதயம் ஒவ்வொரு வாசகருக்குள்ளும் வாழ்கிறது.