முனையில் உள்ள கடையில், பழைய பித்தளைத் தராசு இன்னும் கல்லாமேஜையின்மேல் இருக்கிறது. ஒரு தட்டில் ஓர் அரிசி மூட்டை, மறு தட்டில் எடைக்கற்கள்; எல்லாரும் முள்ளைக் கவனிக்கிறார்கள். சங்கீதம் 62 அப்படிப்பட்ட ஒரு சித்திரத்தைக் கடன்வாங்குகிறது. மனுக்குலம் முழுவதையும் தராசில் வையுங்கள் — ஏழைகளையும் வல்லவர்களையும், புகழ்பெற்றவர்களையும் மறக்கப்பட்டவர்களையும் — தட்டு மேலே எழுகிறது; எல்லாரும் சேர்ந்தாலும் ஒரு சுவாசத்தைவிட லேசாயிருக்கிறார்கள். சங்கீதம் மனிதர்களைக் குறித்து இழிவாகப் பேசவில்லை. அது இடத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. உங்கள் முழுப் பாரத்தையும் வேறு யாராலும் தாங்க முடியாவிட்டால், அதை வைக்க ஒரே ஓர் இடம்தான் உண்டு; சங்கீதக்காரன் அமைதியாக அங்கே போய்க் காத்திருக்கிறான்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையில் (மூன்றாம் பகுதி), தேவனைத் தவிர வேறொன்றின்மேல் சாய்வதே பெரிய சோதனையாயிருந்தது — கூட்டாளிகள், சேனைகள், செல்வம். சங்கீதம் 62 'அக்' ('மட்டுமே', 'ஒருவரே', 'நிச்சயமாக') என்ற ஒரு சிறிய எபிரெயச் சொல்லை ஆறு முறை திரும்பச் சொல்லிப் பதிலளிக்கிறது. தேவன் ஒவ்வொருவனுக்கும் அவனவன் கிரியைக்குத் தக்கதாகப் பலனளிக்கிறார் என்ற அதன் இறுதி வரியை இயேசுவும் (மத்தேயு 16:27) பவுலும் (ரோமர் 2:6) எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்; இவ்வாறு சங்கீதத்தின் நம்பிக்கை, இறுதி நியாயத்தீர்ப்பு பற்றிய சுவிசேஷத்தின் விவரிப்புக்குள் (நான்காம், ஆறாம் பகுதிகள்) கொண்டுசெல்லப்படுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நிலைப்பட்ட, கவலையற்ற நம்பிக்கையைப் போதிப்பது — சத்துருக்களின் முகஸ்துதியையும் செல்வத்தின் பொய்யான பாதுகாப்பையும் மறுத்து, தேவன் ஒருவருக்காகவே காத்திருப்பது; அவருடைய மாறாத கிருபையோடு இணைந்த அவருடைய வல்லமையில் அதை வேரூன்றச் செய்வது.
- 62:1–4 — தேவன் ஒருவருக்காகவே என் ஆத்துமா அமைதியாய்க் காத்திருக்கிறது; அவர் ஒருவரே என் கன்மலையும் என் இரட்சிப்பும்; ஆகவே நான் அதிகமாய் அசைக்கப்படுவதில்லை. பின்பு தாக்குகிறவர்களிடம்: சாய்ந்த சுவரைப்போல ஒரு மனிதனை எதுவரை தாக்குவீர்கள்? அவர்கள் வாயினால் ஆசீர்வதித்து, உள்ளத்தில் சபிக்கிறார்கள்.
- 62:5–8 — தொடக்கப் பல்லவி திரும்புகிறது, இப்போது தனக்குத்தானே சொல்லப்படுகிறது: என் ஆத்துமாவே, தேவன் ஒருவருக்காகவே அமைதியாய்க் காத்திரு. பின்பு அவன் ஜனங்களிடம் திரும்புகிறான்: எல்லாக் காலத்திலும் அவரை நம்புங்கள், அவருக்கு முன்பாக உங்கள் இருதயத்தை ஊற்றிவிடுங்கள் — தேவன் நமக்கு அடைக்கலம்.
- 62:9–10 — சாதாரண மக்கள் ஒரு சுவாசம், பெரியவர்கள் ஒரு பொய்; தராசில் அவர்கள் மேலே எழுகிறார்கள், எல்லாரும் சேர்ந்தும் காற்றைவிட லேசானவர்கள். கொடுமையான பறிப்பையோ கொள்ளையையோ நம்பாதிருங்கள்; செல்வம் பெருகினால், அதின்மேல் உங்கள் இருதயத்தை வைக்காதிருங்கள்.
- 62:11–12 — 'தேவன் ஒருமுறை சொன்னார்; இருமுறை இதைக் கேட்டேன்' — வல்லமை தேவனுக்கே உரியது; ஆண்டவரே, மாறாத கிருபையும் உம்முடையதே. ஒவ்வொருவனுக்கும் அவனவன் செய்கைக்குத் தக்கதாக நீர் பலனளிக்கிறீர்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 62:1 · அதனால் என்ன: இங்கே மௌனம் வெறுமை அல்ல, நம்பிக்கை — நிற்க ஓர் இடத்துக்காகப் பதறியடித்துத் தேடுவதை நிறுத்திவிட்ட ஒருவனின் அமைதி. சங்கீதத்தின் இணைப்பைப் பற்றிக்கொள்வது தகும்: தேவன் வல்லவர், தேவன் அன்புள்ளவர். அன்பில்லாத வல்லமை அச்சமூட்டும்; வல்லமையில்லாத அன்பு உதவியற்றது. இரண்டிலும் இளைப்பாறுவதே, சங்கீதக்காரனோடு சேர்ந்து 'நான் அசைக்கப்படுவதில்லை' என்று ஒருவனைச் சொல்ல வைக்கிறது.