பருவமழைக்காகக் காத்திருந்த எவருக்கும், வறண்ட அந்தக் கடைசி வாரங்களின் மனநிலை தெரியும்: வெடித்த வயல்கள், வானத்தை நோக்கும் கவலைப் பார்வைகள், சந்தையில் மெல்ல ஏறும் விலைகள். பின்பு ஒரு மதியம் மேகங்கள் உடைகின்றன, ஈர மண்ணின் வாசனை எழுகிறது; சில நாட்களுக்குள் நிலம் மீண்டும் பசுமையாகிறது. விவசாயிகள் அந்தத் தருணத்தைச் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. சங்கீதம் 65 அதே நிம்மதி, நன்றி உணர்விலிருந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. மழை அதன் காலத்தில் வருவதைச் சார்ந்து வாழ்க்கை இருந்த, அந்த மழைக்கு ஒரு கொடையாளர் உண்டு என்று நம்பிய ஒரு ஜனத்துக்கான பாடல் இது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் இஸ்ரவேலின் வாழ்க்கை, தேவன் வாக்களித்த தேசத்தோடு பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது — உபாகமம் சொல்லுகிறபடி, எகிப்தைப்போலப் பாய்ச்சப்படாமல், வானத்திலிருந்து பெய்யும் மழையைக் குடிக்கும் தேசம் (உபாகமம் 11:10–11). ஆகவே அதன் ஆராதனை பருவங்களுக்குத் திரும்பத்திரும்ப வருகிறது. சங்கீதம் 65 துதிக்கான மூன்று காரணங்களை ஒரே பாடலில் சேர்க்கிறது: தேவன் மன்னிக்கிறார், கடலின் குழப்பத்தையும் ஜாதிகளையும் தேவன் ஆளுகிறார், தேவன் தம்முடைய ஜனத்தைப் போஷிக்கிறார். தாவீதின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அது, சீயோனில் ஆராதிக்கும் நிலைப்பட்ட ஒரு தேசத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலின் அறுவடைகள், அதன் மன்னிப்பு, அதன் பாதுகாப்பு எல்லாம் ஒரே தேவனிடமிருந்து வருகின்றன என்று அதற்குப் போதிப்பது; நிறைந்த களஞ்சியங்களைச் சுயபாராட்டாக அல்ல, ஆராதனையாக மாற்றுவது.
- 65:1–4 — சீயோனில் துதி தேவனுக்காகக் காத்திருக்கிறது; பொருத்தனைகள் செலுத்தப்படும். அவர் ஜெபத்தைக் கேட்கிறார்; ஆகவே எல்லா மனிதரும் அவரிடம் வருவார்கள். அக்கிரமங்கள் ஆராதனைக்காரர்களை மேற்கொண்டாலும், தேவன் அவற்றை மூடுகிறார்; தம்முடைய பிராகாரங்களில் வாசம்பண்ணும்படி அவர் அருகில் சேர்த்துக்கொள்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்.
- 65:5–8 — தேவன் பயங்கரமான செயல்களால் பதிலளிக்கிறார்; பூமியின் கடையாந்தரங்களுக்கும் தொலைவிலுள்ள கடல்களுக்கும் அவரே நம்பிக்கை. அவர் பர்வதங்களை அவற்றின் இடத்தில் நிறுத்தினார், இரையும் அலைகளையும் ஜாதிகளின் அமளியையும் அமர்த்துகிறார், காலையையும் மாலையையும் ஆனந்தமாய்க் கெம்பீரிக்கச் செய்கிறார்.
- 65:9–13 — இறுதிக் காட்சி ஒரு விவசாயியின் வருடம்: தேவன் தேசத்தைச் சந்தித்து, தம்முடைய வாய்க்கால்களைத் தண்ணீரால் நிரப்பி, மழைகளால் உழவுசால்களை மிருதுவாக்கி, அவற்றின் விளைச்சலை ஆசீர்வதிக்கிறார். தம்முடைய நன்மையால் வருடத்துக்கு முடிசூட்டுகிறார்; மந்தைகளாலும் தானியத்தாலும் மூடப்பட்ட மேய்ச்சல் நிலங்களும் குன்றுகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் சேர்ந்து கெம்பீரித்துப் பாடுகின்றன.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 65:11 · அதனால் என்ன: நவீன வாழ்க்கை மழை, மண், பருவம் ஆகியவற்றின்மேல் நாம் சார்ந்திருப்பதைக் கடை அலமாரிகளுக்குப் பின்னால் மறைக்கலாம்; ஆனால் அந்தச் சார்பு நீங்கிவிடவில்லை. நம் உணவுக்கும் வருமானத்துக்குமான உடனடி ஆதாரத்துக்கு அப்பால், அதன் பின்னாலுள்ள கொடையாளரை நோக்கிப் பார்க்கும் நன்றியுணர்வுக்குச் சங்கீதம் 65 அழைக்கிறது. இரண்டும் ஒரே அளவு வரங்கள் என்பதுபோல, மன்னிப்பையும் அனுதின அப்பத்தையும் அது ஒரே பாடலில் பெயரிடுகிறது.