பூமியின் கடையாந்தரத்திலிருந்து

துபாய் அல்லது ரியாத்துக்கு வெளியே உள்ள ஒரு தொழிலாளர் முகாமில், கேரளாவையோ தெலுங்கானாவையோ சேர்ந்த ஒருவர் பன்னிரண்டு மணிநேர வேலையை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போன் செய்கிறார். இணைப்பு கரகரக்கிறது. அவர் தன் தாயின் குரலைக் கேட்கிறார், பின்னணியில் தன் குழந்தையின் குரலையும்; சில நிமிடங்களுக்குத் தூரம் ஏறக்குறைய மறைந்துபோகிறது. பின்பு அழைப்பு முடிகிறது, தூரம் திரும்புகிறது. சங்கீதம் 61 அப்படிப்பட்ட தூரத்திலிருந்து ஏறெடுக்கப்படும் ஜெபம். 'என் இருதயம் தொய்யும்போது, பூமியின் கடையாந்தரத்திலிருந்து உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுவேன்.' பேசுகிறவன் தேசத்தின் விளிம்பில் இருந்தாலும், அல்லது வெறுமனே தன் பெலனின் முடிவில் இருந்தாலும், அவன் வீட்டுக்குத் தூரமாயிருந்து, தானாக ஏறிச்செல்ல முடியாத ஒன்றை எட்டிப்பிடிக்க முயல்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையில் (மூன்றாம் பகுதி), தேவ பிரசன்னம் ஒரு கூடாரமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது — முதலில் ஆசரிப்புக் கூடாரம், பின்பு எருசலேமில் பெட்டிக்காகத் தாவீது போட்ட கூடாரம். சங்கீதம் 61 தேவனுடைய செட்டைகளின் கீழ் அடைக்கலம் பெற்று, அந்தக் கூடாரத்தில் என்றென்றைக்கும் வாசம்பண்ண ஏங்குகிறது. ராஜாவின் நீடிய ஆயுளுக்காகவும் முடிவில்லாத ஆட்சிக்காகவும் ஜெபிக்கவும் அது திரும்புகிறது; யூதாவின் எந்த ஒரு ராஜாவுக்கும் அப்பால் நீளும் அந்த நம்பிக்கை, தாவீதின் வம்சத்துக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தத்தை நோக்கிச் செல்லுகிறது; கிறிஸ்தவ வாசிப்பில் அது கிறிஸ்துவில் (நான்காம் பகுதி) நிறைவேறுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தொலைவில் இருக்கும், சோர்ந்துபோகும் ஒருவனுக்கு ஜெபிக்க ஒரு வழி கொடுப்பது — தனியாக எட்ட முடியாத பாதுகாப்பான உயரத்துக்குக் கொண்டுசெல்லப்படும்படி கேட்பது; அந்தத் தனிப்பட்ட நம்பிக்கையை, ராஜாவுக்கும் அவருடைய ஜனத்துக்கும் தேவன் காட்டும் உண்மையோடு இணைப்பது.

• 61:1–2 — தேவனே, என் கூப்பிடுதலைக் கேளும்; என் இருதயம் தொய்யும்போது பூமியின் கடையாந்தரத்திலிருந்து கூப்பிடுகிறேன். 'எனக்கு எட்டாத உயரமான கன்மலையிலே என்னைக் கொண்டுபோய் விடும்' — உதவியின்றி அவனால் ஏற முடியாத ஓர் அடைக்கலம்.
• 61:3–5 — தேவன் அவனுக்கு அடைக்கலமாகவும், சத்துருவுக்கு எதிரான பலத்த கோபுரமாகவும் இருந்திருக்கிறார். தேவனுடைய கூடாரத்தில் என்றென்றைக்கும் வாசம்பண்ணவும், அவருடைய செட்டைகளின் மறைவில் அடைக்கலம் புகவும் அவன் ஏங்குகிறான்; ஏனெனில் தேவன் அவனுடைய பொருத்தனைகளைக் கேட்டு, தம்முடைய நாமத்துக்குப் பயப்படுகிறவர்களின் சுதந்தரத்தை அவனுக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.
• 61:6–7 — ஜெபம் ராஜாவை நோக்கித் திரும்புகிறது: அவன் ஆயுளோடு நாட்களைக் கூட்டும், அவன் வருடங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக நீளட்டும், மாறாத கிருபையாலும் உண்மையாலும் காக்கப்பட்டு அவன் என்றென்றைக்கும் தேவனுக்கு முன்பாகச் சிங்காசனத்தில் வீற்றிருப்பானாக.
• 61:8 — ஆகவே அவன் நாள்தோறும் தன் பொருத்தனைகளைச் செலுத்தி, தேவனுடைய நாமத்தை என்றென்றைக்கும் துதித்துப் பாடுவான்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 61:2  ·  அதனால் என்ன: தூரம் — வீட்டிலிருந்து, சபையிலிருந்து, நம் சொந்தப் பெலனிலிருந்து — ஒரு பொதுவான மனித அனுபவம்; இந்தச் சங்கீதம் சரியாக அங்கேயே தொடங்குகிறது. தூரம் மறைந்துபோக வேண்டும் என்று அது கேட்பதில்லை; தன்னைவிட உயரமான ஒரு கன்மலைக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட வேண்டும் என்று கேட்கிறது. புலம்பெயர்ந்தோர், நோயாளிகள், வீட்டு நினைவில் ஏங்குகிறவர்கள், களைத்துப்போனவர்கள் ஆகியோருக்கு, ஒரு சிறிய அனுதின வாக்குறுதியில் முடியும் சிறிய, நேர்மையான ஜெபம் இது: தொடர்ந்து பாடு.