இரவின் பிந்திய நேரத்தில், கவலை உங்களைத் தூங்கவிடாதபோது, நிலைமை எவ்வளவு மோசம் என்று யாருக்கும் தெரியாது என்று தோன்றலாம். நீங்கள் திரும்பத் திரும்பப் புரளுகிறீர்கள்; கண்ணீர் வருகிறது; யாரும் பார்ப்பதில்லை. அந்தத் தனிமைக்கு, வேதவாக்கியத்தின் மிக நெருக்கமான சித்திரங்களில் ஒன்றைக்கொண்டு சங்கீதம் 56 பதில் சொல்கிறது: அமைதியின்றிப் புரளும் ஒவ்வொரு முறையையும் தேவன் பதிவுசெய்து, ஒவ்வொரு கண்ணீரையும் தம்முடைய துருத்தியில் சேர்த்துவைக்கிறார். அதன் தலைப்பு அதைக் காத்தில் வைக்கிறது; அங்கே பெலிஸ்தரால் அடையாளம் காணப்பட்ட தாவீது எதிரிகளின் நடுவே சிக்கியிருந்தான். சங்கீதம் 34 மீட்பைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, இந்தச் சங்கீதம் எதுவும் தீர்வதற்கு முன்பே, பயத்தின் உள்ளேயிருந்து எழுதப்படுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இன்னும் மூன்றாம் பகுதியில், அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட ராஜாவாகிய தாவீது அந்நிய எல்லையில் வேட்டையாடப்படும் ஒரு மனிதன். 1 சாமுவேல் 21இன் வரலாறு வெளியிலிருந்து மட்டுமே காட்டுவதை — கூட்டாளிகள் இல்லாத ஒரு மனிதனின் உள் போராட்டத்தை — இந்தச் சங்கீதம் வாசகர் கேட்கச் செய்கிறது. 'மாம்சமோ' 'மனுஷனோ' செய்யக்கூடியதைவிடத் தேவனை நம்புவது பற்றிய அதன் பல்லவி பிற்கால வேதவாக்கியங்களில் மீண்டும் ஒலிக்கிறது; தேவன் 'என் பட்சத்தில் இருக்கிறார்' என்ற கருத்து புதிய ஏற்பாட்டின் நம்பிக்கைக்குள் முன்னேறிச் செல்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நம்பிக்கைக்குள் தாங்கப்படும் நேர்மையான பயத்துக்கு ஒரு மாதிரியைக் காட்டுவது — எதிரிகளையும் அவதூறையும் கண்ணீரையும் வெளிப்படையாகப் பெயரிட்டு, அதே வேளையில் திரும்பத் திரும்ப வரும் ஒரு பல்லவியின் மூலம், சூழ்நிலைகளின்மேல் அல்ல, தேவனுடைய வார்த்தையின்மேல் இளைப்பாறத் தெரிந்துகொள்வது.
- 56:1–4 — இரக்கத்துக்கான ஒரு மன்றாட்டு: தாக்குகிறவர்கள் நாள் முழுவதும் நெருக்குகிறார்கள். பின்பு கவிதையை நங்கூரமிடும் திருப்பம்: நான் பயப்படுகிற நாளில் உம்மை நம்புவேன். தேவனை, அவருடைய வார்த்தையைப் புகழுவேன்; தேவனை நம்பியிருக்கிறேன், பயப்படேன் — மாம்சமானவன் எனக்கு என்ன செய்வான்?
- 56:5–7 — எதிரிகள் அவன் வார்த்தைகளைப் புரட்டுகிறார்கள், சதிசெய்கிறார்கள், பதுங்கியிருந்து, அவன் உயிரை வாங்கக் காத்திருந்து அவன் அடிச்சுவடுகளைக் கவனிக்கிறார்கள். அத்தகைய ஜனங்களைத் தம்முடைய கோபத்தில் விழத்தள்ளும்படியும், அவர்கள் தப்பவிடாதபடியும் சங்கீதக்காரன் தேவனிடம் கேட்கிறான்.
- 56:8–11 — தேவன் அவனுடைய அலைச்சல்களை எண்ணி, அவன் கண்ணீரைத் தம்முடைய துருத்தியில் வைத்து, தம்முடைய புஸ்தகத்தில் பதிவுசெய்திருக்கிறார். 'தேவன் என் பட்சத்தில் இருக்கிறார் என்பதை அறிவேன்.' பல்லவி இப்போது இன்னும் நிறைவாகத் திரும்புகிறது: தேவனையும் கர்த்தரையும், அவருடைய வார்த்தையைப் புகழுவேன்; நம்பியிருக்கிறேன், பயப்படேன்.
- 56:12–13 — மீட்பு ஏற்கனவே நிச்சயம் என்பதுபோல அவன் பேசுகிறான்: அவன் தன் பொருத்தனைகளைச் செலுத்தி, ஸ்தோத்திர பலிகளைக் கொண்டுவருவான்; ஏனெனில் ஜீவனுள்ளோரின் வெளிச்சத்தில் தேவனுக்கு முன்பாக நடக்கும்படி, தேவன் அவனை மரணத்துக்குத் தப்புவித்து, அவன் கால்களை இடறாதபடி காத்தார்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 56:3–4 · அதனால் என்ன: இங்கே விசுவாசம் என்பது பயம் இல்லாமை அல்ல; 'நான் பயப்படுகிற நாளில்' சங்கீதக்காரன் செய்வதே அது. பயங்கரத்தையும் கண்ணீரையும் ஒப்புக்கொள்ள இந்தக் கவிதை அனுமதி தருகிறது; பின்பு மருத்துவமனைகளிலும் அகதி முகாம்களிலும் சிறைச்சாலைகளிலும் மக்களுக்கு ஆறுதலளித்த ஒரு சித்திரத்தை அளிக்கிறது: நீங்கள் அனுபவிக்கும் எதுவும் கவனிக்கப்படாமல் போவதில்லை. உணர்வு இன்னும் பின்தங்கியிருக்கும்போது திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல வேண்டிய ஒன்று அந்தப் பல்லவி.