மாலை நேரப் போக்குவரத்து நெரிசலில் ஒரு மேம்பாலத்தில் மாட்டிக்கொண்டு, எல்லாப் பக்கமும் ஹாரன்கள் ஒலிக்க, யாரோ இப்போதுதான் முதுகில் குத்திய அலுவலகத்திலிருந்து வந்த செய்திகளால் போன் நிறைந்திருக்கும்போது, பெரும்பாலானோர் அந்தக் கற்பனையைக் கண்டிருப்பார்கள்: மலைகளில் ஒரு சிறிய வீடு, சிக்னல் இல்லை, யாரும் இல்லை. வெறுமனே புறப்பட்டுப் போய்விடுவது. சங்கீதம் 55இல் அந்தக் கற்பனை ஏறக்குறைய சொல்லுக்குச் சொல் இருக்கிறது — 'ஆ, புறாவைப்போல எனக்குச் சிறகுகள் இருந்தால்! நான் பறந்துபோய் இளைப்பாறுவேன்.' சங்கீதக்காரனைச் சுற்றியுள்ள நகரம் கொடுமையாலும் மோசடியாலும் நிறைந்திருக்கிறது; அவனை மிக அதிகமாகக் காயப்படுத்தியவன் சத்துருவே அல்ல. அவன் நண்பன்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையில் (மூன்றாம் பகுதி), எருசலேம் தேவனுடைய சமாதானத்தின் நகரமாயிருக்க வேண்டும்; இங்கேயோ, பிற்காலத் தீர்க்கதரிசிகள் புலம்பப்போவதுபோல, அதன் தெருக்கள் ஒடுக்குதலால் நிறைந்திருக்கின்றன. தாவீதின் ஆலோசகனாகிய அகித்தோப்பேல் அப்சலோமின் கலகத்தில் சேர்ந்ததின் நிழலையும், பின்னர் ஒரு சீஷன் இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்ததையும் (நான்காம் பகுதி), சங்கீதத்தின் துரோகத்தில் வாசகர்கள் நீண்டகாலமாகக் கேட்டிருக்கிறார்கள். அதன் மிக விரும்பப்படும் வரியாகிய 'உன் பாரத்தைக் கர்த்தர்மேல் வைத்துவிடு' 1 பேதுரு 5:7இல் எதிரொலிக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கொடுமையான சமுதாயம், காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட நட்பு என்ற இரட்டைத் துக்கத்துக்கு — ஓடிப்போக வேண்டும் என்ற விருப்பம் உட்பட — குரல் கொடுப்பது; அந்த ஆற்றலை விடாத ஜெபத்துக்கும் நம்பிக்கைக்கும் திருப்புவது.
- 55:1–8 — தேவனே, எனக்குச் செவிகொடும்; நான் அமைதியிழந்து கலங்குகிறேன். திகிலும் நடுக்கமும் அவனை மூடிக்கொள்கின்றன; புயலுக்குத் தூரமாக வனாந்தரத்துக்குத் தப்பியோட ஒரு புறாவின் சிறகுகளுக்காக அவன் ஏங்குகிறான்.
- 55:9–15 — நகரம் கொடுமையாலும், சண்டையாலும், ஒடுக்குதலாலும், அதன் சந்தைவெளியில் மோசடியாலும் நிறைந்திருக்கிறது. அதைவிட மோசம், அவனை நிந்திக்கிறவன் சத்துரு அல்ல; தேவனுடைய ஆலயத்துக்குத் தன்னோடு நடந்துபோன 'என்னோடு சமமானவனும், என் தோழனும்'. அப்படிப்பட்டவர்களை மரணம் பிடித்துக்கொள்ளவும், அவர்கள் உயிரோடே பாதாளத்தில் இறங்கவும் அவன் ஜெபிக்கிறான்.
- 55:16–19 — நானோ தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடுவேன்; கர்த்தர் என்னை இரட்சிப்பார். சாயங்காலமும் காலையும் மத்தியானமும் அவன் முறையிட்டுப் புலம்புகிறான்; தேவன் கேட்கிறார்; தனக்கு விரோதமான போரிலிருந்து அவன் சேதமின்றி மீட்கப்படுகிறான்.
- 55:20–23 — நண்பன் தன் உடன்படிக்கையை மீறினான் — அவன் பேச்சு வெண்ணெயைவிட மிருதுவானது, அவன் இருதயத்திலோ யுத்தம்; அவன் வார்த்தைகள் எண்ணெயைவிட மென்மையானவை, ஆனாலும் உருவின பட்டயங்கள். 'உன் பாரத்தைக் கர்த்தர்மேல் வைத்துவிடு, அவர் உன்னை ஆதரிப்பார்.' கொடுமைக்காரர்கள் தங்கள் நாட்களில் பாதிவரைகூட வாழமாட்டார்கள் — 'நானோ உம்மை நம்பியிருப்பேன்.'
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 55:22 · அதனால் என்ன: தப்பியோட வேண்டும் என்ற விருப்பம் இங்கே கண்டிக்கப்படுவதில்லை; அது ஜெபமாக ஏறெடுக்கப்படுகிறது. சில சமயம் விட்டுப்போவது ஞானமானது, சில சமயம் அது முடியாதது; சங்கீதம் இரண்டுக்கும் இடமளிக்கிறது. அது வலியுறுத்துவது, பாரத்தை வைக்க ஓர் இடம் வேண்டும் என்பதையே — மறுப்பு அல்ல, நம் சொந்தக் கையால் பழிவாங்குதல் அல்ல, காலையிலும் மத்தியானத்திலும் இரவிலும் கேட்கும் ஒரு தேவன். 15ஆம் வசனத்திலுள்ள கடுமையான சாபம் அந்த நேர்மையின் ஒரு பகுதியாக, கச்சாவாகவே விடப்பட்டிருக்கிறது.