வார்த்தைகளை ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தும் ஒருவரை நம்மில் பெரும்பாலோர் சந்தித்திருக்கிறோம்: முதலாளியிடம் கோள்சொல்லும் சக ஊழியர், தன் வம்புப்பேச்சால் ஒரு குடும்பத்தையே சீரழிக்கும் அண்டைவீட்டார், புன்னகைத்தபடியே கொடுமையான ஒன்றில் கையெழுத்திடும் அதிகாரி. அவர்களுடைய நாவுகள் ஒவ்வொரு முறையும் வெற்றிபெறுவதுபோலத் தோன்றுகிறது. சங்கீதம் 52 அப்படிப்பட்ட ஒருவரை எதிர்கொண்டு எழுதப்பட்டது. அதன் தலைப்பு அதை ஏதோமியனாகிய மேய்ப்பன் தோவேக்கோடு இணைக்கிறது — சவுலிடம் அவன் சொன்ன செய்தியால் எண்பத்தைந்து ஆசாரியர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். சங்கீதம் அவனோடு வாதாடுவதில்லை. அது இரண்டு சித்திரங்களை அருகருகே வைக்கிறது, அவ்வளவுதான் — வேரோடு பிடுங்கப்பட்ட ஒரு மரம், தேவனுடைய வீட்டில் இன்னும் பச்சையாயிருக்கும் ஓர் ஒலிவமரம்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையில் (மூன்றாம் பகுதி), சங்கீதங்கள் ஒரு கேள்விக்கு மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகின்றன: உண்மையில் அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கிறது? சவுலிடம் சிங்காசனம் இருக்கிறது, தோவேக்குக்கு ராஜாவின் செவி இருக்கிறது; தாவீதிடமோ ஒரு குகையும் துக்கத்திலிருக்கும் ஓர் ஆசாரியனும் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். இந்தச் சங்கீதம் தோற்றங்களிலிருந்து அல்ல, விசுவாசத்திலிருந்து பதில் சொல்கிறது; சங்கீதம் 1 முதல் மரங்களையும் அவற்றின் கனிகளையும் பற்றிய இயேசுவின் போதனைவரை வேதாகமம் முழுவதும் ஓடும் ஒரு கருப்பொருளை அது முன்னறிவிக்கிறது: தேவனில் வேரூன்றியவன் நிலைத்திருப்பான்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வஞ்சகத்திலும் செல்வத்திலும் வளரும் அதிகாரத்தின் அகந்தையை அம்பலப்படுத்துவது, அதன்மேல் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பை அறிவிப்பது, அதற்கு எதிராக, தேவனுடைய மாறாத கிருபையை நம்பியிருக்கும் ஒருவனின் அமைதியான சகிப்புத்தன்மையை நிறுத்துவது.
- 52:1–4 — பலவானே, பொல்லாப்பைப் பற்றி ஏன் பெருமைபாராட்டுகிறாய்? தேவனுடைய மாறாத கிருபை நாள்முழுவதும் நிலைத்திருக்கிறது. சவரக்கத்தியைப்போலக் கூர்மையான ஒரு நாவைச் சங்கீதக்காரன் விவரிக்கிறான்; அது நன்மையைவிடத் தீமையையும், உண்மை பேசுவதைவிடப் பொய்யையும் நேசிக்கிறது — அதன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் விழுங்கவே.
- 52:5–7 — தேவன் அவனை இடித்துப்போடுவார்; அவன் கூடாரத்திலிருந்து அவனைப் பிடுங்கி, ஜீவனுள்ளோரின் தேசத்திலிருந்து அவனை வேரோடு அகற்றுவார். நீதிமான்கள் அதைக் கண்டு பயந்து, தேவனைத் தன் அடைக்கலமாக்காமல் தன் செல்வத்தை நம்பிய அந்த மனிதனைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள்.
- 52:8–9 — இதற்கு மாறாக: 'நானோ தேவனுடைய வீட்டில் பச்சையான ஒலிவமரத்தைப்போல இருக்கிறேன்'; என்றென்றைக்கும் தேவனுடைய கிருபையை நம்பியிருக்கிறேன். நன்றியோடும், தேவனுடைய உண்மையுள்ள ஜனங்களின் முன்னிலையில் அவருடைய நாமத்துக்குக் காத்திருப்பதோடும் சங்கீதம் முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 52:8 · அதனால் என்ன: பொய்கள் வெல்வதுபோலத் தோன்றும்போதும், அதிகாரமுள்ளவர்கள் எந்த விளைவையும் சந்திக்காதபோதும், இந்தச் சங்கீதம் பழிவாங்குதலையோ விரக்தியையோ அல்ல, ஒரு கண்ணோட்டத்தைத் தருகிறது. அழிப்பவனைக் கையாளத் தேவனை நம்புகிறது; பதிலடிக்குப் பதிலாக வேரூன்றி நிற்பதைத் தெரிந்தெடுக்கிறது. ஒலிவமரம் பொறுமையின் ஒரு சித்திரம் — மெதுவாக வளர்ந்து நீண்ட காலம் வாழ்வது; நம்முடைய சொந்தப் பாதுகாப்பு எங்கே நடப்பட்டிருக்கிறது என்று அது அமைதியாகக் கேட்கிறது: நற்பெயரிலும் பணத்திலுமா, அல்லது தேவனுடைய உண்மையுள்ள கிருபையிலா?