சில வருடங்களுக்கு ஒருமுறை, மூடப்படாத ஆழ்துளைக் கிணற்றில் விழுந்த ஒரு குழந்தைக்காக நாடு முழுவதும் மூச்சுவிடாமல் காத்திருக்கிறது. கேமராக்கள் கூடுகின்றன, மீட்புப்பணியாளர்கள் இரவு முழுவதும் இணையாக ஒரு குழி தோண்டுகிறார்கள்; கடைசியில் சேறு படிந்த ஒரு சிறிய உருவம் வெளியே தூக்கப்படும்போது, அந்நியர்கள் தங்கள் தொலைக்காட்சிகளுக்கு முன்பாக அழுகிறார்கள். அந்தக் குடும்பத்துக்கு, அந்த நாள் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் சொல்லும் கதையாகிறது. சங்கீதம் 40 அப்படிப்பட்ட ஒரு கதையோடு தொடங்குகிறது — 'பயங்கரமான குழியிலும் உளையான சேற்றிலுமிருந்து என்னைத் தூக்கியெடுத்தார்.' பின்பு, நேர்மையாக, வாழ்க்கை மீட்கப்பட்ட நிலையிலேயே நிலைத்திருக்கவில்லை என்று அது ஒப்புக்கொள்கிறது: புதிய துன்பங்கள் வந்திருக்கின்றன, ஜெபம் மீண்டும் தொடங்குகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையில் (மூன்றாம் பகுதி), பலி தம்மை அணுகுவதற்குத் தேவனே கொடுத்த வரம். சங்கீதம் 40 அதை ஒழிப்பதில்லை, ஆனால் அதற்கு அப்பால் பார்க்கிறது: தேவன் மிகவும் விரும்புவது திறக்கப்பட்ட ஒரு செவியும் மனப்பூர்வமான ஓர் இருதயமுமே — 'உமக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்புகிறேன்.' எபிரெயர் நிருபம் (10:5–7) இந்த வரிகளை, உலகத்துக்குள் பிரவேசிக்கும் கிறிஸ்து (நான்காம் பகுதி) பேசியதாக வாசிக்கிறது; அது கிரேக்க மொழிபெயர்ப்பைப் பின்பற்றுகிறது; அந்த மொழிபெயர்ப்பு 'என் செவிகளைத் திறந்தீர்' என்ற எபிரெயத்தை 'ஒரு சரீரத்தை எனக்கு ஆயத்தம்பண்ணினீர்' என்று மொழிபெயர்க்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நினைவுகூரப்படும் ஒரு விடுதலையைப் பகிரங்கத் துதியாகவும் தனிப்பட்ட கீழ்ப்படிதலாகவும் மாற்றுவது; கடந்தகால உதவிக்கான நன்றியே, புதிய துன்பம் வரும்போது மீண்டும் கேட்கும் தைரியத்தை ஒருவனுக்குக் கொடுக்கிறது என்று காட்டுவது.
- 40:1–3 — கர்த்தருக்காகப் பொறுமையோடு காத்திருந்தேன்; அவர் என்னிடமாய்ச் சாய்ந்து, கேட்டு, வழுக்கும் குழியிலிருந்து என்னை வெளியே இழுத்து, என் கால்களைக் கன்மலையின்மேல் நிறுத்தினார். அவர் என் வாயில் ஒரு புதுப்பாட்டைக் கொடுத்தார்; அநேகர் அதைக் கண்டு நம்புவார்கள்.
- 40:4–5 — அகந்தையுள்ளவர்களையோ பொய்யைப் பின்தொடர்கிறவர்களையோ அல்ல, கர்த்தரை நம்புகிறவன் பாக்கியவான். தேவனுடைய அதிசயங்களும் தம்முடைய ஜனத்துக்கான அவருடைய திட்டங்களும் எண்ணிமுடியாதவை.
- 40:6–10 — பலியையும் காணிக்கையையும் தேவன் விரும்பவில்லை — அவர் என் செவிகளைத் திறந்தார். 'இதோ, வருகிறேன்; புஸ்தகச்சுருளில் என்னைக் குறித்து எழுதியிருக்கிறது: உமக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்புகிறேன்; உம்முடைய நியாயப்பிரமாணம் என் இருதயத்தில் இருக்கிறது.' மீட்கப்பட்டவன் தேவனுடைய உண்மையை மறைக்காமல், மகா சபையில் அதைச் சொல்லுகிறான்.
- 40:11–17 — பின்பு தொனி மாறுகிறது: எண்ணிமுடியாத துன்பங்கள் அவனைச் சூழ்ந்துகொள்கின்றன; அவனுடைய சொந்தப் பாவங்கள் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டன. தேவன் தீவிரிக்கவும், தன் உயிரைத் தேடுகிறவர்களை வெட்கப்படுத்தவும், தேடுகிற எல்லாரும் களிகூரவும் செய்யும்படி கேட்கிறான். 'நான் சிறுமையும் எளிமையுமானவன்' — ஆனாலும் ஆண்டவர் என்னை நினைக்கிறார்; தாமதியாதேயும். (13–17 வசனங்கள் ஏறக்குறைய மாற்றமின்றிச் சங்கீதம் 70ஆக மீண்டும் வருகின்றன.)
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 40:8 · அதனால் என்ன: ஒரு விடுதலை எல்லாவற்றையும் தீர்த்துவிடும் என்று நம்மில் பலர் எதிர்பார்க்கிறோம். சங்கீதம் 40 வாழ்க்கைக்கு அதிக உண்மையாயிருக்கிறது: உண்மையான ஒரு விடுதலை, உண்மையான ஒரு பாட்டு, பின்பு புதிய துன்பம். முதல் விடுதலையின் நினைவு இரண்டாவது கூக்குரலை ரத்துசெய்வதில்லை; அதற்கு எரிபொருள் கொடுக்கிறது. சங்கீதத்தின் மையத்தில் சற்று நின்று யோசிப்பது தகும் — தேவன் விரும்புவது ஒரு கொடுக்கல்வாங்கல் அல்ல, 'இதோ, வருகிறேன்' என்று சொல்லி, அதை மனப்பூர்வமாகச் சொல்லும் ஒரு நபரே.