மனுஷனை நீர் கவனிக்க அவன் எம்மாத்திரம்?

சிறந்த பாடல்களில் சில மறுபதிப்புகள்: ஒரு பழைய மெட்டு ஒரு புதிய குரலால் எடுக்கப்பட்டு, வேறொரு தருணத்துக்காக மறுஇசையமைக்கப்படுகிறது; பழக்கமான வரிகள் ஒரு புதிய விதத்தில் மனதில் இறங்குகின்றன. சங்கீதம் 144 அப்படித்தான் செயல்படுகிறது. அதன் முதல் பாதியின் பெரும்பகுதி, தாவீதின் பெரிய வெற்றிப் பாடலாகிய சங்கீதம் 18இன் சொற்றொடர்களை — கன்மலை, கோட்டை, கேடகம், யுத்தத்துக்குப் பழக்குவிக்கப்பட்ட கைகள் — மறுபயன்பாடு செய்கிறது; பின்பு அவற்றைச் சங்கீதம் 8இன் ஒரு வரியோடும், மனித வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது என்பதைப் பற்றிய சங்கீதம் 39இன் ஒரு பெருமூச்சோடும் அருகருகே வைக்கிறது. விளைவு, நம்பிக்கையும் தாழ்மையும் ஒருங்கே கொண்ட ஒரு ராஜாவின் ஜெபம்; அது வெற்றிகொள்ளுதலோடு அல்ல, நன்றாக நடக்கும் சாதாரண வாழ்க்கையின் சித்திரத்தோடு முடிகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், இஸ்ரவேலின் ராஜா தனக்குத்தானே சட்டமாக அல்ல, தேவனுடைய ஊழியக்காரனாக இருக்க வேண்டியவன். தாவீதின் வாழ்க்கையின் முடிவுக்குள், அவன் பெயரிலுள்ள சங்கீதங்கள் அந்தக் கருத்தையே சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றன. சங்கீதம் 144 ஓர் அரச சங்கீதம்: ராஜாவின் பெலன் கடனாகப் பெற்றது, அவன் வாழ்க்கை 'மாயைக்கு ஒப்பானது', அவனுடைய எல்லா யுத்தங்களின் இலக்கும் சமாதானத்தில் வாழும் ஒரு ஜனம். தன் ஆட்சியில் அந்தச் சமாதானத்தை உண்மையாகவே கொண்டுவரும் ஒரு ராஜாவைப் பற்றிய நம்பிக்கையை நோக்கி அது முன்னோக்கிச் சுட்டுகிறது — தீர்க்கதரிசிகளும் புதிய ஏற்பாடும் எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு நம்பிக்கை.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இராணுவப் பெலனை மீண்டும் தேவனோடு இணைப்பது, மனிதப் பெருமையை மனிதப் பலவீனத்துக்கு அருகில் வைப்பது, வெற்றி எதற்காக என்பதை மறுவரையறை செய்வது — வளரும் குடும்பங்கள், சேமிக்கப்பட்ட அறுவடைகள், மதில்களில் உடைப்பு இல்லாமை, 'நம்முடைய வீதிகளில் அலறுதல் இல்லாமை'.

• 144:1–2 — கன்மலையும், கோட்டையும், அரணும், கேடகமுமாகிய தேவனுக்குத் துதி — ராஜாவின் கைகளை யுத்தத்துக்குப் பழக்குவித்து, ஜனங்களை அவனுக்குக் கீழ்ப்படுத்துகிறவர் அவரே. இந்த வரிகள் சங்கீதம் 18ஐ நெருக்கமாக எதிரொலிக்கின்றன.
• 144:3–4 — திடீரென்று ஓர் இடைநிறுத்தம்: தேவன் கவனிக்கும்படி மனிதன் எம்மாத்திரம்? நாம் மாயைக்கு ஒப்பானவர்கள்; நம் நாட்கள் நிழலைப்போலக் கடந்துபோகின்றன. வல்லமையுள்ள ராஜா தன் சொந்தச் சிறுமையைக் காண்கிறான்.
• 144:5–11 — புயலில் தேவன் வெளிப்படுவதை நோக்கிய ஒரு ஜெபம் — வானங்களைத் தாழ்த்தும், பர்வதங்களைத் தொடும், மின்னல்களை அனுப்பும் — பொய் பேசும் 'அந்நியர்களின் கையிலிருந்து' விடுதலை கேட்கிறது. நடுவில், 'தம்முடைய அடியானாகிய தாவீதைத்' தப்புவிக்கும் தேவனுக்குப் பத்து நரம்பு வீணையில் ஒரு புதிய பாட்டைப் பாடுவேன் என்ற ஒரு வாக்குறுதி.
• 144:12–15 — சமாதானத்தின் தரிசனம்: நன்றாக வளர்ந்த செடிகளைப் போன்ற குமாரர், செதுக்கப்பட்ட மூலைக்கற்றூண்களைப் போன்ற குமாரத்திகள், நிறைந்த களஞ்சியங்கள், ஆயிரக்கணக்கான மந்தைகள், மதில்களில் உடைப்பு இல்லை, சிறையிருப்புக்குப் போவதும் இல்லை. 'கர்த்தரைத் தெய்வமாகக் கொண்டிருக்கிற ஜனம் பாக்கியமுள்ளது.'

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 144:15  ·  அதனால் என்ன: எதிரெதிரான இரண்டு தவறுகளைச் சங்கீதம் மறுக்கிறது: பெலன் நம்முடையதுபோல அதை நம்புவது, பெரிய செயல்கள் மட்டுமே கணக்கில் வரும் என்பதுபோலச் சாதாரண வாழ்க்கையை அவமதிப்பது. தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பற்றிய அதன் கருத்து வியக்கத்தக்க அளவுக்கு வீட்டுவாழ்க்கை சார்ந்தது — செழிக்கும் பிள்ளைகள், சேமிக்கப்பட்ட உணவு, அலறுதல் இல்லாத வீதிகள். இன்று எந்தத் தலைவனுக்கும், எந்தச் சமூகத்துக்கும் அது ஒரு நியாயமான அளவுகோல்.