துதியின் ஓர் அகரவரிசை

வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் பிள்ளைகள் பெரும்பாலும் ஓர் எழுத்துப் பாடலைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் — ஒவ்வொரு எழுத்தும் வரிசையாக, எதுவும் விடுபடாமல், முழுத் தொகுப்பும் ஒரே மெட்டில் அடங்குகிறது. சங்கீதம் 145 பெரியவர்களுக்கான ஓர் எழுத்துப் பாடல். ஒவ்வொரு வரியும் எபிரெய அகரவரிசையின் அடுத்த எழுத்தோடு தொடங்குகிறது — 'இதோ அ முதல் ன வரை, முழுமையான துதி' என்று சொல்வதுபோல. தலைப்பு அதை வெறுமனே 'ஒரு துதிப்பாடல்' என்று அழைக்கும் ஒரே சங்கீதம் இதுவே; சங்கீதப் புத்தகத்தில் தாவீதின் பெயரைத் தாங்கும் கடைசிச் சங்கீதமும் இதுவே. அதற்குப் பின், புத்தகம் அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் ஐந்து பெரிய 'அல்லேலூயா' சங்கீதங்களாக வெடிக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தாவீதின் கதை 2 சாமுவேலில் களைத்துப்போன ஒரு ராஜாவோடும் ஒரு கொள்ளைநோயோடும் முடிகிறது; அவனுடைய சங்கீதங்கள் இங்கே, தூய துதியோடு முடிகின்றன. இந்த வேறுபாடு கவனிக்கத்தக்க அளவுக்கு வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது. சீனாயில் மோசேயிடம் தேவன் தம்மைக் குறித்துச் செய்த அறிக்கையை — கிருபையும், இரக்கமும், நீடிய பொறுமையும் உள்ளவர் — சங்கீதம் 145 எடுத்து, 'அவர் உண்டாக்கின எல்லாவற்றுக்கும்' விரிவாக்குகிறது. அது கொண்டாடும் ராஜ்யம் தாவீதுடையது அல்ல, தேவனுடையது, ஒரு நித்திய ராஜ்யம் — இயேசு பிரசங்கிக்கத் தொடங்கியபோது அறிவித்த கருப்பொருளும் சரியாக இதுவே.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தாவீதின் சங்கீதங்களைத் துதியின் ஓர் இறுதிச் செயலாகத் திரட்டுவது — தேவனுடைய பெருமையையும், நன்மையையும், ராஜரீகத்தையும் முழுமையான, ஒழுங்கான வடிவில் பெயரிடுவது; அவருடைய கரிசனை விழுந்தவர்களுக்கும், மடங்கடிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், ஒவ்வொரு உயிரினத்துக்கும் எட்டுகிறது என்று வலியுறுத்துவது.

• 145:1–7 — நாள்தோறும் என்றென்றைக்கும் தேவனுடைய நாமத்தை ஸ்தோத்திரிப்பேன் என்ற ஒரு பொருத்தனை. அவருடைய மகத்துவம் ஆராய்ந்து முடியாதது; ஒரு தலைமுறை அடுத்த தலைமுறைக்கு அவருடைய வல்லமையான கிரியைகளையும் மிகுந்த நன்மையையும் சொல்லும்.
• 145:8–9 — யாத்திராகமம் 34இலிருந்து கடன்வாங்கப்பட்ட சங்கீதத்தின் இருதயம்: கர்த்தர் கிருபையும் இரக்கமும், நீடிய பொறுமையும், மிகுந்த மாறாத கிருபையும் உள்ளவர் — எல்லாருக்கும் நல்லவர்; அவருடைய இரக்கங்கள் அவருடைய எல்லாக் கிரியைகளின்மேலும் உள்ளன.
• 145:10–13 — தேவனுடைய எல்லாக் கிரியைகளும் அவருடைய பக்தர்களும் அவருடைய ராஜ்யத்தின் மகிமையைப் பேசுகிறார்கள். அவருடைய ராஜ்யம் சகல யுகங்களிலுமுள்ள ராஜ்யம்; அவருடைய ஆளுகை எல்லாத் தலைமுறைகளிலும் நிலைத்திருக்கிறது.
• 145:14–21 — செயலில் ராஜாவின் குணம்: அவர் விழுகிறவர்களைத் தாங்குகிறார், மடங்கடிக்கப்பட்டவர்களைத் தூக்கிவிடுகிறார், தம் கையைத் திறந்து ஒவ்வொரு உயிரினத்தையும் திருப்தியாக்குகிறார், உண்மையாய்த் தம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிற எல்லாருக்கும் சமீபமாயிருக்கிறார். சங்கீதம் தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிகிறது — 'மாம்சமான யாவும்' அவருடைய பரிசுத்த நாமத்தை என்றென்றைக்கும் ஸ்தோத்திரிக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 145:18  ·  அதனால் என்ன: இங்கே துதி மங்கலான உற்சாகம் அல்ல; அது குறிப்பானது, கற்பிக்கக்கூடியது, ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தப்படுவது. துதிக்கப்படும் தேவன் மகத்துவமுள்ளவர் மட்டுமல்ல, சமீபமானவர் — விழுந்தவனுக்கும், இரண்டாக மடங்கிப்போனவனுக்கும், நேர்மையாகக் கூப்பிடும் எவருக்கும். யூத ஆராதனையாளர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தச் சங்கீதத்தை அனுதினமும் ஜெபித்து வருகிறார்கள்; அது காலத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது.