மழைக்காகக் காத்திருக்கும் வறண்ட நிலம்போல

அதிகாலை மூன்று மணிக்கு விழித்துக் கிடந்த எவருக்கும், இருளில் ஒரு பிரச்சினை எப்படிப் பெரிதாகிறது என்று தெரியும். சுவர்கள் நெருங்கி வருகின்றன, பழைய தோல்விகள் புதிய பயங்களோடு வரிசையாக நிற்கின்றன, மனம் உறுதியான ஏதாவது ஒன்றைத் தேடி அலைகிறது. இந்தச் சங்கீதம் அந்த நேரத்திலிருந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. பேச்சாளன் துரத்தப்படுகிறான், 'தரையோடே' நசுக்கப்படுகிறான், 'வெகுகாலத்துக்கு முன் மரித்தவர்களைப்போல' இருளில் உட்கார வைக்கப்படுகிறான். ஆனாலும் அவன் முதலில் கேட்பது வியப்பூட்டுகிறது: 'என் நியாயத்தை விளங்கப்பண்ணும்' என்று அல்ல, 'என்னை நியாயவிசாரணைக்குக் கொண்டுபோகாதேயும்' என்று — ஏனெனில் தேவன் ஒவ்வொரு வாழ்க்கையையும் கண்டிப்பாக எடைபோட்டால் ஒருவரும் நிற்கமாட்டார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். அவன் விரும்புவதோ இரக்கம், வழிகாட்டுதல், விடியல்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தாவீதின் கதையின் முடிவுக்கு அருகில், அவன் பெயரின் கீழ் சேர்க்கப்பட்ட சங்கீதங்கள் மேலும் மேலும் தனிப்பட்டவையாகின்றன — வென்ற யுத்தங்களைப் பற்றியவை குறைவு, தனக்கு வெளியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு வாழ்க்கையைப் பற்றியவை அதிகம். பாவ அறிக்கைக்காகச் சபை பின்னர் ஒன்றாகத் தொகுத்த ஏழு 'மனஸ்தாபச் சங்கீதங்களில்' கடைசியானது சங்கீதம் 143. தேவன் தெரிந்தெடுத்த ராஜாவுங்கூடத் தன் சொந்தச் சாதனையின்மேல் நிற்க முடியாது என்ற, மூன்றாம் பகுதி கடினமாகப் பெற்ற உள்நோக்கை அது சுமந்திருக்கிறது — பின்னாளில் பவுல் அதன் இரண்டாம் வசனத்தை எதிரொலித்தபோது அதன்மேல் கட்டினான்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தான் தகுதியானவன் என்று உரிமைகோராமல் விடுதலையைக் கேட்கும் ஒரு ஜெபத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுவது: முழுமையாகத் தேவனுடைய உண்மைத்தன்மையிலும் மாறாத கிருபையிலும் சார்ந்து, சத்துருக்களிடமிருந்து இரட்சிக்கப்படுவதற்கு மட்டுமல்ல, தேவனுடைய சித்தத்தின்படி செய்யக் கற்றுக்கொள்வதற்கும் கேட்பது.

• 143:1–2 — முறையீடு பேச்சாளனின் குற்றமின்மையின்மேல் அல்ல, தேவன் யார் என்பதின்மேல் — அவருடைய உண்மையின்மேலும் நீதியின்மேலும் — நிற்கிறது. 'உமது அடியேனோடே நியாயவிசாரணைக்குப் பிரவேசியாதேயும்': உயிரோடிருக்கும் எந்த மனிதனும் தேவனுக்கு முன்பாக நீதிமானாகக் காணப்படமாட்டான்.
• 143:3–6 — விவரிக்கப்படும் இருள்: துரத்தும் ஒரு சத்துரு, சோர்ந்துபோகும் ஆவி, திகைத்துப்போன இருதயம். பின்பு, இருளில் சங்கீதங்கள் அடிக்கடி செய்வதை அவன் செய்கிறான் — பூர்வ நாட்களையும் தேவனுடைய கடந்தகாலச் செயல்களையும் நினைவுகூர்ந்து, மழைக்காகக் காத்திருக்கும் வறண்ட நிலம்போலத் தன் கைகளை விரிக்கிறான்.
• 143:7–10 — வேண்டுகோள்களின் பெருக்கு: சீக்கிரமாய் எனக்குப் பதில் கொடும்; காலையிலே உம்முடைய மாறாத கிருபையைக் கேட்கப்பண்ணும்; நான் நடக்க வேண்டிய வழியை எனக்குக் காட்டும்; உம்முடைய சித்தத்தின்படி செய்ய எனக்குப் போதியும்; உம்முடைய நல்ல ஆவியானவர் என்னைச் சமமான பூமியிலே நடத்துவாராக. விடுதலையும் வழிகாட்டுதலும் ஒரே மூச்சில் கேட்கப்படுகின்றன.
• 143:11–12 — 'உம்முடைய நாமத்தினிமித்தம்' உயிருக்கான ஓர் இறுதி மன்றாட்டு, சத்துருக்கள் அறுப்புண்டுபோவதற்கான வேண்டுகோள். பேச்சாளனின் இறுதி உரிமைகோரல் அவனுடைய தகுதி அல்ல, அவனுடைய உறவு: 'நான் உம்முடைய அடியேன்.'

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 143:2  ·  அதனால் என்ன: நம்மில் பெரும்பாலானோர், செவிகொடுக்கப்படுவதற்கு நாம் தகுதிபெற வேண்டும் என்பதுபோல ஜெபிக்கிறோம். இந்தச் சங்கீதம் தலைகீழாக ஜெபிக்கிறது: தேவனுடைய ஆய்வுக்கு எந்தச் சாதனைப் பதிவும் தாக்குப்பிடிக்காது என்று ஒப்புக்கொண்டு, தேவனுடைய சொந்தக் குணத்தின் பலத்தில் எப்படியும் உதவி கேட்கிறது. 'இதிலிருந்து என்னை வெளியே கொண்டுவாரும்' என்பதோடு அது நின்றுவிடுவதில்லை — போதிக்கப்படவும் நடத்தப்படவும் அது கேட்கிறது. மாற்றமில்லாத விடுதலை அது விரும்புவதல்ல.