ಗವಿಯಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ

ಕೆಲವು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ರಚಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಯಾವ ಹೊಳಪೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅರೆಕೂಗಿನಂತೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತವೆ. ನಸುಕಿನ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಳ್ಳಿ — ಜಾಣತನದ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಅಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು: ನನ್ನಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೀರ್ತನೆ 142 ಆ ಕರೆಯಂತೆಯೇ ಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ದಾವೀದನನ್ನು ಒಂದು ಗವಿಯಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತದೆ — ಅರಸನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಈಗ ತಲೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು ಬಂಡೆಯೊಳಗೆ ಮುದುರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಕವಿತೆ ಅವನ ಭಯಕ್ಕೆ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅದನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ಪತ್ರದಂತೆ ಅದನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾನೆ, ನಂತರ ಬಹುತೇಕ ಅದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ, ತಾನು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಆತನನ್ನೇ ತನಗೆ ಉಳಿದಿರುವ ಏಕೈಕ ಆಶ್ರಯವೆಂದು ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ನಾವು ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ — ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ — ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ವಿರಾಮದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ: ದೇವರು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಅರಸನು ಜನರು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಅರಸನಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದಾವೀದನಿಗೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು 1 ಸಮುವೇಲನು ಪುಸ್ತಕದ ಕಥನ ಹೇಳುತ್ತದೆ; 57 ಮತ್ತು 142ರಂಥ ಕೀರ್ತನೆಗಳು ಒಳಗಿನಿಂದ ಅದು ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ. ಕ್ರಮವಾಗಿ ಓದಿದಾಗ, ಗವಿ ಕೇವಲ ಅಡಗುತಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಅರಸನಾಗಲಿರುವವನು ತಳದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಕಲಿಯುವ ಸ್ಥಳ ಅದು — ಕೀರ್ತನೆಗಳು ಇಡೀ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಕಲಿಸಲಿರುವ ಭಂಗಿ, ಮತ್ತು ನಂತರದ ಓದುಗರು ಯೇಸುವಿನ ಸ್ವಂತ ಮೊರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ್ದು.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಯಾವ ಮಿತ್ರರೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು — ಕಚ್ಚಾ ದೂರನ್ನು ಯಾರನ್ನೋ ಸಂಬೋಧಿಸಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ದೇವರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸಂಕಟವೇ ಒಂದು ಭರವಸೆಯ ಕಾರ್ಯ ಎಂದು ಕಲಿಸಲು.

• 142:1–2 — ದಾವೀದನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮೊರೆಯಿಟ್ಟು ತನ್ನ ದೂರನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳು ದೈಹಿಕವಾದವು — ಎತ್ತಿದ ಧ್ವನಿ, ಹೊರಚೆಲ್ಲಿದ ಕಷ್ಟ — ಯಾವುದನ್ನೂ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ, ಮೊದಲು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು ಮಾಡದೆ ಇರುವಂತೆ.
• 142:3–4 — ಅವನ ಆತ್ಮವು ಕುಂದಿಹೋದಾಗ, ತನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನೂ ಅದರುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ ಬಲೆಗಳನ್ನೂ ದೇವರು ಬಲ್ಲನು ಎಂದು ಅವನು ತನಗೆ ತಾನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಮರ್ಥಕನು ನಿಲ್ಲುವ ತನ್ನ ಬಲಗಡೆಗೆ ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಯಾರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬದುಕಿದರೂ ಸತ್ತರೂ ಯಾರಿಗೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ.
• 142:5–7 — ತಿರುವು: 'ನೀನೇ ನನ್ನ ಆಶ್ರಯ.' ತನ್ನ 'ಸೆರೆಮನೆಯಿಂದ' — ಗವಿಯಿಂದಲೋ, ಬೇಟೆಯಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಇಡೀ ಜೀವನದಿಂದಲೋ — ಹೊರತರುವಂತೆ ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ; ದೇವರು ಅವನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ನೀತಿವಂತರು ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಕೂಡಿಬರುವ ದಿನದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಚನ 4ರ ಒಂಟಿತನ ವಚನ 7ರಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಕೀರ್ತನೆಗಳು 142:5  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ದೇವರು ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಶಾಂತವಾಗಿಯೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೂ ಧ್ವನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅನೇಕರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೀರ್ತನೆ ದೂರಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಅದು ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹಾರಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಒಂದರ ಮೂಲಕ ನಡೆದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಯಾರೂ ಕೇಳದಂತೆ ಅನಿಸುವ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ: ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಮತ್ತು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಳಿ.