கோபத்தில் ஒரு செய்தியை அனுப்பிவிட்டு, ஒரு மணிநேரம் கழித்து, யாராவது தன் கையைப் பிடித்துத் தடுத்திருக்கலாமே என்று ஏங்காதவர் இல்லை. இங்கே ஒரு கை உண்மையிலேயே நீள்கிறது — அப்பமும் திராட்சரசமும் ஏற்றிய நிலையில், ஒரு மலைப்பாதையில். ஐசுவரியவானாகிய ஓர் ஆட்டு உரிமையாளனின் மந்தைகளைத் தாவீதின் ஆட்கள் பல மாதங்களாகக் காவல்காத்துவந்தார்கள்; விருந்துக் காலமாகிய மயிர்கத்தரிக்கும் நேரத்தில், தாவீது ஒரு பங்கைக் கேட்கிறான். எபிரெயத்தில் 'மூடன்' என்ற சொல்லைப்போல ஒலிக்கும் பெயருடைய நாபால் அவமதிப்போடு பதில் சொல்கிறான். தாவீது தன் பட்டயத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, நானூறு பேரைக் கூட்டிக்கொண்டு, அந்த வீட்டாரில் ஓர் ஆண்பிள்ளையையும் உயிரோடு விடுவதில்லை என்று ஆணையிடுகிறான். வரப்போகும் பேரழிவைக் கண்டு, அதைத் தடுக்கும் அளவுக்கு விரைவாகச் செயல்படுகிறவள் ஒருத்தி மட்டுமே: நாபாலின் மனைவியாகிய அபிகாயில்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: அதிகாரம் ஓர் அடக்கத்தோடு தொடங்குகிறது: கடைசி நியாயாதிபதியும் ராஜாக்களை நியமித்தவனுமாகிய சாமுவேல் மரித்துவிட்டான். இஸ்ரவேலின் பழைய தலைமுறை போய்விட்டது; தாவீது இன்னும் ராஜாவாகவில்லை — ஆகவே அவன் எப்படிப்பட்ட ராஜாவாக இருப்பான் என்பதே கேள்வி. 24, 26ஆம் அதிகாரங்கள் சவுலைக் கொல்ல அவன் மறுப்பதைக் காட்டுகின்றன; அவற்றின் நடுவே வைக்கப்பட்ட 25ஆம் அதிகாரம், ஓர் அவமதிப்புக்காக ஒரு குடும்பத்தையே அவன் ஏறக்குறையக் கொன்றுவிடப்போவதைக் காட்டுகிறது. வரிசைப்படி வாசிக்கும்போது, இந்த மூன்றும் சேர்ந்து தன்னடக்கம் பற்றிய ஒரு பாடமாகின்றன; இங்கே அவனுடைய மிக மோசமான சுயத்திலிருந்து அவனை மீட்பது ஒரு பெண்ணின் துணிச்சலும் வார்த்தைகளுமே.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தனக்குத்தானே பழிவாங்கும் ஒரு போர்த்தலைவனாக மாறும் விளிம்பில் தாவீது இருப்பதையும், அபிகாயில் மூலம் தேவன் அவனைத் தடுப்பதையும் காட்டுவது — தேவன் அவனுக்குக் கட்டப்போகும் நிலையான வீட்டைக் கதையில் முதன்முதலில் பெயரிடுவது அவளுடைய பேச்சே.
- 25:1–13 — சாமுவேல் மரிக்கிறான்; இஸ்ரவேலர் எல்லாரும் துக்கங்கொண்டாடுகிறார்கள். மயிர்கத்தரிக்கும் காலத்தில் தாவீது பத்து வாலிபரை ஐசுவரியவானாகிய நாபாலிடம் அனுப்பி, வனாந்தரத்தில் அவனுடைய மேய்ப்பர்கள் பாதுகாக்கப்பட்டதை நினைவூட்டுகிறான். நாபால் ஏளனம் செய்கிறான் — யார் இந்தத் தாவீது, ஓடிப்போன ஏதோ ஒரு வேலைக்காரனா? — தாவீது நானூறு பேரை ஆயுதம் தரிக்கக் கட்டளையிடுகிறான்.
- 25:14–31 — ஒரு வேலைக்காரன் அபிகாயிலை எச்சரிக்கிறான். தன் கணவனிடம் சொல்லாமல், அவள் கழுதைகளின்மேல் உணவை ஏற்றி, வழியில் தாவீதைச் சந்தித்து, குனிந்து வணங்கி, பழியைத் தன்மேல் ஏற்றுக்கொள்கிறாள். அவளுடைய பேச்சு குறிப்பிடத்தக்கது: பழிவாங்குதல் அவனைக் கறைப்படுத்தும்; கர்த்தர் அவனுக்கு நிலையான ஒரு வீட்டை உண்டாக்குவார்; தேவையில்லாத இரத்தப்பழியைத் தன் ஆட்சிக்குள் அவன் சுமந்துசெல்லக்கூடாது.
- 25:32–38 — தாவீது தேவனையும் அவளுடைய விவேகத்தையும் ஸ்தோத்திரித்து, திரும்புகிறான். ராஜ விருந்துக்கு நிகரான ஒரு விருந்தில் நாபால் வெறித்திருப்பதை அபிகாயில் காண்கிறாள்; காலையில் எல்லாவற்றையும் அவனிடம் சொல்கிறாள்; அவனுடைய இருதயம் செத்துப்போகிறது; பத்து நாட்களுக்குப் பின் கர்த்தர் அவனை அடிக்கிறார், அவன் மரிக்கிறான்.
- 25:39–44 — தேவன் தன் வழக்கை நியாயம் செய்ததாகத் தாவீது இந்த முடிவைக் கருதி, தன்னைத் திருமணம் செய்யும்படி அபிகாயிலிடம் கேட்கிறான்; அவள் வருகிறாள். அவன் யெஸ்ரயேல் ஊராளாகிய அகினோவாமையும் திருமணம் செய்திருந்தான் என்றும், தாவீதின் முதல் மனைவியாகிய மீகாளைச் சவுல் வேறொருவனுக்குக் கொடுத்திருந்தான் என்றும் கதைசொல்லி சேர்க்கிறார் — வரப்போகும் சிக்கலான குடும்பங்களின் முன்னறிகுறிகள்.
முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 25:32–33 · அதனால் என்ன: நாம் செய்யும் பெரும்பாலான தீங்கு திட்டமிடப்பட்டதல்ல; தூண்டப்பட்டது. தன்னடக்கம் என்பது பெரும்பாலும் நாமே வரவழைத்துக்கொள்வதைவிட மற்றவர்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்வது என்று இந்த அதிகாரம் கருதுகிறது — நாம் செயல்படுவதற்கு முன்பே வழியில் நம்மைச் சந்திக்கும் ஒருவர். அபிகாயிலைப் பின்னணிக் கதாபாத்திரமாக்க அது மறுக்கிறது: கதையைச் சுமப்பது தாவீதின் பட்டயம் அல்ல, அவளுடைய ஞானம். தடுக்கப்பட்ட அந்த நொடிவரை பழிவாங்குதல் தாவீதுக்கு நீதியாகவே தோன்றியது என்பதைப் பற்றியும் அது நேர்மையாயிருக்கிறது.