గుహలో నుండి ఒక ప్రార్థన

కొన్ని ప్రార్థనలు బల్ల దగ్గర కూర్చుని కూర్చబడతాయి; మరికొన్ని ఏ మెరుగూ లేకుండా, సగం కేకలుగా ఒక మనిషి లోపలి నుండి బయటకు వస్తాయి. తెల్లవారుజామున రెండు గంటలకు ఒక స్నేహితునికి ఫోన్ చేసే వ్యక్తిని తలచుకోండి — ఏదో తెలివైనది అడగడానికి కాదు, ఇలా చెప్పడానికి మాత్రమే: నా వల్ల కావడం లేదు, ఇంకెవరూ వినడం లేదు. కీర్తన 142 ఆ ఫోన్ కాల్ లాగే వినిపిస్తుంది. దాని శీర్షిక దావీదును ఒక గుహలో ఉంచుతుంది — రాజుగా అభిషేకించబడిన వ్యక్తి, ఇప్పుడు తల మీద వెల ఉంచబడి బండలో ముడుచుకుని కూర్చున్నాడు. కావ్యం అతని భయానికి అలంకారాలు తొడగదు. అతడు దానిని బయటకు చెబుతాడు, బల్ల మీద ఒక ఉత్తరంలా దానిని పరుస్తాడు; తర్వాత దాదాపు అదే ఊపిరిలో, తాను ఎవరితో మాట్లాడుతున్నాడో ఆయనే తనకు మిగిలిన ఏకైక ఆశ్రయమని పేర్కొంటాడు.

కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: మనం మూడవ అంకంలో, ఇశ్రాయేలు కథలో ఒక విచిత్రమైన విరామం దగ్గర ఉన్నాం: దేవుడు ఎంచుకున్న రాజు, ప్రజలు ఎంచుకున్న రాజు నుండి పారిపోతున్నాడు. ఈ సంవత్సరాలలో దావీదుకు ఏమి జరిగిందో 1 సమూయేలు కథనం చెబుతుంది; 57, 142 వంటి కీర్తనలు లోపలి నుండి అది ఎలా అనిపించిందో మీకు వినిపిస్తాయి. క్రమంలో చదివితే, గుహ కేవలం దాక్కునే చోటు కంటే ఎక్కువ అవుతుంది. కాబోయే రాజు అట్టడుగు నుండి ప్రార్థించడం నేర్చుకునే చోటు అది — కీర్తనలు ఇశ్రాయేలు అంతటికీ నేర్పించే భంగిమ, తర్వాతి పాఠకులు యేసు స్వంత మొరలలో మళ్లీ విన్నది అదే.

ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: ఏ మిత్రులూ మిగలని వ్యక్తికి మాటలు ఇవ్వడం — ముడి ఫిర్యాదును ఎవరినో ఉద్దేశించి చేసే ప్రార్థనగా మార్చడం; దేవునితో చెప్పుకునే నిజాయితీగల వేదన దానికదే నమ్మకపు ఒక క్రియ అని నేర్పడం.

• 142:1–2 — దావీదు బిగ్గరగా మొరపెట్టి తన ఫిర్యాదును కుమ్మరిస్తాడు. క్రియాపదాలు శారీరకమైనవి — ఎత్తిన స్వరం, బయటకు ఒలికిన కష్టం — ఏదీ ఆపుకోకుండా, ముందుగా ఏదీ సర్దుకోకుండా ఉన్నట్లు.
• 142:3–4 — తన ఆత్మ క్షీణించినప్పుడు, దేవునికి తన మార్గం తెలుసని — దాని వెంబడి దాచిన ఉచ్చులు కూడా తెలుసని — అతడు తనకు తానే గుర్తుచేసుకుంటాడు. న్యాయస్థానంలో తన పక్షాన వాదించేవాడు నిలబడే కుడి వైపుకు చూస్తాడు; ఎవరూ కనిపించరు. తాను బతికినా చచ్చినా ఎవరూ పట్టించుకోరు.
• 142:5–7 — మలుపు: 'నీవే నా ఆశ్రయం.' తన 'చెరసాల' నుండి — ఆ గుహ నుండి గానీ, వేటాడబడుతున్న ఆ జీవితమంతటి నుండి గానీ — తనను బయటకు తీసుకురమ్మని అడుగుతాడు; దేవుడు తనకు మేలు చేసినందువల్ల నీతిమంతులు తన చుట్టూ చేరే ఒక రోజు వైపు చూస్తూ ముగిస్తాడు. 4వ వచనంలోని ఒంటరితనం 7వ వచనంలో సహవాసంగా మారుతుంది.

ముఖ్య వచనం: కీర్తనలు 142:5  ·  కాబట్టి ఏమిటి: దేవుడు వినాలంటే ప్రార్థన ప్రశాంతంగా, విశ్వాసభరితంగా వినిపించాలని చాలామంది అనుకుంటారు. ఈ కీర్తన ఫిర్యాదుతో మొదలవుతుంది, ఒంటరితనం గురించి చివరి వరకు నిజాయితీగానే ఉంటుంది. విశ్వాసాన్ని చేరుకోవడానికి అది భావాన్ని దాటవేయదు; ఒకదాని గుండా నడిచి మరొకదానిని చేరుతుంది. చుట్టుముట్టబడినట్లు, ఎవరూ వినడం లేదన్నట్లు భావించే ఎవరికైనా ఇది ఒక రకమైన అనుమతిని ఇస్తుంది: దానిని సూటిగా చెప్పండి, ఎవరో ఒకరితో చెప్పండి.