சர்ப்பத்தைப்போலக் கூர்மையான நாவுகள்

போனில் பகிரப்படும் ஒரு வதந்தி, அது பெயரிடும் நபர் தூங்கி எழுவதற்கு முன்பே ஒரு முழு ஊரையும் சுற்றிவந்துவிடலாம். மதியத்துக்குள் ஒரு கடைக்காரர் வாடிக்கையாளர்களை இழந்திருக்கிறார், ஓர் இளம்பெண்ணின் திருமணப் பேச்சு நின்றுபோயிருக்கிறது, ஒரு போதகர் ஒரு கூட்டத்தை எதிர்கொள்கிறார். அந்த வார்த்தைகளை அனுப்புவது மலிவானது; பெறுவதோ விலையுயர்ந்தது. சங்கீதம் 140க்கு அப்படிப்பட்ட தாக்குதல் தெரியும். அதன் பேச்சாளன், இருதயத்தில் தீங்கைத் திட்டமிட்டு, நாள்தோறும் சண்டையை மூட்டிவிடும், பாம்பைப்போலத் தங்கள் நாவைக் கூர்மையாக்கும் மக்களை எதிர்கொள்கிறான். அவர்களைவிட உரக்கக் கத்த அவனால் முடியாது; ஆகவே அவன் தேவனிடம் திரும்புகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் தாவீதின் உயிர் பட்டயங்களால் போலவே வார்த்தைகளாலும் அடிக்கடி அச்சுறுத்தப்படுகிறது: சவுலிடம் தோவேக் சொன்ன அறிக்கை, மேவிபோசேத்தைப் பற்றிச் சீபா சொன்ன அவதூறு, வழியில் சீமேயியின் சாபங்கள். 'தாவீதின்' என்று தலைப்பிடப்பட்ட கடைசித் தொகுதி சங்கீதங்களிலுள்ள சங்கீதம் 140, அந்த அனுபவத்தை ஒரு ஜெபமாகத் திரட்டுகிறது. பின்னாளில் பவுல், உலகளாவிய மனிதப் பாவத்தைப் பற்றிய தன் சித்திரத்தில், உதடுகளின் கீழுள்ள விஷம் என்ற அதன் உருவகத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறான் (ரோமர் 3:13).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கொடுமையையும் அவதூறையும் நியாயாதிபதியாகிய தேவனுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவருவது; தாக்கப்பட்டவனை அவர் காப்பார் என்றும், தீய திட்டங்களை அவற்றை வகுப்பவர்கள்மேலேயே திருப்புவார் என்றும், சிறுமைப்பட்டவர்களை ஆதரிப்பார் என்றும் நம்புவது.

• 140:1–5 — பொல்லாத, கொடுமையான மனிதர்களிடமிருந்து என்னைத் தப்புவியும் என்று பேச்சாளன் ஜெபிக்கிறான். அவர்கள் தீங்கை யோசித்து, யுத்தத்தை மூட்டுகிறார்கள்; அவர்கள் நாவுகள் சர்ப்பத்தைப்போலக் கூர்மையானவை; அவர்கள் உதடுகளின் கீழ் விரியன் பாம்பின் விஷம் இருக்கிறது. அவன் பாதையெங்கும் அவர்கள் கண்ணிகளையும், கயிறுகளையும், வலைகளையும் மறைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
• 140:6–8 — அவன் அவர்களுக்கு ஓர் அறிக்கையால் பதில் சொல்லுகிறான்: நீரே என் தேவன். ஆண்டவர் அவனுடைய இரட்சிப்பின் பெலன்; யுத்த நாளில் அவன் தலையை மூடினவர். துன்மார்க்கரின் இச்சைகளை நிறைவேற்றாதிருக்கும்படி அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான்.
• 140:9–11 — அவர்கள் உதடுகள் கருதும் தீங்கு அவர்கள் தலைகளையே மூடட்டும். அவர்கள்மேல் நெருப்புத் தழல்கள் விழும்படியும், அவதூறு பேசுகிறவன் தேசத்தில் நிலைப்படாதிருக்கும்படியும் பேச்சாளன் கேட்கிறான். அவர்களுடைய சொந்தத் தீமையே அவர்களை வேட்டையாடட்டும்.
• 140:12–13 — சங்கீதம் நிச்சயத்தோடு முடிகிறது: கர்த்தர் சிறுமைப்பட்டவனின் வழக்கை ஆதரித்து, ஏழைகளுக்கு நியாயம் செய்கிறார். செம்மையானவர்கள் அவருடைய நாமத்துக்கு நன்றி செலுத்தி, அவருடைய சமுகத்தில் வாசம்பண்ணுவார்கள்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 140:12  ·  அதனால் என்ன: அவதூறு எதிர்த்துப் போராட மிகக் கடினமான அநீதிகளில் ஒன்று; ஏனெனில் அதற்குப் பதில் சொல்லும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் அதை மேலும் பரப்புகிறது. பாதிக்கப்பட்டவன் தேவனுக்கு முன்பாக மௌனமாயிருக்க வேண்டும் என்று சங்கீதம் 140 சொல்வதில்லை. அது கடுமையாக, கொடூரமாகக்கூட ஜெபிக்கிறது; ஆனால் கணக்குத் தீர்ப்பதைத் தேவனிடம் ஒப்படைத்து, பெலனற்றவர்கள்மேல் அவருக்குள்ள கரிசனையோடு முடிகிறது. தங்கள் நற்பெயர் மற்றவர்கள் கைகளில் இருக்கும் எவருக்கும் அந்த முடிவு முக்கியமானது.