தூபம்போல எழும்பும் ஜெபம்

பல இந்திய வீடுகளில், அந்திப்பொழுதுக்கு அதற்கே உரிய ஒரு சிறிய சடங்கு உண்டு. நாளின் வேலை ஓய்கிறது, யாரோ ஒரு விளக்கை ஏற்றுகிறார்கள், தூபத்தின் மணம் அறைகளினூடே பரவுகிறது. களைத்துப்போன குடும்பம் கூடிவருகிறது; இரவு உணவுக்கு முன் ஓர் இடைவேளை. சங்கீதம் 141 இதைப் போன்ற ஒரு நேரத்திலிருந்து வருகிறது. தன் ஜெபம் தூபம்போலத் தேவனுக்கு முன்பாக எழும்பவும், தன் உயர்த்தப்பட்ட கைகள் மாலைப் பலியாக எண்ணப்படவும் அதன் பேச்சாளன் கேட்கிறான். பின்பு, வியப்பூட்டும் விதமாக, அவன் முதலில் தன் சத்துருக்களைப் பற்றி அல்ல, தன்னைப் பற்றி ஜெபிக்கிறான்: என் வாய்க்குக் காவல் வையும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் இஸ்ரவேலின் ஆராதனையில் அனுதினமும் மாலையில் செலுத்தப்படும் ஒரு காணிக்கை அடங்கியிருக்கிறது; கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தூபம் காட்டப்படுகிறது. 'தாவீதின்' என்று தலைப்பிடப்பட்ட கடைசித் தொகுதி சங்கீதங்களிலுள்ள சங்கீதம் 141, அந்தச் சடங்கைத் தனிப்பட்ட ஜெபமாக மாற்றுகிறது; அதனால் வார்த்தைகளும் உயர்த்தப்பட்ட கைகளும் தாமே ஒரு காணிக்கையாகின்றன. ஜெபம் தூபம் என்ற உருவகம் வேதாகமத்தின் முடிவில், பரலோக ஆராதனையில் மீண்டும் தோன்றுகிறது (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 8:3–4).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: துன்மார்க்கரின் அழுத்தத்தின் கீழிருக்கும்போது ஒருவருடைய வார்த்தைகளும் விருப்பங்களும் சுத்தமாயிருக்கும்படி ஜெபிப்பது, நீதிமான்களின் கடிந்துகொள்ளுதலை வரவேற்பது, கண்ணிகளிலிருந்து தேவனிடத்தில் அடைக்கலம் தேடுவது.

• 141:1–2 — தீவிரித்துச் செவிகொடுக்கும்படி பேச்சாளன் தேவனிடம் கேட்கிறான். அவன் ஜெபம் தேவனுக்கு முன்பாகத் தூபமாகவும், அவன் உயர்த்தப்பட்ட கைகள் மாலைப் பலியாகவும் எண்ணப்படுவதாக.
• 141:3–5 — தன் வாய்க்குக் காவல் வைக்கும்படியும், தன் உதடுகளின் வாசலைக் காக்கும்படியும், தன் இருதயம் தீமைக்குச் சாயாதபடியும், அக்கிரமக்காரரின் ருசியான பதார்த்தங்களில் பங்குகொள்ளாதபடியும் அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான். துன்மார்க்கரால் முகஸ்துதி செய்யப்படுவதைவிட, தயவாக ஒரு நீதிமானால் அடிக்கப்படுவதையே அவன் விரும்புகிறான்.
• 141:6–7 — இந்த வசனங்கள் சங்கீதப் புத்தகத்திலேயே மிகத் தெளிவற்றவற்றில் அடங்கும்: செங்குத்தான பாறையிலிருந்து தள்ளப்படும் அதிகாரிகள், உழப்பட்ட நிலம்போலப் பாதாளத்தின் வாயில் சிதறடிக்கப்படும் எலும்புகள். மொழிபெயர்ப்புகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் மனநிலை நியாயத்தீர்ப்பும் பெரும் நெருக்கமுமானது.
• 141:8–10 — அவன் கண்கள் தன் அடைக்கலமாகிய ஆண்டவர்மேல் பதிந்திருக்கின்றன. தனக்கு வைக்கப்பட்ட கண்ணிகளுக்கும் சுருக்குகளுக்கும் தன்னைக் காக்கும்படி அவன் கேட்டு, தான் பத்திரமாய்க் கடந்துபோகும்போது துன்மார்க்கர் தங்கள் சொந்த வலைகளில் விழும்படி ஜெபிக்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 141:3  ·  அதனால் என்ன: நம்முடைய சொந்த வார்த்தைகளைவிட மற்றவர்களின் வார்த்தைகளைப் பற்றி ஜெபிப்பது எளிது. சங்கீதம் 141 கடினமான ஜெபத்தோடு தொடங்குகிறது: என் வாயைக் காத்துக்கொள்ளும், துன்மார்க்கர் அனுபவிப்பதை விரும்பாதபடி என் இருதயத்தைக் காத்துக்கொள்ளும், நல்லவர்கள் என்னைத் திருத்தட்டும். அழுத்தத்துக்கும் சோதனைக்கும் நடுவே வாழும் எவருக்கும், இது ஒரு நடைமுறையான மாலைப் பழக்கம்: நாளைத் தேவனிடம் ஒப்படைத்து, உங்கள் நாவுக்கு ஒரு காவலைக் கேளுங்கள்.