அறியப்பட்டு, ஆராயப்பட்டு, ஒன்றாய்ப் பின்னப்பட்டு

குழந்தையை எதிர்பார்க்கும் பெற்றோர், முதல் அல்ட்ராசவுண்ட் ஸ்கேனை ஒரு விசித்திரமான தருணம் என்று அடிக்கடி விவரிக்கிறார்கள். மங்கலான திரையில் ஓர் இதயத்துடிப்பு, ஒரு முதுகெலும்பு, ஒரு சிறிய கை தெரிகிறது; யாரும் பார்ப்பதற்கு முன்பே முழுமையாக உண்மையான ஒருவர் அங்கே இவ்வளவு காலமும் வளர்ந்துகொண்டிருந்தார் என்று உணர்கிறார்கள். நம்மை நாமே பார்ப்பதற்கு முன்பே பார்க்கப்படுகிறோம் என்ற அந்த உணர்வைச் சங்கீதம் 139 ஒரு ஜெபமாக மாற்றுகிறது. பேச்சாளன் எல்லாத் திசைகளிலும் தேவனால் அறியப்பட்டிருக்கிறான்: உட்காரும்போதும் எழும்போதும், அருகிலும் தூரத்திலும், இருளிலும் கர்ப்பத்திலும். முதலில் அந்த அறிவு ஏறக்குறைய தாங்கமுடியாததாகத் தோன்றுகிறது. முடிவில் அது ஓர் அழைப்பாகிவிடுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: முதலாம் பகுதியில் தேவன் மனிதனை மண்ணிலிருந்து உருவாக்கி, அவனுக்குள் ஜீவசுவாசத்தை ஊதுகிறார். மூன்றாம் பகுதியில், தாவீதின் ஆட்சியின் முடிவுக்கு அருகில் தாவீதின் தொகுப்போடு இங்கே வைக்கப்பட்டுள்ள சங்கீதம் 139, அந்தப் படைப்புக் கதையை ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கைக்குக் கொண்டுவருகிறது. பத்சேபாள், உரியா உட்படப் பல காரியங்களை மறைத்திருந்த ஒரு ராஜாவுக்கு, வெளிப்படுத்தப்படுவது என்றால் என்ன என்று தெரிந்திருந்தது. இந்தச் சங்கீதம் முழுமையாக அறியப்படுவதை எதிர்கொண்டு, அதைக் குறைவாக அல்ல, இன்னும் அதிகமாகக் கேட்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தாயின் கர்ப்பம் முதல் கல்லறை வரை தேவன் ஒருவரை முழுமையாக அறிந்து அவரோடு இருக்கிறார் என்று அறிக்கையிடுவது; அந்த அறிவை நம்பிக்கையாகவும் உள்ளான ஆராய்தலுக்கான வேண்டுகோளாகவும் மாற்றுவது.

• 139:1–6 — தேவன் பேச்சாளனை ஆராய்ந்து அறிந்திருக்கிறார்: அவன் உட்காருவதையும் எழுந்திருப்பதையும், தூரத்திலிருந்தே அவன் நினைவுகளையும், அவன் பாதையையும் அவன் படுக்கையையும், பேசப்படுவதற்கு முன்பே ஒவ்வொரு வார்த்தையையும். இந்த அறிவு அவன் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு அதிசயமானது.
• 139:7–12 — தேவனுடைய சமுகத்தைவிட்டு அவன் எங்கே ஓடக்கூடும்? வானம், பாதாளம், விடியற்காலத்துச் செட்டைகளின்மேல் சமுத்திரத்தின் கடைசி எல்லை: தேவன் அங்கே இருக்கிறார். இருளுங்கூட அவருக்கு இருளல்ல; இரவு பகலைப்போல வெளிச்சமாயிருக்கிறது.
• 139:13–18 — தேவன் அவனுடைய உள்ளுறுப்புகளை உருவாக்கி, அவன் தாயின் கர்ப்பத்தில் அவனை ஒன்றாய்ப் பின்னினார். உருவாகாத அவன் உடல் காணப்பட்டது; அவன் நாட்களில் ஒன்றாகிலும் வருவதற்கு முன்பே அவை தேவனுடைய புஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டன. அவனைக் குறித்த தேவனுடைய நினைவுகள் மணலைவிட அதிகமானவை.
• 139:19–22 — திடீரென்று, துன்மார்க்கரையும் தனக்கு விரோதமாகப் பேசும் இரத்தப்பிரியரையும் அழிக்கும்படி பேச்சாளன் தேவனிடம் கேட்டு, தேவனுடைய சத்துருக்களை முழுப் பகையோடு பகைக்கிறேன் என்று அறிவிக்கிறான். இந்தக் கொந்தளிப்பு, அக்காலத்தின் கடுமையான மொழியில் தேவனுக்கான விசுவாசத்தைக் காட்டுகிறது.
• 139:23–24 — பின்பு அவன் ஆராய்தலைத் தன்மேலேயே திருப்புகிறான்: என்னை ஆராய்ந்து, என் இருதயத்தை அறியும்; என்னைச் சோதித்து, என் கவலைகளை அறியும். வேதனை உண்டாக்கும் வழி ஏதாகிலும் என்னிடத்தில் உண்டோ என்று பார்த்து, நித்திய வழியிலே என்னை நடத்தும்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 139:14  ·  அதனால் என்ன: முழுமையாக அறியப்படுவது ஓர் அச்சுறுத்தலாக உணரப்படலாம், குறிப்பாக வெட்கத்தைச் சுமந்துகொண்டிருக்கும் எவருக்கும். தேவனுடைய அறிதல் பிறப்புக்கு முன்பிருந்தே நெருக்கமானது, பொறுமையானது, கரிசனையுள்ளது என்று சங்கீதம் 139 சொல்லுகிறது. அதன் சங்கடமான நடுப்பகுதியும் நேர்மையானதே: பேச்சாளனின் கோபம் உண்மையானது. ஆனாலும் சங்கீதம் அங்கே முடிவதில்லை. ஜெபிக்கிறவனையே ஆராயும்படி தேவனிடம் கேட்டு அது முடிகிறது — அதுவே பெரும்பாலும் கடினமான வேண்டுகோள்.