நான் என்ன செலுத்துவேன்?

பல இந்திய வீடுகளில், நல்ல செய்தி ஓர் இனிப்புப் பெட்டியோடு வருகிறது. தேர்வு முடிவு வருகிறது, அறுவைச் சிகிச்சை நன்றாக முடிகிறது, நீண்ட நாள் காத்திருந்த வேலைக் கடிதம் கைக்கு வருகிறது; அண்டை வீட்டாருக்கும், அலுவலகத்துக்கும், உறவினர்களுக்கும் லட்டு வாங்க யாரோ கடைக்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். இது எனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு நல்லது என்று சொல்லும் ஒரு வழி அது. சங்கீதம் 116 ஆலயத்துக்குச் சுமந்து செல்லப்படும் அந்த இனிப்புப் பெட்டி. பாடுகிறவர் மரணக் கட்டுகளில் சிக்கி, கூப்பிட்டார், அவருக்குச் செவிகொடுக்கப்பட்டது. இப்போது பகிரங்கமாக நின்றுகொண்டு, அவர் கேட்கும் கேள்வி எளிமையானதும் சற்று உதவியற்றதுமானது: இவை எல்லாவற்றுக்கும் நான் திரும்ப என்ன கொடுக்க முடியும்?

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இங்கே சுற்றியுள்ள பெரும்பாலான சங்கீதங்கள் முழு ஜனத்துக்காகவும் பேசுகின்றன. சங்கீதம் 116 ஆழமாகத் தனிப்பட்டது — ஒரு குரல், ஒரு மீட்பைச் சொல்கிறது; ஆனாலும் பஸ்காவில் முழுச் சமூகமும் பாடும் ஹல்லேலுக்குள் அது அமைந்திருக்கிறது. பெரிய கதையில் அந்த இடம் முக்கியமானது: எகிப்திலிருந்து மீட்கப்பட்ட இஸ்ரவேலின் தேசிய நினைவு தனிப்பட்ட வாழ்க்கைகளில் வாழப்பட வேண்டும்; தனிப்பட்ட நன்றி தேவனுடைய ஜனங்களின் சபையில் செலுத்தப்பட வேண்டும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மரணத்திலிருந்து கிடைத்த ஒரு தனிப்பட்ட மீட்பைப் பதிலளிக்கப்பட்ட ஜெபத்தின் கதையாகச் சொல்வது; சரியான பதிலைக் காட்டுவது: தேவன்மேல் அன்பு, பகிரங்கமான நன்றி, அவருடைய எல்லா ஜனங்களுக்கும் முன்பாகச் செலுத்தப்படும் பொருத்தனைகள்.

• 116:1–4 — கர்த்தர் என் சத்தத்தைக் கேட்டதால் நான் அவரில் அன்புகூருகிறேன். மரணக் கட்டுகளிலும் பாதாளத்தின் இடுக்கண்களிலும் சிக்கியதையும், ஒரே ஒரு அவநம்பிக்கையான ஜெபத்தையும் பாடுகிறவர் விவரிக்கிறார்: கர்த்தாவே, என் ஆத்துமாவைத் தப்புவியும்.
• 116:5–11 — தேவன் கிருபையும் நீதியும் இரக்கமும் உள்ளவர்; அவர் பேதைகளைக் காக்கிறார். ஆகவே பாடுகிறவர் தன் ஆத்துமாவை இளைப்பாறுதலுக்குத் திரும்பும்படி சொல்கிறார். எல்லோரும் பொய்யர் என்று உணர்ந்த பதற்றத்திலும், அவர் தொடர்ந்து நம்பினார்.
• 116:12–14 — கர்த்தர் எனக்குச் செய்த எல்லா நன்மைகளுக்காகவும் அவருக்கு நான் என்ன செலுத்துவேன்? பதில் ஒரு கட்டணம் அல்ல, ஒரு சைகை: இரட்சிப்பின் பாத்திரத்தை உயர்த்தி, அவருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டு, நெருக்கடியில் செய்த பொருத்தனைகளை எல்லோருக்கும் முன்பாகச் செலுத்துவது.
• 116:15–19 — தேவனுடைய பரிசுத்தவான்களின் மரணம் அவருடைய பார்வையில் அருமையானது, விலையேறப்பெற்றது; அவர் அவர்களை எளிதாக விட்டுவிடுவதில்லை. கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அவருடைய ஊழியக்காரனாக, பாடுகிறவர் எருசலேமிலுள்ள ஆலயப் பிராகாரங்களுக்கு ஒரு ஸ்தோத்திரப் பலியைக் கொண்டுவருகிறார்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 116:12  ·  அதனால் என்ன: மரணத்தை நெருங்கி வந்தவர்கள், அதன் பின் எல்லாமே ஒரு கொடையாகத் தோன்றுகிறது என்று அடிக்கடி சொல்கிறார்கள். இந்தச் சங்கீதம் அந்த உணர்வுக்கு ஒரு வடிவம் தருகிறது. கிருபைக்கு ஈடுசெய்ய முடியாது; ஆனால் அதை வெளிப்படையாகப் பெற்று, மற்றவர்கள் கேட்கும் இடத்தில் நன்றி சொல்லி, பயந்திருந்தபோது செய்த வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்ற முடியும். பிற்பாடு பவுல் 2 கொரிந்தியர் 4:13இல் 'விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன்' என்ற அதன் வரியைக் கடன்வாங்குகிறார்.