मी काय परत देऊ?

अनेक भारतीय घरांत चांगली बातमी मिठाईच्या खोक्यासोबत येते. परीक्षेचा निकाल लागतो, शस्त्रक्रिया यशस्वी होते, वाट पाहत असलेले नोकरीचे पत्र हाती येते, आणि शेजारी, कार्यालय आणि नातेवाइकांसाठी लाडू आणायला कोणाला तरी दुकानात पाठवले जाते. हे म्हणण्याची एक पद्धत आहे: हे इतके चांगले आहे की मी ते स्वतःजवळ ठेवू शकत नाही. स्तोत्र 116 म्हणजे मंदिरात नेलेला मिठाईचा तो खोका. गायक मरणाच्या पाशांत गुंतला होता, त्याने हाक मारली, आणि त्याचे ऐकले गेले. आता सर्वांसमक्ष उभे राहून प्रश्न साधा आणि थोडा हतबल आहे: या सगळ्याच्या बदल्यात मी काय परत देऊ?

कथेत हे कुठे आहे: येथील बहुतेक स्तोत्रे संपूर्ण लोकांच्या वतीने बोलतात. स्तोत्र 116 अत्यंत वैयक्तिक आहे — एक आवाज, एक सुटका सांगणारा — तरीही ते संपूर्ण समाज वल्हांडणाच्या वेळी गातो त्या हालेलमध्ये आहे. मोठ्या कथेत हे स्थान महत्त्वाचे आहे: मिसरमधून झालेल्या सुटकेची इस्राएलची राष्ट्रीय आठवण वैयक्तिक जीवनांत जगली जावी, आणि वैयक्तिक उपकारस्तुती देवाच्या लोकांच्या सभेत अर्पण केली जावी हे अपेक्षित आहे.

हा अध्याय काय करतो: मृत्यूपासून झालेली वैयक्तिक सुटका उत्तर मिळालेल्या प्रार्थनेची कथा म्हणून सांगणे, आणि योग्य प्रतिसाद दाखवणे: देवावर प्रेम, सर्वांसमक्ष उपकारस्तुती, आणि त्याच्या सर्व लोकांसमोर पूर्ण केलेले नवस.

• 116:1–4 — माझे परमेश्वरावर प्रेम आहे, कारण त्याने माझे ऐकले. गायक मरणाच्या पाशांत आणि कबरेच्या यातनांत अडकल्याचे वर्णन करतो, आणि एकच आर्त प्रार्थना: हे परमेश्वरा, माझा जीव वाचव.
• 116:5–11 — देव कृपाळू, नीतिमान आणि दयाळू आहे; तो भोळ्यांचे रक्षण करतो. म्हणून गायक आपल्या जिवाला विसाव्याकडे परत येण्यास सांगतो. घाबरलेल्या अवस्थेतही, सगळेच खोटे आहेत असे वाटत असतानाही, त्याने भरवसा ठेवणे सोडले नाही.
• 116:12–14 — परमेश्वराच्या सर्व उपकारांबद्दल मी त्याला काय परत देऊ? उत्तर मोबदला नव्हे, तर एक हावभाव आहे: तारणाचा प्याला उचला, त्याच्या नावाने हाक मारा, आणि संकटात केलेले नवस सर्वांसमोर पूर्ण करा.
• 116:15–19 — देवाच्या विश्वासू लोकांचा मृत्यू त्याच्या दृष्टीने मोलवान — महागडा — आहे; तो त्यांना सहजासहजी जाऊ देत नाही. त्याचा सेवक म्हणून, बंधनांतून मुक्त झालेला गायक यरुशलेमेतील मंदिराच्या अंगणात उपकारस्तुतीचे अर्पण आणतो.

मुख्य वचन: स्तोत्रसंहिता 116:12  ·  मग काय: जे लोक मृत्यूच्या जवळ जाऊन आले आहेत ते अनेकदा म्हणतात की त्यानंतर सर्व काही देणगीसारखे वाटते. हे स्तोत्र त्या भावनेला आकार देते. तुम्ही कृपेची परतफेड करू शकत नाही, पण तुम्ही ती उघडपणे स्वीकारू शकता, इतरांना ऐकू जाईल अशा ठिकाणी धन्यवाद म्हणू शकता, आणि भीतीत असताना दिलेली वचने पाळू शकता. पुढे पौल करिंथकरांस दुसरे पत्र 4:13 मध्ये त्याची 'मी विश्वास ठेवला, म्हणून मी बोललो' ही ओळ उसनी घेतो.