எங்களுக்கு அல்ல, கர்த்தாவே

ஓர் அணி கோப்பையை வெல்லும்போது, கேமரா நேராகக் கேப்டனிடம் செல்கிறது. சில கேப்டன்கள் அந்தத் தருணத்தைப் பற்றிக்கொள்கிறார்கள். மக்கள் நினைவில் வைத்திருப்பவர்களோ திரும்பிச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்: பயிற்சியாளரை, கடைசி விக்கெட்டுகளை எடுத்த பந்துவீச்சாளரை, மைதானப் பராமரிப்பாளரை. சங்கீதம் 115 மேல்நோக்கிய அதே சைகையோடு தொடங்குகிறது: எங்களுக்கு அல்ல, எங்களுக்கு அல்ல, உமது நாமத்துக்கே மகிமை வருவதாக. அதைக் குறிப்பிடத்தக்கதாக்குவது பின்னணி. இஸ்ரவேல் எந்தக் கோப்பையையும் பிடித்திருக்கவில்லை. அண்டை ஜாதிகள் அவர்களைப் பரியாசம்பண்ணி, அவர்களுடைய தேவன் எங்கே போனார் என்று கேட்கிறார்கள். இஸ்ரவேலின் சாதனையைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் அல்ல, முழுப் பெருமையையும் தேவனுடைய உண்மையுள்ள அன்புக்குக் கொடுப்பதன் மூலம் இந்தச் சங்கீதம் அந்தப் பரியாசத்துக்குப் பதிலளிக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: திரும்புதலுக்குப் பின், யூதா ஒரு பரந்த சாம்ராஜ்யத்தில் ஒரு சிறிய மாகாணம்; பிரம்மாண்டமான ஆலயங்களும் கவர்ச்சியான உருவங்களும் கொண்ட ஜனங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. இஸ்ரவேலின் காணக்கூடாத தேவன் எங்கே இருந்தார் என்று கேட்பது எளிதாக இருந்தது. பஸ்காவில் பாடப்படும் ஹல்லேலின் பகுதியாகிய இந்தச் சங்கீதம், இஸ்ரவேலின் மிகப் பழைய நம்பிக்கையிலிருந்து பதிலளிக்கிறது: அவர்களை எகிப்திலிருந்து கொண்டுவந்த தேவனுக்கு எந்தச் சிலையும் தேவையில்லை; அவர் பரலோகத்தில் இருந்து தமக்குப் பிரியமானதையெல்லாம் செய்கிறார்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பரியாசத்துக்கு ஆராதனையால் பதிலளிப்பது; ஜீவனுள்ள தேவனை மனிதக் கைகளால் செய்யப்பட்ட தெய்வங்களோடு வேறுபடுத்திக் காட்டுவது; இஸ்ரவேலையும், அதன் ஆசாரியர்களையும், தேவனுக்குப் பயப்படுகிற யாவரையும் அவரை நம்பி அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெற அழைப்பது.

• 115:1–3 — தேவனுடைய மாறாத கிருபையினிமித்தமும் உண்மையினிமித்தமும், மகிமை எங்களுக்கு அல்ல, அவருடைய நாமத்துக்கே உரியது. அவர் எங்கே என்று ஜாதிகள் ஏன் கேட்க வேண்டும்? அவர் பரலோகத்தில் இருக்கிறார்; தமக்குப் பிரியமானதைச் செய்கிறார்.
• 115:4–8 — கூர்மையான நையாண்டியோடு, வெள்ளியும் பொன்னுமான உருவங்களை இந்தச் சங்கீதம் விவரிக்கிறது: பேச முடியாத வாய்கள், காண முடியாத கண்கள், நடக்க முடியாத கால்கள். அவற்றைச் செய்கிறவர்கள் அவற்றைப்போலவே ஆகிறார்கள் என்று அது எச்சரிக்கிறது. இது பண்டைய உலகின் மத விவாதங்களில் குரல்கொடுக்கப்பட்ட, இஸ்ரவேலின் சொந்த விசுவாச அறிக்கை.
• 115:9–11 — மூன்று குழுக்கள் நம்பும்படி அழைக்கப்படுகின்றன: இஸ்ரவேல், ஆரோனின் வம்சத்தார் (ஆசாரியர்கள்), கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிற நீங்கள். ஒவ்வொரு முறையும் பல்லவி பதிலளிக்கிறது: அவரே அவர்களுக்குத் துணையும் கேடகமுமானவர்.
• 115:12–18 — கர்த்தர் நம்மை நினைவுகூர்ந்தார்; அதே மூன்று குழுக்களையும், சிறியோரையும் பெரியோரையும் ஒன்றுபோல, அவர் ஆசீர்வதிப்பார். வானங்கள் அவருடையவை; பூமியை அவர் மனுபுத்திரருக்குக் கொடுத்தார். மரித்தோர் துதிப்பதில்லை; ஆகவே ஜீவனுள்ளவர்களாகிய நாம் இதுமுதல் என்றென்றைக்கும் அவரை ஸ்தோத்திரிப்போம்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 115:1  ·  அதனால் என்ன: நாம் நம்புவதைப்போலவே ஆகிறோம் என்ற எச்சரிக்கை சிலைகளுக்கு வெகு அப்பால் எட்டுகிறது. பணம், அந்தஸ்து, நற்பெயர் — எல்லாவற்றையும் நம் சொந்தக் கைகளால் வடிவமைத்து, பின்பு அவை நமக்குச் செவிகொடுக்க முடியும் என்பதுபோல நம்பலாம். சங்கீதத்தின் முதல் வரி எந்த வெற்றிக்கும் ஓர் அமைதியான சோதனையும்கூட: மகிமை யாருடைய நாமத்துக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நாம் மிகவும் விரும்புகிறோம்?